สวัสดีครับ ผมชื่อ พล มีแฟนอยู่คนนึงครับเค้าน่ารักครับแต่ตอนนี้ผมชักเริ่มรู้สึกว่าเธอเปลี่ยนไป ผมเข้าใจนะครับว่าตอนแรกที่คบกันทุกคนต้องเอาสิ่งดีๆที่ตัวเองมีอยู่ออกมา เพื่อให้คนที่เราชอบเค้าชอบตัวเราด้วย แต่ผมเป็นผู้ชายแปลกก็น่าจะได้มั้งคับ พอผมคบผมไม่ชอบทำสิ่งดีๆครับ แต่สิ่งที่ผมทำคือการแสดงสิ่งเลวๆสิ่งชั่วๆ ออกมาให้เห็นก่อน เพราะสันดานผมน่ะ ชอบทดลองอะไรหลายๆอย่าง ซึ่งแฟนผมก็รับได้นะครับ จนผมเชื่อใจเธอ. เพราะเธอเป็นคนที่น่ารักมากๆ บอกง่ายอะไรก็ทำแทนให้ได้. ไม่เคยบ่นว่าเหนื่อย ท้อ แต่ผมก็เข้าใจนะ ว่าทุกคนต้องเหนื่อยต้องท้อกันบ้าง แล้วผมก็คบกับเธอ จนเราได้มาอยู่ด้วยกัน เธอเริ่มโชว์สันดานดิบของเธอ ออกมาบ้าง อันนี้ผมรับได้แต่พอเธอได้เริ่มทำงานหลายๆอย่างก็เริ่มเปลี่ยรไปจนน่ากลัว จากสิ่งที่เธอเคยเป็นมันกลับด้านเลยครับ จะมีก็แต่นิสัยที่มีความน่ารักในบางอย่างที่ยังเหลืออยู่ แต่พอผมพูดนิดพูดหน่อยกลายเป็นว่าไม่ถูกใจ พอพูดก็หาว่าบ่น พอผมบอกจะไม่บ่นละเธอก็ไม่เอา ซึ่งสิ่งที่ผมเป็นคือ เป็นคนขี้น้อยใจ ขี้บ่น เพราะผมหัวโบราณโดนสอนมาแบบนี้ซึ่งผมก็ได้อธิบายให้เธอฟังพอเธอฟังก็บอกว่ารับได้ ซึ่งทุกครั้งที่คุยต้องมีการทะเลาะก่อน และพอผ่านไปได้ 2-3. วันเธอก็เริ่มกลับมาลำคาญอีกรอบนี้ผมเอาจริงละ เลยเงียบไปเลยจนสุดท้ายเธอต้องมาง้อผม ผมก็หายโดยง่ายดาย และพอผ่านไปอีก 2-3. วัน เธอพูดในสิ่งที่ผมไม่คิดเลย คือ ''เบื่อ รำคาญ เซ็ง ขี้บ่นว่ะ'' เอาซะผมร้องไห้เลยเสียใจมากครับ เคยมีความคิดจะเลิกกับเธอแต่ก็ทำไม่ได้เพราะผมให้ใจไปแล้ว เชื่อใจไปแล้ว นี่หรือเปล่าครับที่เรียกว่าผูกพันธ์ แต่ที่ผมอยากถามสาวๆนะครับ คือ การที่เราบ่นเพราะเรารัก กับการที่เราเงียบ เป็นสาวๆจะชอบแบบไหนครับผมอยากรู้ตอบผมทีผมไม่รู้จะทำยังไงแล้ว
เป็นผู้ชายขี้บ่น มันผิดขนาดนั้นเลยหรอครับ