เรื่องมันพึ่งเกิดขึ้นมาเมื่อปีใหม่นี้เอง เเฟนผมทำงานอยู่ชลบุรีเเต่ทางบริษัทได้ย้ายเธอเข้ามาทำงานในกรุงเทพ เมื่อช่วงเดือนตุลาที่ผ่านมาก็ปรกติมาเรื่อยๆคุยกันทุกวันเเต่ส่วนตัวผมอยู่ต่างจังหวัด ปีนึงจะเจอกัน 2-3 ครั้งเอง
มันมีปัจจัยปลายอย่างที่ทำไห้ไม่ได้อยู่ด้วยกันผมจะท้าวความ ตั่งเเต่เริ่มเเรกคบกันปีเเรกผมติดทหารเค้าก็รอรอมา ปีกว่าๆผมได้ปล่อยกลับบ้านก็ไปหาเค้าบ้างเค้ารอรอเรามาตลอดเค้าอดทนมาก
พอปลดทหารมาช่างต้นปี 60 ผมก็ไปทำงานอยู่ระยองได้ 2 เดือน ก็ยังไม่ได้อยู่ด้วยกันอิกทีนี้เวลาทำงานพักของเราไม่ตรงกันเริ่มคุยกันน้อยลง น้อยลงในที่นี้น้อยเเบบว่าระยะเวลาการคุยสั้นลง มันก็ลดลงมาเรื่อยๆจากที่คิดจะมาทำงานไห้ไกล้ขึ้น กลายเป็นไม่มีเวลาไห้กันที่ทำงานผมเข้ากะดึกเเร้วผมได้ดูงานตามเวปเลยสมัครสอบงานไป แร้วได้กลับไปอยู่บ้านอิกครั้งนึง
คราวนี้คนที่บ้านบอกว่าไห้มาทำงานที่บ้านเป็นธุรกิจภายในครอบครัวเริ่มทำมา เหมือนผมกลับมาอยู่บ้านเเร้วยิ่งคุยกันน้อยลง กว่าเก่าอิกเเต่โทรหากันเหมือนเดิม เช้า กลางวัน เย็น ก่อนนอน เเต่คุนกันครั้งนึงนิดนึงซึ่งผมมาอยู่บ้านก็เป็นคนเพื่อนเยอะ ก็จะเป็นเเบบว่าเวลากลางคืนเคยเป็นเวลาของเค้าเราก็เอาเวลาของเค้ามาไห้เพื่อนบ้างลืมโทรหาเค้าบ้าง เวลาเค้าโทรมาเราดูหนังเล่นเกมในมือถือบ้างเลยมานานมากจนผมชินไปแร้วกันการกระทำของผม จนมาวันที่ ทางบริษัท ไห้เธอไปทำงานในกรุงเทพช่วงเดือนตุลา 60 ที่ผ่านมาเธอร้องไห้ไม่อยากไปมาร้องไห้กับผม ช่วงนั้นผมพยายามอยู่กับเธอไม่ไปบ้านเพื่อนมาก เพราะสงสารเธอไห้กำลังใจว่าเดียวมันก็ดีขึ้น พอผ่านไปซักเดือนผมก็กลับไปทำเเบบเดิม ไปหาเพื่อน เเต่จะไปช่วงกลางคืน (ทุกครั้งที่ไป เธอบอกไห้โทรบอกก่อน ) เเต่ผมไม่เคยโทรบอกเธอเลยคิดเองว่าเดียวเธอก็โทรมาเอง พอโทรมาผมก็บอกอยู่บ้านเพื่อน เธอบอกว่ากลับเเร้วโทรหาด้วยทุกครั้งพอผมกลับบางครั้งก็โทรบางครั้งก็เเชททิ้งไว้ กลัวจะกวนเธอเผื่อเธอนอนไปเเร้ว เธอไม่เคยเเสดงอาการอะไรเลยแต่ผมจะไห้เธอออกไปเที่ยว ถ้าพี่ในที่ทำงานชวนเธอไปผมจะไห้เธอไปเลยเพราะผมกลัวเธอจะเหงาไห้เธอสนุกบ้าง
