ชีวิตตอนหลังมีลูกเลวร้ายมาก...
สามีไม่ให้เวลา ออกไปทำงาน 6-7โมง กลับบ้าน 4ทุ่มเป็นต้นไป
กลับมาไม่อาบน้ำ นอนห้องรับแขก
ไม่เจอหน้ากันเลย ไม่ได้พูดคุยอะไรเลย
เหมือนอยู่ตัวคนเดียวเลยค่ะ
พอโทรไปก็ตวาดว่าทำงานอยู่
พอได้คุยก็สัญญาว่าจะเปลี่ยน ปรับปรุง
แต่พอถึงเวลาเค้าก็ทำอีก แล้วบอกว่า ช่วยไม่ได้ นี่คือความเป็นจริง
เงินเค้าหามาคนเดียวค่ะ แต่ค่าใช้จ่ายเค้ากับลูกยังไม่พอกินเลย
เครียดค่ะ... เราเองก็ไม่มีเพื่อนด้วย
จะพูดอะไรกับใครก็ลำบาก ไม่มีใครอยู่บ้าน นานๆจะกลับมาที
ทุกคนบอกว่าเราไม่ต้องทำงาน เลี้ยงลูกให้ดีก็พอ
แต่ก็กดดันเหมือนให้ทำงานไปด้วย เลี้ยงลูก7เดือนไปด้วย ทำงานบ้านไปด้วย
เรารู้นะคะว่าชีวิตของครอื่นแย่กว่านี้
แต่สิ่งที่เค้าตกลงกับเราไว้ตอนก่อนแต่งงานไม่ใช่แบบนี้เลย
คุยกันดิบดีว่าจะเป็นพ่อแบบนี้ ทำอะไรยังไงให้ลูกบ้าง
แต่พอเอาเข้าจริง ทำไม่ได้สักอย่าง
แถมให้เราเอาแต่ดูแลเค้า เค้าไม่ดูแลเราเลย
มีอยู่วันนึงลูกไม่สบายเราจะพาลูกไปหาหมอ
เงินเราอยู่ที่เค้าหมดเลย
โทรหาเค้าตั้งหลายสาย เค้าก็ตัดสายทิ้งบ้าง ไม่รับบ้างอยู่หลายชม.
ดีที่ตกเย็นลูกไม่เป็นอะไรมากแล้ว เรานี่ไม่อยากติดต่อเค้าเลย
เย็นก็ส่งข้อความมาว่าไปกินเลี้ยงต่อ...
เรานี่จากรักกลายเป็นแค้นเลย เกลียดมาก
ไม่คิดว่าจะทำขนาดนี้
เราคิดหลายรอบว่าเป็นเพราะเราอ้วนเพราะท้อง หรือเราการศึกษาต่ำ
หรือเราไม่ได้ทำงาน หรือเค้าทำงานหนักไปจริงๆ หรือเค้ามีเมียน้อย
เรากลัวว่าถ้าหย่ากันลูกจะเป็นยังไง เราจะดูแลเค้าคนเดียวไหวรึป่าว
รู้สึกผิดหวังกับชีวิตครอบครัวค่ะ
สามีไม่ให้เวลา ออกไปทำงาน 6-7โมง กลับบ้าน 4ทุ่มเป็นต้นไป
กลับมาไม่อาบน้ำ นอนห้องรับแขก
ไม่เจอหน้ากันเลย ไม่ได้พูดคุยอะไรเลย
เหมือนอยู่ตัวคนเดียวเลยค่ะ
พอโทรไปก็ตวาดว่าทำงานอยู่
พอได้คุยก็สัญญาว่าจะเปลี่ยน ปรับปรุง
แต่พอถึงเวลาเค้าก็ทำอีก แล้วบอกว่า ช่วยไม่ได้ นี่คือความเป็นจริง
เงินเค้าหามาคนเดียวค่ะ แต่ค่าใช้จ่ายเค้ากับลูกยังไม่พอกินเลย
เครียดค่ะ... เราเองก็ไม่มีเพื่อนด้วย
จะพูดอะไรกับใครก็ลำบาก ไม่มีใครอยู่บ้าน นานๆจะกลับมาที
ทุกคนบอกว่าเราไม่ต้องทำงาน เลี้ยงลูกให้ดีก็พอ
แต่ก็กดดันเหมือนให้ทำงานไปด้วย เลี้ยงลูก7เดือนไปด้วย ทำงานบ้านไปด้วย
เรารู้นะคะว่าชีวิตของครอื่นแย่กว่านี้
แต่สิ่งที่เค้าตกลงกับเราไว้ตอนก่อนแต่งงานไม่ใช่แบบนี้เลย
คุยกันดิบดีว่าจะเป็นพ่อแบบนี้ ทำอะไรยังไงให้ลูกบ้าง
แต่พอเอาเข้าจริง ทำไม่ได้สักอย่าง
แถมให้เราเอาแต่ดูแลเค้า เค้าไม่ดูแลเราเลย
มีอยู่วันนึงลูกไม่สบายเราจะพาลูกไปหาหมอ
เงินเราอยู่ที่เค้าหมดเลย
โทรหาเค้าตั้งหลายสาย เค้าก็ตัดสายทิ้งบ้าง ไม่รับบ้างอยู่หลายชม.
ดีที่ตกเย็นลูกไม่เป็นอะไรมากแล้ว เรานี่ไม่อยากติดต่อเค้าเลย
เย็นก็ส่งข้อความมาว่าไปกินเลี้ยงต่อ...
เรานี่จากรักกลายเป็นแค้นเลย เกลียดมาก
ไม่คิดว่าจะทำขนาดนี้
เราคิดหลายรอบว่าเป็นเพราะเราอ้วนเพราะท้อง หรือเราการศึกษาต่ำ
หรือเราไม่ได้ทำงาน หรือเค้าทำงานหนักไปจริงๆ หรือเค้ามีเมียน้อย
เรากลัวว่าถ้าหย่ากันลูกจะเป็นยังไง เราจะดูแลเค้าคนเดียวไหวรึป่าว