12 ก.พ. 61 15.00 น.
ผมไปนั่งรอลาวอังกฤษ "วัชรานนท์" ที่โรงแรมกลางกรุงย่านอโศก
ระหว่างที่ลาวอังกฤษเข้าอบรมเพิ่มพูนความรู้เรื่องคอมพ์ที่ตึกใกล้ ๆ โรงแรม
นั่งหล่อ ๆ หลับ ๆ ที่ล็อบบี้จนห้าโมงเย็น ลาวอังกฤษก็กลับมาถึง
ไม่พูดพล่ามทำเพลง สองหนุ่ม หนึ่งหล่อ หนึ่งเกือบหล่อ
โดดขึ้นแท็กซี่ไปสู่จุดหมายปลายทาง จุดหมายปลายทางที่เราสองคนไม่เคยไป ไม่รู้จัก
นั่นคือร้านอาหารทะเลเผาของคุณ "แม่ไก่ตัวเล็ก" ที่โทรนัดหมายกับลาวอังกฤษไว้ตั้งแต่คืน 11 ก.พ.
ว่าขอเป็นเจ้าภาพเลี้ยงข้าวค่ำ ห้ามปฏิเสธ ผู้ดีอุบลฯ อย่างผมเลยได้ลาภปากไปด้วย
รู้แค่ชื่อร้าน อาศัยเทคโนโลยีทางมือถือ ไม่รู้ทาง ไม่เคยไป ก็ถึงได้
ไม่บอกชื่อร้าน ท้าทายให้หาเอง
ขอบอกเลยครับ ว่าอร่อยมาก โดยเฉพาะน้ำจิ้มกุ้งเผา
บรรยากาศร้านเรียบง่าย เหมาะสำหรับการนั่งเผานั่งปิ้งยามเย็นย่ำค่ำ
อร่อยทุกอย่างครับ เป็นร้านบุฟเฟต์ ไม่จำกัดเวลา
แม้จะเป็นร้านอาหารทะเล แต่อาหารหลากหลายครบความอยากสำหรับทุกคน
ส้มตำ อาหารไทย ขนมหวาน เครื่องดื่ม ฯลฯ ครบคับปาก อิ่มคับพุง
ผม ทั้งที่ปกติไม่ชอบอาหารทะเล เพราะผู้ดีอุบลฯอย่างผม หนักไปทางซกเล็ก ลาบขมต้มแซ่บ
ยังโซ้ยเอา ๆ จนพุงกาง แต่หน้าหล่อเหมือนเดิม
เจ้าภาพใจดี ให้เกียรติมานั่งร่วมโต๊ะด้วย แนะนำเมนูแบบกลัวสองหนุ่มจะกินไม่อิ่ม (สงสัยกลัวกินไม่เป็นมากกว่า)
อะไรแพง ๆ อะไรอร่อย ๆ สรรหามาวางให้เลือกกินจนล้นโต๊ะ ผมไม่สนอะไร ซัดแต่กุ้งเผา (อย่างอื่นกินไม่เป็นวุ้ย)
กินกันไป คุยกันไป แล้วความลำเอียงก็เกิด (ถึงตอนนี้ ยังหมั่นไส้ไม่หาย)
เมื่อถึงเมนูขนมหวาน
มี "ขนมถ้วย" วางร่วมอยู่สี่ห้าคู่ (ถ้วยประกบกัน)
ลาวอังกฤษ ไม่รู้ตาอึดตาอยากมาจากไหน ซัดหนมถ้วยแบบเหมือนไม่เคยกิน
แถมพูด "ตีกัน" ว่า เป็นขนมที่ชอบที่สุด
เท่านั้นแหละ
เจ้าภาพผู้ใจดีลุกลี้ลุกลนรีบไปหอบหนมถ้วยมาอีกเกือบสิบคู่ วางลงตรงหน้าลาวอังกฤษ