จนปีใหม่เธอกลับบ้านผมติด งานที่บ้านกลับบ้านกับเธอไม่ได้ ตั่งเเต่หลังปีใหม่มา เธอเริ่มเปลี่ยนไปเหมือนเธอคิดอะไรอยู่เหมือนเธอจะนิ่งๆเเต่เธอก็โทรหาผมนะคุยปรกติแปปๆวาง ผมถามเธอว่ามีอะไรรึปล่าวเป็นอะไรเธอเปลี่ยนไปนะบอกเราได้นะเธอก็บอกไม่เป็นไรเค้าเหนื่อยงานที่กรุงเทพเยอะเธอก็บ่ายเบี่ยงขอนอน เทียงก็ขอนอนคุยกัน ได้ 3-4 นาที ก่อนเข้างานจนมาวันที่เธอไปบ้านเพื่อนกลับมาเที่ยงคืนผมนอนรอ (เราจะคุยกันก่อนนอนทุกวันไม่คุยก็เเชท) วันนี้เมามาเลยเธอพูดทุกอย่างที่อยู่ในใจเธอเธอถามผมมีกิ๊กหลอ ผมบอกว่าผมไม่ได้มีไครผมก็มีเธอคนเดียวเเร้วทำไมทำเหมือนไม่สนใจเธอเธอร้องไห้แฟนผมบอกอยากไห้ผมโทรหาเธอบ้างเวลาไปบ้านคนอื่นแฟนคนอื่นโทรตาม เเต่ผมกลับไม่โทรตามเธอผมเคยมีปมกับคนเก่า ทะเลาะกันเพราะ ผมโทรตามผมเลยไม่อยากกวนเธอเเร้วเธอก็บอกยังรักกันอยู่ไหม๊ผมก็บอกว่ารัก เธอก็บอกมีเเฟนก็เหมือนไม่มีผมถามเธอกลับ ที่เธอเปลี่ยนไปเพราะอะไรเธอบอกว่าไม่ได้เปลี่ยนผมก็ถามว่ามีคนอื่นไหม ถ้ามีบอกได้นะผมจะถอยไห้ เธอบอกว่าไม่มีเธอบอกว่า เราคบกันมา 3 ปีเเร้วนะเราไม่เคยอยู่ด้วยกันเลย ไม่เคยทะเลาะกันเลยปีนึง จะเจอ กัน 3-4 ครั้ง คืนนั้นผมกันเธอ นอนคุยกันร้องไห้กัน 2 คน ถึง ตี 1 จน เธอโอเคผมรู้สึกเเย่มากที่ปล่อยไห้ผู้หญิงคนนึงใช้ชีวิตเเบบมีเเฟนเหมือนไม่มี หลังจาดคืนนั้น ผมรู้สึกเหมือนเธอเปลี่ยนไป มากกว่าเก่าอิกเหมือนไม่ค่อยสนใจไม่ค่อยรับโทรสับรับบ้าง *ผมถามเธอว่าเป็นอะไร เธอบอกว่าทำงานเยอะอะเค้าเเย่เนาะขอโทษนะ ผมเลยถามว่าเธอคิดอยากเลิกกับเราไหมเธอบอกไม่ผมบอกถ้าเธอไม่ไหว เธอปล่อยมือได้นะคนที่ดีกว่าที่พร้อมจะอยู่กับเธอก็มี เธอก็บอกไม่เอาพักหลังผมไม่เคยได้ไปบ้านเพื่อนเลยเออ งานที่ผมกลับมาทำที่บ้านจะทำช่วงเธอว่างพอดีช่วงเธอทำงานผมว่าง บางทีตอกลางคืนผมก็ไม่ว่างทำงานอยู่ก็มีเพราะผมติดว่าอยากดูเเลเธอได้ไม่อยากพึ่งเธอ จึงทุ่มเทมากเกินไป จนลิมใส่ใจคนข้างๆไปตอนนี้เธอก็เป็นเหมือนกันทุมเทกับงานงานเลิกหกโมงครึ่ง เธอก็ทำจนถึงทุ่มกว่าๆ(ที่ผมเเค่ไปหาเธอบ้าง ไม่ได้ไปใช้ชีวิตอยู่กับเธอเพราะผมคิดว่าเขาเป็นผู้หญิงเราเป็นผู้ชายเเร้วอิกอย่างผมอยากไห้แม่เขาไม่ใจผมผมเลยไม่ได้ใช้ชีวิตอยู่กับเธอ) เเต่ผมบอกเธอสิ้นเดือนกุมพาผมจะไปอยู่กับเธอ เธอเหมือนบ่ายเบี่ยงถามที่บริษัทก่อนว่าจะไห้อยู่ข้างนอกไหม๊ผมมันเเย่เอง ผมอยากร็อาการตอนนี้มันคืออะไรครับ สมช. ช่วยเเนะนำหน่อย ถ้ายปล่อยต่อไปเธอกับผมอาจเลิกกันจริงๆ ถ้าจะเลิกผมก็ไม่โทษเธอโทษผมเอง
