เราแต่งานอยู่กันกับแฟนมา 10 ปี มีลูกด้วยกัน 1 คนตอนนี้ลูกอายุขวบกว่าๆ
เราคิดว่ามีลูกจะทำให้เค้าเปลี่ยนแปลงตัวเองบ้าง แต่มันกับไม่เป็นอย่างที่คิด แถวมุมเห็นแก่ตัวที่ไม่เคยเห็นก็ได้เห็น
ลูกคือความรับผิดชอบของเราแถบทุกอย่างเราทำงานประจำ (เวลาเราไปทำงานแม่เราเลี้ยงให้ค่ะ แต่พักกลางวันเรากลับมาบ้านเพื่อให้แม่พักบ้าง แม่อายุเยอะแล้ว ที่ทำงานใกล้บ้าน) เราไม่เคยไปสังสรรค์กับใครเลยค่ะทุ่มให้ลูกหมด
งานบ้านทั้งหมดก็หน้าที่เรา แต่เราจะไม่รีดชุดทำงานให้เพราะเราแทบจะไม่มีเวลาขอให้เขาทำเองในส่วนนี้ แรกๆเขาก็บ่นคืออยู่กับเรามา 10 ปีเราทำหมดค่ะ คือเขาไม่เคยต้องทำอะไรเลย เราบอกถ้าลูกโตกว่านี้เราจะกลับไปทำให้เหมือนเดินแต่ตอนนี้มันยุ่งเราเองก็เหนื่อยมาก ทำงานทั้งในบ้านนอกบ้านเลี้ยงลูก คนเป็นแม่คงเข้าใจดีน่ะค่ะ
ส่วนเขาทำงานและสอนพิเศษช่วงเย็นจะกลับบ้านประมาณ 6 โมงเย็นบ้าง 2 ทุ่มบ้าง กลับมาเค้าก็จะนั่งเล่นเกมในมือถือ (ลืมบอกไปค่ะแฟนเราอายุ 36 ค่ะ เรา 37) ไม่เคยสนใจว่าเราจะยุ่งหรือเปล่า เราต้องบอกว่าดูลูกให้หน่อยเราจะได้อาบน้ำ เราจะได้ไปล้างขวดนม ถ้าไม่บอกเขาก็จะไม่เคยสนใจ
ลูกไม่สบายเราเห็นเขาทำงานคงเหนื่อย เราเดินอุ้มลูกทั้งคืนเราก็ทำเอง ลูกงอแงไม่นอนให้เดินอุ้มเราก็ทำเอง เขาไม่เคยจะหันมาถามเลยว่าเธอเหนื่อยเปล่าเราช่วยดูแทนเอาป่ะ
เวลาเราไม่ไหวจริงๆเราพูดเขาก็จะบอกเขาเหนื่อย คือเราไม่เหนื่อยสิน่ะ ค่าใช้จ่ายทั้งหมดในบ้าน ค่าใช้จ่ายลูกคือหารกันหมด เขาไม่เคยที่จะออกเองคนเดียว แต่ก่อนเราเห็นเขาเงินเดือนไม่เยอะเลยหารกัน แต่ ณ วันนี้เงินเดือนเค้ามากกว่าเรามาก แต่เค้าก็ยังหารกับเราทุกอย่าง บางที่เราน้อยใจมากเห็นครอบครัวคนอื่น เรื่องค่าใช้จ่ายในบ้าน ค่าใช้จ่ายลูก สามีเขาจ่ายหมด ไปเที่ยงเรายังต้องหารทุกอย่างเขาจะบอกว่าเขาไม่ได้อยากไป เราอยากไปเขามาหารด้วยก็ดีแล้ว เราอยากได้กล้องถ่ายรูปจะเอาไว้ถ่ายลูก ถามเขาจะหารกับเราเปล่า เขาบอกอยากได้ก็ซื้อเอง อย่าเอาลูกมาอ้างหัดซื้อเองบ้างเค้าเคยซื้อให้แล้ว (กล้องที่เขาซื้อ นับจากที่เขาซื้อก็ 7 - 8 ปีแล้วค่ะ พังไปอล้วอีกตังหาก) เราก็เอาว่ะอยากได้กัดฟังซื้อเอง เวลาถ่ายมาก็มีแต่รูปเขากับลูกค่ะเพราะเราจะเป็นคนถ่าย T____T
