ทำไมถึงมีอคติกับพ่อตัวเองขนาดนี้

ผมเป็นลูกคนโตของบ้านครับ ตั้งแต่เกิดมาอยู่สบายมาตลอดจนเข้าประถม พ่อผมออกจากงานที่ทำ ช่วงนั้นเป็นวิกฤตต้มยำกุ้งทำให้ บ้านผมคกอับเเล้วชีวิตผมก็ลำบากเรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน สมบัติที่เคยมีถูกขายออกไปหมด มีหนำซ้ำพ่อยังไปเล่นพนันบอล ชีวิตผมไม่เคยได้อะไรจากพ่อเลยตั้งแต่เรียนประถม แม้เเต่เค้ก ของขวัญวันเกิด จนกระทั่งค่าเทอม พ่อไม่เคยช่วยเหลือ ไม่เคยต่อสู้ มีแต่บอกว่าไม่มีเเล้วจะทำยังไง ผมได้แต่ใช้ชีวิตผ่านไปวันๆ จนจบ ม6 ผมเข้าเรียนมหาลัยโดยกู้ กยศ ได้สองปีครึ่ง ผมตัดสินใจออกมาทำงานดีกว่าเพราะแค่เงินจะไปมหาลัยยังไม่มี พ่อผมก็ไม่ทำงาน นอนอยู่ที่บ้าน กิน นอนไปวันๆ บางทีเค้าก็มีเงินมาบ้าง แต่ไม่เคยให้ลูก ให้แม่ ข้าวไม่มีกินแต่มีเงินซื้อบุหรี่ไม่ขาด ทุกวันนี้ผมทำงานมาเท่าไหร่ ไม่เคยได้เก็บ ต้องเอาตังให้น้องไปโรงเรียนบ้าง เอาให้แม่บ้าง ซึ่งแม่ก็ไม่ได้ทำงาน รอแต่จะเอาเงินจากผม มีผมคนเดียวในบ้านที่มีรายได้ซึ่งผมก็ยังเอาตัวเองแทบไม่รอดยังต้องมีภาระขนาดนี้ ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป มีแค่ไหนก็ไม่พอ ผมอยากออกไปอยู่ข้างนอกคนเดียว ไม่อยากมีภาระแบบนี้ อยากหนีไปให้ไกลๆ เบื่อมากกับเรื่องแบบนี้มาทั้งชีวิต ผมควรทำยังไงดี  อดคิดไม่ได้ถึงอนาคตถ้ามีใครคนใดคนนึงป่วยขึ้นมาจะเอาปัญญาที่ไหนไปรักษา ผมไม่มีกำลังใจจะทำอะไรเลย ยังดีที่คนรอบข้างรุ้จักผมคอยให้โอกาสให้ความช่วยเหลือ เวลามีปัญหาผมปรึกษาที่บ้านไม่ได้สักเรื่อง ไม่อยากมีภาระขนาดนี้มันทำให้ไม่มีกำลังในการใช้ชีวิต เพราะเหนื่อยมาก็ละลายไปกับภาระพวกนี้