เป็นกระทู้เเรกในชีวิตครับไห้คำแนะนำผมที อาจพิมพ์มากไป ช่วยอ่านหน่อยนะครับ
มันมีปัจจัยปลายอย่างที่ทำไห้ไม่ได้อยู่ด้วยกันผมจะท้าวความ ตั่งเเต่เริ่มเเรกคบกันปีเเรกผมติดทหารเค้าก็รอรอมา ปีกว่าๆผมได้ปล่อยกลับบ้านก็ไปหาเค้าบ้างเค้ารอรอเรามาตลอดเค้าอดทนมาก
พอปลดทหารมาช่างต้นปี 60 ผมก็ไปทำงานอยู่ระยองได้ 2 เดือน ก็ยังไม่ได้อยู่ด้วยกันอิกทีนี้เวลาทำงานพักของเราไม่ตรงกันเริ่มคุยกันน้อยลง น้อยลงในที่นี้น้อยเเบบว่าระยะเวลาการคุยสั้นลง มันก็ลดลงมาเรื่อยๆจากที่คิดจะมาทำงานไห้ไกล้ขึ้น กลายเป็นไม่มีเวลาไห้กันที่ทำงานผมเข้ากะดึกเเร้วผมได้ดูงานตามเวปเลยสมัครสอบงานไป แร้วได้กลับไปอยู่บ้านอิกครั้งนึง
คราวนี้คนที่บ้านบอกว่าไห้มาทำงานที่บ้านเป็นธุรกิจภายในครอบครัวเริ่มทำมา เหมือนผมกลับมาอยู่บ้านเเร้วยิ่งคุยกันน้อยลง กว่าเก่าอิกเเต่โทรหากันเหมือนเดิม เช้า กลางวัน เย็น ก่อนนอน เเต่คุนกันครั้งนึงนิดนึงซึ่งผมมาอยู่บ้านก็เป็นคนเพื่อนเยอะ ก็จะเป็นเเบบว่าเวลากลางคืนเคยเป็นเวลาของเค้าเราก็เอาเวลาของเค้ามาไห้เพื่อนบ้างลืมโทรหาเค้าบ้าง เวลาเค้าโทรมาเราดูหนังเล่นเกมในมือถือบ้างเลยมานานมากจนผมชินไปแร้วกันการกระทำของผม จนมาวันที่ ทางบริษัท ไห้เธอไปทำงานในกรุงเทพช่วงเดือนตุลา 60 ที่ผ่านมาเธอร้องไห้ไม่อยากไปมาร้องไห้กับผม ช่วงนั้นผมพยายามอยู่กับเธอไม่ไปบ้านเพื่อนมาก เพราะสงสารเธอไห้กำลังใจว่าเดียวมันก็ดีขึ้น พอผ่านไปซักเดือนผมก็กลับไปทำเเบบเดิม ไปหาเพื่อน เเต่จะไปช่วงกลางคืน (ทุกครั้งที่ไป เธอบอกไห้โทรบอกก่อน ) เเต่ผมไม่เคยโทรบอกเธอเลยคิดเองว่าเดียวเธอก็โทรมาเอง พอโทรมาผมก็บอกอยู่บ้านเพื่อน เธอบอกว่ากลับเเร้วโทรหาด้วยทุกครั้งพอผมกลับบางครั้งก็โทรบางครั้งก็เเชททิ้งไว้ กลัวจะกวนเธอเผื่อเธอนอนไปเเร้ว เธอไม่เคยเเสดงอาการอะไรเลยแต่ผมจะไห้เธอออกไปเที่ยว ถ้าพี่ในที่ทำงานชวนเธอไปผมจะไห้เธอไปเลยเพราะผมกลัวเธอจะเหงาไห้เธอสนุกบ้าง