ไม่เห็นผู้ดีอุบลฯอย่างขวัญที่กลืนน้ำลายเอื๊อก ๆ อยู่ในสายตา
ผมนี่ ชอบหนมถ้วยสุด ๆ เหมือนกันว้อยยยย.... (ที่อุบลฯ ขอแนะนำที่ร้านอินโดจีนนะครับ นี่แนะ โคดสะนาแข่งซะเรย หมั่นไส้)
ผมได้แต่นั่งตาละห้อย มองดูลาวอังกฤษซัดหนมถ้วย
ไม่ชวนผมสักคำ
ก็ได้แต่คิดว่า กินไปเหอะ ไม่แย่งหรอก เด๋วขนมจะขาดคู่ (ก็หนมถ้วยมาเป็นคู่)
วันสองวัน ที่อุดรฯ
คุณครูเคียงเดือนครับ หากมีหนมถ้วย อย่าให้ลาวอังกฤษมีโอกาสนะครับ หล่อขวัญขอชำระแค้น
ร่ำลาเจ้าภาพใจดีคุณแม่ไก่ตัวเล็กตอนกี่ทุ่มผมไม่รู้ เพราะผมมัวแต่เจริญเมรัยจนไม่รู้เวลา
รู้สึกตัวอีกทีก็สว่างโร่ที่ห้องพักโรงแรม (แต่ไม่ได้นอนกับลาวอังกฤษนะครับ เด๋วจะเข้าใจผิด ผมเสียหายแย่)
อร่อยมาก รสน้ำจิ้มยังติดลิ้นอยู่จนถึงวันนี้ มีโอกาสเมื่อไร จะไปลิ้มรสอันเลิศลิ้นอีกครับ
วันนั้น ค่าอาหาร เครื่องดื่ม หลายพันบาท เจ้าภาพใจดีไม่รับ ยังจะห่อให้อีก
คราวหน้า ถ้าผมไปเอง ไม่ต้องฟรีนะครับ ลดแค่ 99.99% ก็พอ แบบประชาติ๊ปไตยลุงตู่
ใครอยากลิ้มรสเลิศอาหารทะเลแบบตั้งเตาเผา ก็แวะ ๆ เวียน ๆ ไปแถวเมืองนนท์นะครับ
รับรอง อร่อยสุด ๆ
เจ้าภาพคงเห็นใจลาวอังกฤษ ที่จากบ้านไปนาน ไม่ได้ทานขนมไทย
ไม่เห็นใจคนกินแต่ยาดอง แม้จะอยู่ไทยแต่ไม่ได้กินหนมถ้วยมาหลายปีเหมือนกันว้อย
หมั่นไส้
ภาพเจ้าเน็ต
ลาวอังกฤษ ผู้ดีอุบลฯ กุ้งเผา ขนมถ้วย และ เจ้าภาพผู้ใจดี แต่ลำเอียง "แม่ไก่ตัวเล็ก" ................... ตระกองขวัญ
ผมไปนั่งรอลาวอังกฤษ "วัชรานนท์" ที่โรงแรมกลางกรุงย่านอโศก
ระหว่างที่ลาวอังกฤษเข้าอบรมเพิ่มพูนความรู้เรื่องคอมพ์ที่ตึกใกล้ ๆ โรงแรม
นั่งหล่อ ๆ หลับ ๆ ที่ล็อบบี้จนห้าโมงเย็น ลาวอังกฤษก็กลับมาถึง
ไม่พูดพล่ามทำเพลง สองหนุ่ม หนึ่งหล่อ หนึ่งเกือบหล่อ
โดดขึ้นแท็กซี่ไปสู่จุดหมายปลายทาง จุดหมายปลายทางที่เราสองคนไม่เคยไป ไม่รู้จัก
นั่นคือร้านอาหารทะเลเผาของคุณ "แม่ไก่ตัวเล็ก" ที่โทรนัดหมายกับลาวอังกฤษไว้ตั้งแต่คืน 11 ก.พ.
