เราไม่แน่ใจนะคะว่าแบบเราเรียกว่าเด็กมีปัญหาได้รึเปล่า เริ่มแรกเลยคือพ่อแม่เราเป็นเด็กใจแตกทั้งคู่ค่ะ แม่ท้องเรา ตอนแม่อยู่ม.3 พ่ออยู่ม.4 พ่อกับแม่อยู่ด้วยกันสักประมาณเรา 3 ขวบ พ่อแม่เลิกกัน พ่อมีแฟนใหม่ แม่ก็มีแฟนใหม่ ตอนนี้แม่เรามีครอบครัวใหม่ ไม่ได้มาหาเราเป็นปีแล้ว ส่วนพ่อย้ายไปอยู่ต่างจังหวัดกับแฟนใหม่เขา พ่อมาหาเราบ้าง สองอาทิตย์มาครั้ง อาทิตย์นึงมาครั้ง ส่วนตัวเราเองหลังจากนั้นก็อยู่กับย่า อา ปู่ อาเราส่งเสียให้เราเรียน คอยซื้อของให้เรา ซื้อตามใจเราทุกอย่าง ที่บ้านเราตามใจทุกอย่าง แต่อย่างเดียวที่เราทำไม่ได้คือ ไม่ว่าเราจะมีปัญหาอะไร เราจะปรึกษาพวกเขาไม่ได้เลย เราเคยปรึกษาเรื่องที่มีคนมาแอบชอบเรา เขาก็ด่าเราทันที บอกว่าอย่ามาพูดเรื่องนี้เด็ดขาด เราเลยไม่ปรึกษาอะไรพวกเขาเลย ไม่ว่าจะมีปัญหาอะไรพวกเขาไม่เคยช่วยเราเลย เราต้องแก้เองทุกอย่าง ที่บ้านเรา เวลากินข้าว เขาจะไม่เรียกเรา เรากินคนเดียวทุกครั้ง เวลาไปงานวันพ่อวันแม่ตอนเราอยุ่ประถม พ่อแม่ไม่เคยไป ปู่กับย่าเราก็เหมือนกัน จะพูดมันก็เหมือนนิยาย เพื่อนเรามีพ่อแม่หมด ยกเว้นเราที่พ่อแม่ไม่ไป แล้วทุกๆครั้งเราจะได้ทุน เพื่อนก็จะล้อ ว่าที่บ้านจนหรอ พ่อแม่ไม่มีหรอ เราก็แอบไปร้องไห้คนเดียวทุกครั้ง ที่บ้านไม่สนอะไรเราเลย ที่บ้านแทบจะไม่คุยกันด้วยซ้ำ เราเลยกลายเป็นคนโลกส่วนตัวสูง ไม่สุงสิงใคร มีปัญหาเราก็แค่ร้องไห้และเก็บมันไว้ ใครจะย่ำยีหรือรังแกเรา เราไม่สามารถบอกใครได้ เราแค่ปล่อยให้คนดุถูกไป เรามีโทรศัพทืเป็นเพื่อน เวลาเรามีอะไร เรามีกจะถามเพื่อนในโลกบอทของเราเสมอ เพื่อนก็คอยปลอบ มีหลายๆครั้งที่เราคิดอยากจะฆ่าตัวตายหรืออยากจะหนี แต่ด้วยความที่เราเป้นเด้กร่าเริงเราเลยไม่อยากทำ เราทำได้แค่อยู่ต่อไป ต่อให้เราตาย เขาก็จะด่าเราซ้ำอยุ่ดีเมื่อเราตาย เราเป้นคนที่อ่อนไหวด้วย เพราะโดนคนอื่นดุถูก แม่แต่คนในบ้านเรา ก้ดูถุกเรา เราควรใช้ชีวิตอย่างไรต่อไปดีคะ