และที่ฟิคสุดคือเราจะไปทำบุญครบรอบวันตายแม่เค้าที่บ้านเกิดเขา เขาถามเราว่าจะช่วยเขาเท่าไรค่าทำบุญ (เราคิดตอนยายเราเสียเขายังไม่ช่วยสักบาทแต่ทีเขาจะมาขอ) เราเลยตัดปัญหาเราทำบุญก็ได้กับเรา ก็เลยช่วยเขาไป 500 บาท พอไปถึงลูกเราเล็กและกำลังหัดเดิน เดินยังไม่แข็ง เราจะดูแลลูกไม่ห่างสายตา ส่วนเค้าจะให้น้องสาวเอาลูกไปฝากที่ รร.น้องสาวน้องสาวเขาเป็นครูดูแลเด็กอนุบาลค่ะ เราบอกไม่ได้ลูกยังเล็กไปและเค้าไม่เคยอยู่กับคนแปลกหน้าเลย และกลัวจะโดนเด็กโตรังแกเอา คือเขาจะให้เราช่วยทำของเลี้ยงพระ จัดของล้างจาน แต่จริงๆก็มีฐาติเขาหลายคนช่วยอยู่แล้ว เราเลยขอดูลูก ( ใจเราคือคิดได้ยังไงจะเอาลูกไปฝากคนอื่น เพื่อให้เราไม่ต้องเลี้ยงลูกและมารับใช้เขา) หลังจากเสร็จงานเขากลับมาว่าเราไม่ช่วยหยิบจับอะไรเลยมัวแต่เลี้ยงลูก เลี้ยงลูกเป็นอย่างเดียว เราเสียใจมากๆๆค่ะครั้งนี้ คือเราลูกเล็กเราบอกก่อนแล้วว่าเราช่วยเงินน่ะเราช่วยแรงไม่ได้ คือเขาสบายจนชินตอนงานศพแม่เขาเราก็ลุยทุกอย่างเบาแรงเขาได้ แต่พอเราทำอะไรไม่ได้ ในสายตาเขาเราเริ่มไม่ดี
ยังไม่นับอีกหลายๆเรื่อง วันเกิดครบรอบ 1 ขวบลูกนัดกันดิบดีจะมาเป่าเค้กกัน เราจัดงานรอเขาก็ไม่กลับบ้าน คือเขาไปกินเหล้า สรุปก็มีเรากับลูกเป่ากัน 2 คน
เขามักจะมีสังสรรค์กินเหล้า ไปกินเราก็ไม่ว่าค่ะขอแค่กลับให้ตรงเวลา คือเราเป็นห่วงเวลาขับรถกลับ แต่เขาจะไม่เคยกลับตรงเวลาเลย โทรตามก็จะบอกว่าจะกลับแล้วๆ พอบ่นก็บอกว่าไม่เคยได้ไปไหนเลย แต่จริงๆคือเขาไปก็บ่อยอยู่ ส่วนเราไม่เคยจะได้ไปไหนเลย เขาไม่ค่อยดูลูก เวลาให้อุ้มลูก ลูกยังจะไม่ยอมให้อุ้มเลยค่ะ
เรารู้สึกอิ่มตัวกับเขามาก คิดน่ะค่ะว่าอยากเลิก แต่ก็สงสารลูกกลัวลูกจะขาด แต่เราเองก็ไม่ไหวแล้วมันเหนื่อยมาก เขาไม่เคยปรับตัวทุกอย่างเราต้องร้องขอเองตลอด ไปกินข้าวนอกบ้านเขายังกินก่อนเราจะหิวไม่หิวเขาก็ไม่ถาม จนเราต้องขอให้อุ้มลูกให้เรากินบ้างเขาถึงทำ เราเห็นหลายๆคู่สามีจะให้เมียกินให้อิ่มก่อนแล้วสามีถึงค่อยกิน แต่สำหรับเราไม่มีค่ะ
ขอบคุณที่เข้ามารับฟังจะค่ะ เราไม่มีใครทีจะระบายได้เลยค่ะ มันอึดอัดจะจะระเบิดแล้วค่ะ
