คือเราได้ไปทำงานที่กทม.และเราได้รู้จักกับรุ่นพี่ที่ทำงานคนนึงซึ่งตอนแรกๆเรามองว่าพี่เค้าน่ากลัว ดูนิ่งๆเข้าถึงยากดูเย็นชากับเรา แต่แกจะเฮฮากับคนที่สนิทหรือผู้ใหญ่เท่านั้น แต่นานวันผ่านมาหลายอาทิตย์เราก็เริ่มไหว้พี่เค้า(เวลาที่เจอ)จนเริ่มรู้จักและได้ทักทายคุยกัน มีบางครั้งพี่แกก็แซวเรากวนประสาทเรา และมีบางครั้งที่ได้มีโอกาสไปทานข้าวกับพี่เค้าและคนอื่นๆพี่เค้าก็มีชวนเราคุย ถามเรากลับว่าทำไม เราถึงมองพี่เค้าในแง่ลบแบบนั้นแบบดูนิ่งๆน่ากลัว ดูดุๆรัยงี้ เราก็อธิบางให้พี่เค้าฟังพี่เค้าก็แซวๆเรา เรารู้สึกดีนะ เรารู้สึกมองแล้วพี่เค้าน่ารักมากๆเลย พูดตรงๆคือเรารู้สึกดีที่เจอพี่เค้า และอีกอย่างเราจะเจอพี่เค้าบ่อยมาก เพราะพี่เค้าจะต้องมาติดต่อพี่อีกคนที่อยู่ตึกที่เราทำงานอยู่ เราเลยได้สังเกตพี่เค้า คือเราจะนั่งอยู่โต๊ะหลังสุดพี่เค้าก็จะมองเราว่าเราทำอะไรอยู่ มองเราตลอดเวลา ขนาดทานข้าวพี่เค้าก็จะมองทานอะไร คือพูดง่ายๆจะสังเกตรัยงี้ตลอดเวลาแต่เราก็ไม่รู้ว่าพี่เค้าทำแบบนั้นคิดอะไรหรือเปล่าแต่จากที่เราสังเกตพี้เค้าไม่เห็นสนใจเพื่อนเราเลยขนาดเพื่อนเราทำงานห้องเดียวกันกับพี่เค้า พี่เค้าก็มองแบบคุยปกติ และ มีวันนึงที่บางครั้งพี่เค้าเข้ามาจะติดต่อกับพี่ที่ทำงานอยู่ในห้องเรา คือพี่คนนั้นยังไม่มา และบริเวณที่เรานั่งก็มีที่ให้รอกว้างมากเอาเก้าอี้ไปวางที่อื่นก็ได้ แต่พี่เค้าเลือกที่จะเอาเก้าอี้มาวางข้างๆเรา ทุกๆอย่างมันทำให้เรารู้สึกดี แต่แล้ววันนึงเรามีปัญหากับน้าที่ทำงานเราตัดสินใจลาออกทั้งๆที่คิด2จิต2ใจแล้วแต่ถ้าไม่ออกเราก็จะเครียด เราเลยออก และกลับมาอยู่ที่บ้านที่ตจว. มันเลยทำให้เรารู้สึกแย่ที่เราไม่ได้เจอพี่เค้าแต่เราก็ต้องเลือก เราเลยคิดในใจว่าเราควรทำไงดีอีกใจก็อยากเจอ อยากคุยกับพี่เค้าอยู่นะ แต่อีกใจเราตัดสินใจเด็ดเดี่ยวออกมาละ ออกมาได้อาทิตย์กว่าๆ เราจะกลับเข้าไปก็ยังไงอยู่ไม่อยากเจอคนที่มีปัญหาด้วย เราควรทำยังไงดีเราบอกพี่ๆที่ทำงาน ที่บ้านไม่ว่าอย่าไรเราก็จะไม่กลับไปเราควรทำยังไงดี เราจะได้เจอคนแบบพี่คนนี้อีกมั้ย หรือเราควรกลับไป หรือเราคิดมากไป เราสงสัยมากเอาไงดี=___=!
    ปล.ขอโทษนะค่ะที่เราเล่าสเปะสปะคือเราไม่รู้จะอธิบายยังไงเราสับสนค่ะ แต่มันคือเรื่องจริงเราไม่เคยเจอผู้ชายแบบนี้เลย