ฉันแค่อยากระบายสักแห่งให้ใครได้อ่านและพูดคุยให้กำลังใจ

กระทู้นี้ขอคนไม่โลกสวยนะคะ
เรามีลูกวัยเด็กค่ะ เรียนไม่จบ ปวช. ที่บ้านฐานะดีไม่ถึงกับรวย เราจะพูดเกี่ยวกับตัวเราแค่นี้และไม่พูดถึงอดีตว่าทำไมชีวิตถึงเป็นแบบนี้นะคะ แม่เราสามารถเลี้ยงเรากับลูกได้โดยที่เราไม่ต้องไปทำอะไรเลย แต่เราเลือกที่จะหางานทำไม่ขอตังค์แม่ ถึงจะเป็นธุรกิจทางบ้านแต่เราก็ได้เป็นเงินเดือน ทุกวันมันเลยใช้ไม่พอเลยค่ะ  เราเคยคิดหางานเสริมซื้อกางเกงยีนส์ขาสั้นมือสองมาขาย แต่ก็ไม่มีเวลาเลยค่ะ ที่เราทำงานพูดเลยว่าไม่มีวันหยุดให้เลยสักวันเดียวนอกจากมีธุระจริงๆ ถึงหยุดได้ เราเข้างาน 9:00-20:00 น. ไม่มีเวลาพัก มันไม่ใช่งานลำบากมากมายอะไร แต่มันไม่มีเวลาทำอะไรเลยค่ะ กางเกงที่กะจะไลฟ์สดขายก็ขายไม่ออก ลูกค้าไม่ติดเพราะไม่มีเวลาไลฟ์หรือถ่ายรูปไม่มีเวลาให้ตรงนี้เต็มที่ เราอยู่บ้านแฟนค่ะ เราต้องขึ้นรถประจำทางตอน 8:30 ไปถึงที่ทำงานก็ 9:00 พอดี ตอนกลับกว่าจะถึงบ้านก็ 3 จะ 4 ทุ่ม วันๆเหมือนเอาพลังชีวิตไปทิ้งวันๆ ไม่ได้คืบหน้าอะไรเลย เราอยากออกมาหางานเอง หาชีวิตใหม่เอง แต่แม่ไม่ยอมเลยค่ะ เราเคยพูดยังเชิงเขาจะตัดแม่ลูกเราเลย ถึงเขาจะพูดแบบนี้ตั้งแต่ยังอยู่ชั้นประถมก็เถอะ เราก็ไม่กล้าจะหนีไปไหน อยากจะมีเงินมากกว่านี้ แฟนเราก็มีงานอดิเรกตามภาษาผู้ชาย ตอนแรกก็ใช้เงินเราช่วย แต่เมื่อกี้เพิ่งบอกว่าจะเลิกใช้เงินเราแล้งค่ะ เพราะเราบอกว่าเร่ตะเก็บตัง เราอยากซื้อเครื่องสำอางใหม่ยืดผม เราได้แชร์ มา 9,300 ยังไม่มีเวลาทำ เพราะท้างให้เงินแบบเรี่ยไร ไม่ให้ทีเดียว ไม่มีสำรอง น่ะค่ะ ค่อยๆ ให้งี้ บวกกับไม่มีเวลาเลย แค่วันนี้ขึ้นไปซื้อขนมปังแม่ยังด่าช้าเลย ….. แค่มาระบายค่ะ ไม่รู้จะไปพูดกับใครดี นี่แค่เรื่องปัจจุบันนะคะ ไม่มีอดีตมาผสมเลย
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่