ว่าขอเป็นเจ้าภาพเลี้ยงข้าวค่ำ ห้ามปฏิเสธ ผู้ดีอุบลฯ อย่างผมเลยได้ลาภปากไปด้วย
รู้แค่ชื่อร้าน อาศัยเทคโนโลยีทางมือถือ ไม่รู้ทาง ไม่เคยไป ก็ถึงได้
ไม่บอกชื่อร้าน ท้าทายให้หาเอง
ขอบอกเลยครับ ว่าอร่อยมาก โดยเฉพาะน้ำจิ้มกุ้งเผา
บรรยากาศร้านเรียบง่าย เหมาะสำหรับการนั่งเผานั่งปิ้งยามเย็นย่ำค่ำ
อร่อยทุกอย่างครับ เป็นร้านบุฟเฟต์ ไม่จำกัดเวลา
แม้จะเป็นร้านอาหารทะเล แต่อาหารหลากหลายครบความอยากสำหรับทุกคน
ส้มตำ อาหารไทย ขนมหวาน เครื่องดื่ม ฯลฯ ครบคับปาก อิ่มคับพุง
ผม ทั้งที่ปกติไม่ชอบอาหารทะเล เพราะผู้ดีอุบลฯอย่างผม หนักไปทางซกเล็ก ลาบขมต้มแซ่บ
ยังโซ้ยเอา ๆ จนพุงกาง แต่หน้าหล่อเหมือนเดิม
เจ้าภาพใจดี ให้เกียรติมานั่งร่วมโต๊ะด้วย แนะนำเมนูแบบกลัวสองหนุ่มจะกินไม่อิ่ม (สงสัยกลัวกินไม่เป็นมากกว่า)
อะไรแพง ๆ อะไรอร่อย ๆ สรรหามาวางให้เลือกกินจนล้นโต๊ะ ผมไม่สนอะไร ซัดแต่กุ้งเผา (อย่างอื่นกินไม่เป็นวุ้ย)
กินกันไป คุยกันไป แล้วความลำเอียงก็เกิด (ถึงตอนนี้ ยังหมั่นไส้ไม่หาย)
เมื่อถึงเมนูขนมหวาน
มี "ขนมถ้วย" วางร่วมอยู่สี่ห้าคู่ (ถ้วยประกบกัน)
ลาวอังกฤษ ไม่รู้ตาอึดตาอยากมาจากไหน ซัดหนมถ้วยแบบเหมือนไม่เคยกิน
แถมพูด "ตีกัน" ว่า เป็นขนมที่ชอบที่สุด
เท่านั้นแหละ
เจ้าภาพผู้ใจดีลุกลี้ลุกลนรีบไปหอบหนมถ้วยมาอีกเกือบสิบคู่ วางลงตรงหน้าลาวอังกฤษ
ไม่เห็นผู้ดีอุบลฯอย่างขวัญที่กลืนน้ำลายเอื๊อก ๆ อยู่ในสายตา
ผมนี่ ชอบหนมถ้วยสุด ๆ เหมือนกันว้อยยยย.... (ที่อุบลฯ ขอแนะนำที่ร้านอินโดจีนนะครับ นี่แนะ โคดสะนาแข่งซะเรย หมั่นไส้)
ผมได้แต่นั่งตาละห้อย มองดูลาวอังกฤษซัดหนมถ้วย
ไม่ชวนผมสักคำ
ก็ได้แต่คิดว่า กินไปเหอะ ไม่แย่งหรอก เด๋วขนมจะขาดคู่ (ก็หนมถ้วยมาเป็นคู่)
วันสองวัน ที่อุดรฯ
คุณครูเคียงเดือนครับ หากมีหนมถ้วย อย่าให้ลาวอังกฤษมีโอกาสนะครับ หล่อขวัญขอชำระแค้น
ร่ำลาเจ้าภาพใจดีคุณแม่ไก่ตัวเล็กตอนกี่ทุ่มผมไม่รู้ เพราะผมมัวแต่เจริญเมรัยจนไม่รู้เวลา
รู้สึกตัวอีกทีก็สว่างโร่ที่ห้องพักโรงแรม (แต่ไม่ได้นอนกับลาวอังกฤษนะครับ เด๋วจะเข้าใจผิด ผมเสียหายแย่)
อร่อยมาก รสน้ำจิ้มยังติดลิ้นอยู่จนถึงวันนี้ มีโอกาสเมื่อไร จะไปลิ้มรสอันเลิศลิ้นอีกครับ
วันนั้น ค่าอาหาร เครื่องดื่ม หลายพันบาท เจ้าภาพใจดีไม่รับ ยังจะห่อให้อีก
คราวหน้า ถ้าผมไปเอง ไม่ต้องฟรีนะครับ ลดแค่ 99.99% ก็พอ แบบประชาติ๊ปไตยลุงตู่
ใครอยากลิ้มรสเลิศอาหารทะเลแบบตั้งเตาเผา ก็แวะ ๆ เวียน ๆ ไปแถวเมืองนนท์นะครับ
รับรอง อร่อยสุด ๆ
เจ้าภาพคงเห็นใจลาวอังกฤษ ที่จากบ้านไปนาน ไม่ได้ทานขนมไทย
ไม่เห็นใจคนกินแต่ยาดอง แม้จะอยู่ไทยแต่ไม่ได้กินหนมถ้วยมาหลายปีเหมือนกันว้อย
หมั่นไส้
ภาพเจ้าเน็ต