ระบาย + สับสน คะ

อันนี้คือเรื่องของเราเองนะคะ คือเป็นกระทู้แรกของเรา คือเราสับสนกะชีวิตมากช่วงนี้ เราเคยมีแฟน และได้เลิกรากันไปเราก็ใช้ชีวิตดำเนินมาเรื่อยๆ คำว่าเรื่อยๆของเราคือจากตอนแรกที่เรามีแฟน เหมือนเราจะทุ่มให้กับความรักครั้งนั้นมาก ตอนที่เราคบกะเขาเราไม่เคยมองใครเลย ใครเข้ามาจีบเราก็ไม่สนใจเราให้เกรียติแฟนเรา ตลอด เราเป็นสายที่ไม่เที่ยวกลางคืน ไม่ดื่มเหล้า เราชอบดูหนัง ท่องเที่ยวตามธรรมชาติ เราก็คบมาเรื่อยๆ จนมันมีช่วงที่เรารู้สึกว่าเขาแปลกๆไปคือ ทุกครั้งเราจะต้องนอนด้วยกันทุกคืน (อันนี้คือเราคบกันและผู้ใหญ่ทั้ง 2 ฝ่ายรับรู้ เราและเขาต่างมีบ้านเป็นของตัวเองคือซื้อไว้ช่วงที่เรียน และบ้านเราและเขาอยู่ใกล้กัน  ช่วงแรกๆที่คบกันก็นอนบ้านใครบ้านมัน แต่หลังๆมานี้เราไปนอนบ้านเขา อันนี้เพื่อนๆ ก็น่าจะรู้ว่าเพราะอะไร 555 ) และหลังจากที่เขาเปลี่ยนไป เราก็เริ่มสังเกตได้ เราถามเขา เขาไม่ยอมตอบ อ้างว่าทำงานเหนื่อย แต่เชื่อมั้ยว่าผญ.แบบเรา รู้อยู่แล้วละที่แฟนเราเปลี่ยนไปเป็นเพราะอะไร แต่เรายังหาหลักฐานมาไม่ได้ แต่ที่ทำให้เราเชื่อใจเขาคือ เขาทำตัวเสมอต้นเสมอปลายจนเรื่องที่เราสงสารนั้น หายไป เราอยากไปไหน พาไป อยากกินรัย พาไป ทำให้เราเชื่อสนิทใจว่าเขาเหมือนเดิม จนพักหลังๆที่เราทุกครั้งจะต้องไปนอนบ้านเขา พาคืนเราไปบ้าง ไม่ไปบ้าง พอเราขอไป บอกว่าวันนี้จะไปนอนด้วยนะ เขาอ้างว่าที่บ้านฝุ่นเยอะอยู่ เพราะที่บ้านเขากำลังขยายห้อง เราก็บอกว่าไม่เป็นรัย เดี๋ยวเราไปทำความสะอาดให้ เขาก็บ่ายเบี่ยงตลอด จนเราน้อยใจ เขาถึงยอมให้เราไปนอนด้วย เป็นแบบนี้หลายครั้ง ทุกครั้งที่เรางอแงอยากไปนอนด้วยเรารุ้สึกทุกครั้ง ว่าเราหน้าด้านมาก ที่ขอไปนอนกับผู้ชาย แต่เชื่อมั้ยเพราะว่าเราอยากให้ทุกอย่างกลับไปเป็นเหมือนเดิม จนครั้งสุดท้ายที่เราถึงจุดแตกหักกัน วันนั้นเป็นวันสิ้นเดือนเราจำได้เลยว่าเราชวนเขาไปกินสเต็ก เขาก็ตอบตกลง เราลืมบอกไปว่าที่บ้านเขาเปิดร้านขายของด้วย ทุกวันจะมีลูกค้าเข้ามาตลอด  จากที่เขาตอบตกลงว่าไปกินสเต็กกับเรา ก็มีลูกค้าเข้ามาซื้อของ เขาก็ลุกไปหยิบของ เราก็หยิบโทรศัพท์เขามาเล่นเหมือนปกติ แต่ครั้งนี้เขาเปลี่ยนพลาสเวิด เราก็สงสัยละ เพราะทุกครั้งที่เขาเปลี่ยนเขาจะบอกเราทุกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่ จนน้องเขาเดินมาที่ร้าน เราก็เถามน้องเขาว่ารหัสอะไร เพราะน้องเขาจะขายของด้วยกันจะรู้ น้องก็บอก เราก็เขาไปเช็ค เฟส ไลน์ ปกติ จนไปสะดุด ตรงไลน์ที่ ผู้ใช้ที่บล๊อค เราลองกดเขาไปดู เชื่อมั้ยเราเห็นข้อความที่เขาคุยกะผู้หญิงอยู่คนหนึ่ง เราก็ไล่อ่านทุข้อความ จนเห็นข้อความที่เขาคุยกัน ในเชิง ได้เสียกัน เช่น อยากกอด อยากหอม เหมือนเดิม แต่เชื่อมั้ยผญ. คนนั้นก็รู้นะว่ามีแฟนแล้ว แล้วยังจะคุยต่อ ด้วยความที่เราสงสัย เราเลยเขาไปดูรูปผญ.คนนั้นคือ ตอนนั้นเราทำอะไรไม่ถูกเลย มือไม้สั่นหมด ยืนนิ่งและน้ำตาไหลอย่างเดียว ทีนี้เราเลยเดินออกไปหน้าร้านคือเรื่องที่ช๊อคกว่านั้นคือ เราเห็นแฟนเรา กะผู้หญิงคนนั้นกำลังยืนคุยกัน พอผญ.คนนั้นเห็นเรายืนอึ้งเลย เราก็แค่มองหน้า และเราก็เดินไปกลับบ้านไป พอเดินถึงหน้าบ้าน เราคิดได้ว่า เราควรกลับไปเอาของมาให้หมดจากที่บ้านเขา เราก็ไปที่บ้านเขา และบอกให้เขาเดินขึ้นไปหยิบของเรามาให้หมด ตอนแรกเขาจะไม่ไปหยิบ จนเราขึ้นเสียงเขาคงตกใจอ่ะ เพราะไม่เคยทะเลาะกันหนักเลยตั้งแต่คบกันมา เขาเดินขึ้นไปหยิบมา และเราก็ถามเขาว่าคบมานานยัง เขาไม่ตอบ เราก็ถามอีกว่ากี่ครั้งแล้วเขาไม่ยอมตอบจนเรา เค้นถามเขาจึงบอก เราก็เลยให้เขาเลือกว่าจะคบต่อหรือเลิก เขานิ่งเราเลยเอามือถือเขามาดูไลน์ที่คุยกันเก่า มันไม่มีแล้ว เราก็เลยบอกว่าเล่ามา เขาไม่เล่า เราโมโหมาก จนปาโทรศัพท์เขาไปที่พื้น และทีนี้เขาเห็นตรงหน้าจอมีรอยแตกนิดหน่อย เขาโมโหเรา เขาก็เลยบอกว่าจะคบกับน้องคนนั้นดู เราเลย เดินร้องไห้ออกมาจากบ้านเขา ในมือเราก็ถือตะกร้าเสื้อผ้ามาด้วย ตอนที่เราเดินออกมาเราเจอน้องเขา น้องเขาก็ขับรถมาส่งที่บ้านเรา และน้องเขาก็ถามเราว่าอยู่คนเดียวได้ไหม เราก็ไม่ได้ตอบอะไร เราได้แต่ร้องไห้อยู่แบบนั้นอยู่หน้าบ้าน น้องเขาก็นั่งเป็นเพื่อนเราเราร้องแบบไห้อย฿่จนยั้นเช้า จนเราไปทำงาน น้องเขาก็นั่งมองเราร้องไห้อยู้แบบนั้น เราก็ได้แต่ถามว่าเราทำอะไรผิดไป