คือว่าเรามีเพื่อนสนิทอยู่คนหนึ่งอ่ะนะที่เราไว้ใจเค้าทุกอย่าง จนมีวันหนึ่งเราถามเค้าว่า ตัวเอง เรามาเล่นเป็นแฟนกันดีมั้ย? ซึ่งตอนนั้นที่ถามแบบนั้นเพราะว่าช่วงนั้นเค้ามีรุ่นพี่มาตามจีบแล้วเพื่อนเรากลัวเราเลยอยากช่วยเค้าเพราะด้วยนิสัยที่ว่าเราก็เป็นผู้หญิงแมนๆอ่ะนะ555 แล้วก็เค้าเป็นเพื่อนที่เราหวงมากอยู่แล้ว เราก็ตามนั้นเลยจ้า ทำเป็นแฟนกันคือแบบดูแลทุกอย่าง ยิ่งกว่าไข่ในหิน จนมันเวลามันผ่านมา 1ปี 7 เดือน  เราเริ่มรู้สึกว่า เราไม่ได้คิดกับเขาแค่เพื่อนแล้วอ่ะ ความรู้สึกเรามันคิดเกินไปแล้วอ่ะ คิดจนไปถึงขั้นที่ว่า ถ้าเค้ามีแฟนเราคงเสียใจมาก แล้วในอนาคตถ้าเราไม่มีเค้าเราจะอยู่ยังไง ขนาดแค่ว่าเค้าไปเรียน แค่ชั่วโมงเดียวคือคิดถึงใจจะขาด แต่ก็ไม่อยากกวน จนมีวันหนึ่งเค้ามาบอกว่า เค้าชอลรุ่นพี่คนหนึ่ง ตอนนั้นเหมือนโดนบับหัวใจ มันหน่วงไปหมด เจ็บ จุก ช่วงนั้นร้องไห้แทบทุกวันจริงๆ จนตอนนี้เราเริ่มโอเคขึ้น ถึงเราไม่โอเค คงต้องโอเค เพราะเค้าไม่ใช่ของเราเราไม่มีสิทธอะไรในตัวเค้าเลย เราควรบอกเค้าไปเลยดีมั้ย คิดแบบนี้มาหลายรอบมาก แต่มันก็กลัวจะเสียเพื่อนไป แต่มันคงเก็บไว้ได้อีกไม่นาน ไม่อยากเสียเพื่อน แต่ก็ไม่อยากเก็บไว้เหมือนกัน จนเรียนไม่รู้เรื่องเพราะคิดแต่เรื่องแบบนี้ เราไม่น่ายื่นข้อเสนอนี้ให้เค้าเลย

ปล.ตอนนี้ก็ได้แต่เขียนความในใจทุกอย่างลงกระดาษเพื่อหวังว่าจะได้ให้เค้าในซักวัน แอบรักเพื่อนสนิทมันเจ็บมากจริงๆนะ