เราคาดหวังสูงเกิดไป หรือเขาเห็นแก่ตัว
เราคิดว่ามีลูกจะทำให้เค้าเปลี่ยนแปลงตัวเองบ้าง แต่มันกับไม่เป็นอย่างที่คิด แถวมุมเห็นแก่ตัวที่ไม่เคยเห็นก็ได้เห็น
ลูกคือความรับผิดชอบของเราแถบทุกอย่างเราทำงานประจำ (เวลาเราไปทำงานแม่เราเลี้ยงให้ค่ะ แต่พักกลางวันเรากลับมาบ้านเพื่อให้แม่พักบ้าง แม่อายุเยอะแล้ว ที่ทำงานใกล้บ้าน) เราไม่เคยไปสังสรรค์กับใครเลยค่ะทุ่มให้ลูกหมด
งานบ้านทั้งหมดก็หน้าที่เรา แต่เราจะไม่รีดชุดทำงานให้เพราะเราแทบจะไม่มีเวลาขอให้เขาทำเองในส่วนนี้ แรกๆเขาก็บ่นคืออยู่กับเรามา 10 ปีเราทำหมดค่ะ คือเขาไม่เคยต้องทำอะไรเลย เราบอกถ้าลูกโตกว่านี้เราจะกลับไปทำให้เหมือนเดินแต่ตอนนี้มันยุ่งเราเองก็เหนื่อยมาก ทำงานทั้งในบ้านนอกบ้านเลี้ยงลูก คนเป็นแม่คงเข้าใจดีน่ะค่ะ
ส่วนเขาทำงานและสอนพิเศษช่วงเย็นจะกลับบ้านประมาณ 6 โมงเย็นบ้าง 2 ทุ่มบ้าง กลับมาเค้าก็จะนั่งเล่นเกมในมือถือ (ลืมบอกไปค่ะแฟนเราอายุ 36 ค่ะ เรา 37) ไม่เคยสนใจว่าเราจะยุ่งหรือเปล่า เราต้องบอกว่าดูลูกให้หน่อยเราจะได้อาบน้ำ เราจะได้ไปล้างขวดนม ถ้าไม่บอกเขาก็จะไม่เคยสนใจ
ลูกไม่สบายเราเห็นเขาทำงานคงเหนื่อย เราเดินอุ้มลูกทั้งคืนเราก็ทำเอง ลูกงอแงไม่นอนให้เดินอุ้มเราก็ทำเอง เขาไม่เคยจะหันมาถามเลยว่าเธอเหนื่อยเปล่าเราช่วยดูแทนเอาป่ะ
เวลาเราไม่ไหวจริงๆเราพูดเขาก็จะบอกเขาเหนื่อย คือเราไม่เหนื่อยสิน่ะ ค่าใช้จ่ายทั้งหมดในบ้าน ค่าใช้จ่ายลูกคือหารกันหมด เขาไม่เคยที่จะออกเองคนเดียว แต่ก่อนเราเห็นเขาเงินเดือนไม่เยอะเลยหารกัน แต่ ณ วันนี้เงินเดือนเค้ามากกว่าเรามาก แต่เค้าก็ยังหารกับเราทุกอย่าง บางที่เราน้อยใจมากเห็นครอบครัวคนอื่น เรื่องค่าใช้จ่ายในบ้าน ค่าใช้จ่ายลูก สามีเขาจ่ายหมด ไปเที่ยงเรายังต้องหารทุกอย่างเขาจะบอกว่าเขาไม่ได้อยากไป เราอยากไปเขามาหารด้วยก็ดีแล้ว เราอยากได้กล้องถ่ายรูปจะเอาไว้ถ่ายลูก ถามเขาจะหารกับเราเปล่า เขาบอกอยากได้ก็ซื้อเอง อย่าเอาลูกมาอ้างหัดซื้อเองบ้างเค้าเคยซื้อให้แล้ว (กล้องที่เขาซื้อ นับจากที่เขาซื้อก็ 7 - 8 ปีแล้วค่ะ พังไปอล้วอีกตังหาก) เราก็เอาว่ะอยากได้กัดฟังซื้อเอง เวลาถ่ายมาก็มีแต่รูปเขากับลูกค่ะเพราะเราจะเป็นคนถ่าย T____T