เขา2 คนถึงทำแบบัน้นกับเรา ร่วมกันหักหลังเรา เห็นเราโง่มากใช่มั้ย เขาคงสนุกที่ทำแบบนั้นกะเราได้ จนเราไปทำงาน พี่ที่ทำงานก็เข้ามาปลอบเรา วันนั้นเราทำงานไม่ได้เลย เราไม่ออกไปไหน ไม่อยากจะทำอะไรเลย วันๆคิดแค่ว่าเราทำอะไรผิด เราบกพร่องตรงไหน เราทำอะไรเขาไม่พอใจหรือเปล่า วันๆ แค่ตื่นเช้าไปทำงาน เย็นกลับบ้าน กลางคืนน้องเขาโทมาคุยเป็นเพื่อน เราลืมบอกไปว่าคืนที่เกิดเรื่องนั้น กลางดึกหลังจากที่เขาปิดร้านแล้ว เขามาที่บ้านเรามาคุยกับเรา เราไม่พูด ต่างคนต่างไม่พูด จนเราบอกว่าจะทำงัยกับเรื่องของเรา เขาบอกว่าอยากให้เราไปเจอคนที่ดีกว่าเขา เขาไม่เหมาะกะเราเขาอยากให้เราไปเจอคนที่ดีกว่าเขา เราก็บอกเขาไปว่าเทอนั่นแหละคือคนที่เราเลือกแล้ว เขาบอกเราว่าเขาขอเวลา 6เดือนได้ไหม เราบบอกว่าเอาไปทำอะไร ตั้ง6เดือน เขาอยากจะลองดูว่าอยู่โดยไม่มีเราได้ไหม และเราก็เลยถามไปอีกว่า ตลอดเวลาที่เราห่างกันในช่วง 6 เดือนนั้น เทอมีคนที่อยู่เคียงข้างส่วนเราไม่มีใคร และถ้าเมื่อถึงเวลา 6 เดือนนั้น เทอไม่เลือกรเา เราจะทำอย่างไร ส่วนเทอก็สบายตัวเลย และถ้าเมื่อรู้ว่า ระยะเวลา6เดือนนั้นมันนานนะ เกิด พลาดตั้งท้องขึ้นมา เราคงทำใจกลับไปคบกลับเทอไม่ได้หรอกเขาก็เลย ตอบเรามาว่าจะลองคบกะน้องคนนั้นดู เราก็ได้แต่ยืยน้ำตาไหล และเราก็บอกว่า เราขอกอดเทอเป็นครังสุดท้ายได้ไหม ตอนแรกเขาจะไม่กอดกะเราเพราะเขาบอกว่า เรายังคงเป็นเหมือนเดิมได้ แต่เราบอกว่า เราตัดสินใจตั้งแต่ที่เทอพูดว่าลองคบกะน้องคนนั้นแล้วหล่ะ เราเลยเดินเข้าไปกอดกะเขาเลย และเราก็พูดว่าดูแลน้องเขาให้ดีๆนะ ส่วนเขาก็กอดเราตอบ และพูดว่าเราขอโทษ ขอโทษจากใจจริง และเขาก็ร้องให้ เรากำลังจะเดินหันหลังเข้าบ้าน เขาก็พูดขึ้นมาว่า เขาขอโทษเราทุกครั้งที่มีโอกาส เราก็ได้แต่หยุดฟังและเดินเข้าบ้านต่อไป เราก็เข้าบ้านไปร้องต่อ พอตอนเช้าเขาส่งไลน์มา ว่าขอโทษ เราเลยบอกว่า รถคันนั้นที่เราตั้งชื่อให้ อย่าเปลี่ยนชื่อนะ และอย่าพาน้องเขาซ้อนท้ายให้เราเห็นนะ เราทำใจไม่ได้ (เขาขี่บิ๊กไบต์) กลับมาที่ลูปของเราต่อ จากที่เราบอกว่าเช้าทำงานเย็นกลับบ้านตามปกติ พี่ที่ทำงานเขาทนไม่ไหว