เราเรียนอยู่มหาลัยค่ะ มีรูมเมทที่นอนด้วยกัน เรียนด้วยกัน กินข้าวด้วยกัน ซึ่งนิสัยของรูมเมทเราก็ดีทุกอย่างเสียอย่างเดียว เวลาที่เราพูดอะไร หรือต้องการจะเล่าอะไรเค้า(พวกเรื่องทั่วไปเลยค่ะ เพื่อน อาจารย์ วิชาเรียน อาหาร) เค้ามักจะไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับอะไรเลย เหมือนเราพูดอยู่คนเดียว เค้าไม่ตั้งใจฟังเราเลย ทั้งที่เวลาเค้าคุยกับเรา เราเป็นคนที่จะตอบเค้าอยู่ตลอด มีถามต่อนู่นนี่ ถ้าไม่รู้จะถามอะไรก็มี อือ เออ ตลอดเลย เราตั้งใจฟังเค้าตลอด(ทุกครั้งเลย มั่นใจมาก เพราะว่าเราคิดมาตลอดว่า การไม่ตอบคนที่คุยด้วย มันเสียมารยาท) แล้วคือช่วงหลังเค้าก็เริ่มพัฒนาสกิ
คือสมมติเราพูดอยู่ เค้าก็จะพูดแทรกเรื่องของเค้าขึ้นมาเลย เมื่อก่อนเราก็จะหยุด แล้วให้เค้าพูด แต่เดี๋ยวนี้เราไม่ยอมเราก็พูดของเราต่อ ไม่สนใจแล้ว ก็เราพูดก่อนอ่ะ เค้าก็หยุดไปเอง แล้วก็เดี๋ยวนี้เราเริ่มไม่ตอบเค้าดูบ้างแล้ว ยากอยู่เพราะต้องหักห้ามใจตัวเอง(เบอร์นี้จริงๆไม่ได้เว่อร์) แต่ที่ทำเพราะอยากให้เค้ารู้เหมือนกันว่าจะรู้สึกยังไงเวลาโดนกับตัวเอง อยากทราบว่าเราทำถูกหรือไม่คะ ถ้าไม่ถูกจะมีวิธีอื่นมั้ยคะ หรือผิดที่นิสัยเราเอง (คือตอนแรกเรานึกว่าเราแปลกเองงี้ แต่มีวิชานึงได้เรียนเรื่องการฟังที่ดี เราก็คิดว่า เออ เราก็ไม่ได้แปลก)
ปล. ต้องมีคนคิดว่าเราพูดมากแน่เลยค่ะ จนรูมเมทรำคาญไม่ตอบงี้ ขออธิบายก่อนเลยว่าไม่ใช่เลยค่ะ เราติดจะพูดน้อยด้วยซ้ำ
ขอบคุณค่ะ
การใช้ชีวิตกับเพื่อนที่เป็นผู้ฟังที่แย่
คือสมมติเราพูดอยู่ เค้าก็จะพูดแทรกเรื่องของเค้าขึ้นมาเลย เมื่อก่อนเราก็จะหยุด แล้วให้เค้าพูด แต่เดี๋ยวนี้เราไม่ยอมเราก็พูดของเราต่อ ไม่สนใจแล้ว ก็เราพูดก่อนอ่ะ เค้าก็หยุดไปเอง แล้วก็เดี๋ยวนี้เราเริ่มไม่ตอบเค้าดูบ้างแล้ว ยากอยู่เพราะต้องหักห้ามใจตัวเอง(เบอร์นี้จริงๆไม่ได้เว่อร์) แต่ที่ทำเพราะอยากให้เค้ารู้เหมือนกันว่าจะรู้สึกยังไงเวลาโดนกับตัวเอง อยากทราบว่าเราทำถูกหรือไม่คะ ถ้าไม่ถูกจะมีวิธีอื่นมั้ยคะ หรือผิดที่นิสัยเราเอง (คือตอนแรกเรานึกว่าเราแปลกเองงี้ แต่มีวิชานึงได้เรียนเรื่องการฟังที่ดี เราก็คิดว่า เออ เราก็ไม่ได้แปลก)
ปล. ต้องมีคนคิดว่าเราพูดมากแน่เลยค่ะ จนรูมเมทรำคาญไม่ตอบงี้ ขออธิบายก่อนเลยว่าไม่ใช่เลยค่ะ เราติดจะพูดน้อยด้วยซ้ำ
ขอบคุณค่ะ