และที่ฟิคสุดคือเราจะไปทำบุญครบรอบวันตายแม่เค้าที่บ้านเกิดเขา เขาถามเราว่าจะช่วยเขาเท่าไรค่าทำบุญ (เราคิดตอนยายเราเสียเขายังไม่ช่วยสักบาทแต่ทีเขาจะมาขอ) เราเลยตัดปัญหาเราทำบุญก็ได้กับเรา ก็เลยช่วยเขาไป 500 บาท พอไปถึงลูกเราเล็กและกำลังหัดเดิน เดินยังไม่แข็ง เราจะดูแลลูกไม่ห่างสายตา ส่วนเค้าจะให้น้องสาวเอาลูกไปฝากที่ รร.น้องสาวน้องสาวเขาเป็นครูดูแลเด็กอนุบาลค่ะ เราบอกไม่ได้ลูกยังเล็กไปและเค้าไม่เคยอยู่กับคนแปลกหน้าเลย และกลัวจะโดนเด็กโตรังแกเอา คือเขาจะให้เราช่วยทำของเลี้ยงพระ จัดของล้างจาน แต่จริงๆก็มีฐาติเขาหลายคนช่วยอยู่แล้ว เราเลยขอดูลูก ( ใจเราคือคิดได้ยังไงจะเอาลูกไปฝากคนอื่น เพื่อให้เราไม่ต้องเลี้ยงลูกและมารับใช้เขา) หลังจากเสร็จงานเขากลับมาว่าเราไม่ช่วยหยิบจับอะไรเลยมัวแต่เลี้ยงลูก เลี้ยงลูกเป็นอย่างเดียว เราเสียใจมากๆๆค่ะครั้งนี้ คือเราลูกเล็กเราบอกก่อนแล้วว่าเราช่วยเงินน่ะเราช่วยแรงไม่ได้ คือเขาสบายจนชินตอนงานศพแม่เขาเราก็ลุยทุกอย่างเบาแรงเขาได้ แต่พอเราทำอะไรไม่ได้ ในสายตาเขาเราเริ่มไม่ดี
ยังไม่นับอีกหลายๆเรื่อง วันเกิดครบรอบ 1 ขวบลูกนัดกันดิบดีจะมาเป่าเค้กกัน เราจัดงานรอเขาก็ไม่กลับบ้าน คือเขาไปกินเหล้า สรุปก็มีเรากับลูกเป่ากัน 2 คน
เขามักจะมีสังสรรค์กินเหล้า ไปกินเราก็ไม่ว่าค่ะขอแค่กลับให้ตรงเวลา คือเราเป็นห่วงเวลาขับรถกลับ แต่เขาจะไม่เคยกลับตรงเวลาเลย โทรตามก็จะบอกว่าจะกลับแล้วๆ พอบ่นก็บอกว่าไม่เคยได้ไปไหนเลย แต่จริงๆคือเขาไปก็บ่อยอยู่ ส่วนเราไม่เคยจะได้ไปไหนเลย เขาไม่ค่อยดูลูก เวลาให้อุ้มลูก ลูกยังจะไม่ยอมให้อุ้มเลยค่ะ
เรารู้สึกอิ่มตัวกับเขามาก คิดน่ะค่ะว่าอยากเลิก แต่ก็สงสารลูกกลัวลูกจะขาด แต่เราเองก็ไม่ไหวแล้วมันเหนื่อยมาก เขาไม่เคยปรับตัวทุกอย่างเราต้องร้องขอเองตลอด ไปกินข้าวนอกบ้านเขายังกินก่อนเราจะหิวไม่หิวเขาก็ไม่ถาม จนเราต้องขอให้อุ้มลูกให้เรากินบ้างเขาถึงทำ เราเห็นหลายๆคู่สามีจะให้เมียกินให้อิ่มก่อนแล้วสามีถึงค่อยกิน แต่สำหรับเราไม่มีค่ะ
ขอบคุณที่เข้ามารับฟังจะค่ะ เราไม่มีใครทีจะระบายได้เลยค่ะ มันอึดอัดจะจะระเบิดแล้วค่ะ