จนปีใหม่เธอกลับบ้านผมติด งานที่บ้านกลับบ้านกับเธอไม่ได้ ตั่งเเต่หลังปีใหม่มา เธอเริ่มเปลี่ยนไปเหมือนเธอคิดอะไรอยู่เหมือนเธอจะนิ่งๆเเต่เธอก็โทรหาผมนะคุยปรกติแปปๆวาง ผมถามเธอว่ามีอะไรรึปล่าวเป็นอะไรเธอเปลี่ยนไปนะบอกเราได้นะเธอก็บอกไม่เป็นไรเค้าเหนื่อยงานที่กรุงเทพเยอะเธอก็บ่ายเบี่ยงขอนอน เทียงก็ขอนอนคุยกัน ได้ 3-4 นาที ก่อนเข้างานจนมาวันที่เธอไปบ้านเพื่อนกลับมาเที่ยงคืนผมนอนรอ (เราจะคุยกันก่อนนอนทุกวันไม่คุยก็เเชท) วันนี้เมามาเลยเธอพูดทุกอย่างที่อยู่ในใจเธอเธอถามผมมีกิ๊กหลอ ผมบอกว่าผมไม่ได้มีไครผมก็มีเธอคนเดียวเเร้วทำไมทำเหมือนไม่สนใจเธอเธอร้องไห้แฟนผมบอกอยากไห้ผมโทรหาเธอบ้างเวลาไปบ้านคนอื่นแฟนคนอื่นโทรตาม เเต่ผมกลับไม่โทรตามเธอผมเคยมีปมกับคนเก่า ทะเลาะกันเพราะ ผมโทรตามผมเลยไม่อยากกวนเธอเเร้วเธอก็บอกยังรักกันอยู่ไหม๊ผมก็บอกว่ารัก เธอก็บอกมีเเฟนก็เหมือนไม่มีผมถามเธอกลับ ที่เธอเปลี่ยนไปเพราะอะไรเธอบอกว่าไม่ได้เปลี่ยนผมก็ถามว่ามีคนอื่นไหม ถ้ามีบอกได้นะผมจะถอยไห้ เธอบอกว่าไม่มีเธอบอกว่า เราคบกันมา 3 ปีเเร้วนะเราไม่เคยอยู่ด้วยกันเลย ไม่เคยทะเลาะกันเลยปีนึง จะเจอ กัน 3-4 ครั้ง คืนนั้นผมกันเธอ นอนคุยกันร้องไห้กัน 2 คน ถึง ตี 1 จน เธอโอเคผมรู้สึกเเย่มากที่ปล่อยไห้ผู้หญิงคนนึงใช้ชีวิตเเบบมีเเฟนเหมือนไม่มี หลังจาดคืนนั้น ผมรู้สึกเหมือนเธอเปลี่ยนไป มากกว่าเก่าอิกเหมือนไม่ค่อยสนใจไม่ค่อยรับโทรสับรับบ้าง *ผมถามเธอว่าเป็นอะไร เธอบอกว่าทำงานเยอะอะเค้าเเย่เนาะขอโทษนะ ผมเลยถามว่าเธอคิดอยากเลิกกับเราไหมเธอบอกไม่ผมบอกถ้าเธอไม่ไหว เธอปล่อยมือได้นะคนที่ดีกว่าที่พร้อมจะอยู่กับเธอก็มี เธอก็บอกไม่เอาพักหลังผมไม่เคยได้ไปบ้านเพื่อนเลยเออ งานที่ผมกลับมาทำที่บ้านจะทำช่วงเธอว่างพอดีช่วงเธอทำงานผมว่าง บางทีตอกลางคืนผมก็ไม่ว่างทำงานอยู่ก็มีเพราะผมติดว่าอยากดูเเลเธอได้ไม่อยากพึ่งเธอ จึงทุ่มเทมากเกินไป จนลิมใส่ใจคนข้างๆไปตอนนี้เธอก็เป็นเหมือนกันทุมเทกับงานงานเลิกหกโมงครึ่ง เธอก็ทำจนถึงทุ่มกว่าๆ(ที่ผมเเค่ไปหาเธอบ้าง ไม่ได้ไปใช้ชีวิตอยู่กับเธอเพราะผมคิดว่าเขาเป็นผู้หญิงเราเป็นผู้ชายเเร้วอิกอย่างผมอยากไห้แม่เขาไม่ใจผมผมเลยไม่ได้ใช้ชีวิตอยู่กับเธอ) เเต่ผมบอกเธอสิ้นเดือนกุมพาผมจะไปอยู่กับเธอ เธอเหมือนบ่ายเบี่ยงถามที่บริษัทก่อนว่าจะไห้อยู่ข้างนอกไหม๊ผมมันเเย่เอง ผมอยากร็อาการตอนนี้มันคืออะไรครับ สมช. ช่วยเเนะนำหน่อย ถ้ายปล่อยต่อไปเธอกับผมอาจเลิกกันจริงๆ ถ้าจะเลิกผมก็ไม่โทษเธอโทษผมเอง