เขาเลยชวนเราไปเที่ยวเราเป็นคนไม่เที่ยวอยู่แล้ว เราไม่อยากไปจนพี่เขาตื้อให่เราไปให้ได้ เมื่อเราไป เราก็ไปยืนนิ่งๆ  จนมีเพลงที่นักร้องเขาร้อง เราร้องให้โฮเลยคะ เพลงนั้นตรงกับชีวิตช่วงนั้นมาก คือเพลง พันหมื่นเหตุผลของ พี่วงเคลียร์ จนผับปิดเราก็เดินร้องไห้ออกมา พี่ที่ทำงาน ก็ประคองเราออกมาด้วย เราไม่รุ้ว่าเราเมาป่าว เราแค่ดื่มนิดหน่อย เราก็ยื่นรอพี่เขาไปเอารถ จนมีผู้ชายคนหนึ่ง ขับรถมาหยุดที่ หน้าเรา เขาขอ ไอดีเรา เราเงยขึ้นไป เราบอกว่าไม่ให้ และเราก็กำลังร้องไห้อยู้ด้วยเราบอกว่าไม่ชอบคนขี่บิ๊กไบค์ พวกนี้ชอบเจ้าชู้ เราไม่ชอบ แต่พี่ที่ยืนกะเราบอกว่าให้ไปเหอะ คนเราไม่เหมือนกัน เราเลยให้ไป และเขาก้โทมา เราก็ลองคุย เราคุยกันได้เกือบ 2อาทิตย์ แต่ตลอดช่วงนั้นเราเที่ยวทุกคืน เราไม่ได้อวยตัวเองนะคะ เราไปเที่ยวเราจะได้ไอดี มาตลอด แต่เราก็รู้นะ พวกที่เจอร้านเหล้า ถ้าไม่หวังแบบนั้น จะเจอแบบรักจริงก็คงหายาก เราช่วงนั้นเราใช้ชีวิตเต็มี่สุดๆ เหมือนเราประชดชีวิตก็ได้ เคยมีช่วงหนึ่งคุยมากสุดเวลาเดียวกัน 8 คน แต่เราก็เทไปหมด จนแม่เราบอกให้กลับบ้านเถอะ มาทำงานแถวบ้านเหอะ อยู่แถวนั้น เขากลัวเราเจ็บ เราก็เชื่อแม่นะ เรากลับมาอยู่บบ้านที่ ตจว. บ้านที่นั้นเราปล่อยเช่า เมื่อเรากลับมาอยู่บ้าน เราได้มาเจอผู้ชายคนหนึ่งซึ่งเขา เสมอต้นเสมอปลายกับเราดีมาก แม่เราก็ชอบเขา เรราคบกันมาซักระยะ เขาชัดเจน แต่เรากลับรู้สึกว่าเขาไม่ใช่คนที่เรารักได้ เขาเหมือนอยู่ในสถานะที่เขาดีกับเราเหมือนพี่ชายมากกว่า เราอึดอัดใจทุกครั้งที่ทำดีกับเรา เราจะบอกเลิกกับเขา เรากลัวเขาเสียใจ เพราะเขาก็บอกเราทุกครั้งว่าเราคือครึ่งหนึ่ง ของเขา เราไม่กล้าที่จะทำร้ายเขา เราก็ได้แต่เริ่มห่างๆกับเขา เพื่อว่าเขาจะคิดได้ว่า เราเปลี่ยนไป แต่ทุกวันนี้เราก็ยังไม่กล้าบอกเขาไปอยู่ดี
ปล. เพื่อนเราบอกว่าเราอาจจะทุ่มเทความรักให้กับครั้งแรกไปมาก จนกลัวที่จะเกิดเหตุการณ์แบบนั้นอีก
ปล. เราทุกคนล้วนกลัวว่าเราจะเจ็บเอง และรู้สึกผิดที่ทำร้ายคนดีๆ

ผิดพลาดยังไงเราขออภัยด้วยนะ เป็นกระทู้แรกของเราเอง  มันอาจจะงงๆไปบ้างอย่าโกรธเขาน้า