เราเป็นตุ้ด แอบชอบผชคนนึง เป็นเพื่อนที่เรียนด้วยกันตั้งแต่ ม.ต้น จนจบ ม.ปลาย อยู่ห้องเดียวกัน
เรื่องคือ เราเคยแอบชอบคนนี้ตอนม.ต้น ชอบอยู่ปีนึง ก็เลิกชอบไปก็ไม่รู้สึกอะไร จนขึ้นมา ม.6เรากลับรู้สึกดีอีกครั้ง เพราะด้วยความที่ใกล้ชิดกันมากขึ้น
ทำงานด้วยกันมากขึ้น เราก็เลยบอกชอบเขาไป เขาก็รู้สึกดีกับเรานะ แต่เขาบอกเราว่า เราเป็นได้แค่ "มากกว่าเพื่อน แต่ไม่ใช่แฟน"
จนมีช่วงนึง 3เดือนก่อนจะจบ ม.6 เราก็คบกันแต่ไม่มีใครรู้ เพราะเขาไม่อยากให้ใครรู้ เขาเป็นชายแท้ แต่เราไม่ฟังเขา เราก็บอกพวกเพื่อนๆเราในกลุ่ม
เราก็คบกันมา ได้เดือนกว่าๆ ในระหว่างที่คบกัน ก็มีทะเลาะกันบ้าง ซึ่งสาเหตุก็มาจากเรา เพราะเราชวนทะเลาะ เรางี่เง่า ห้ามไม่ให้เขาคุยกับผู้หญิงคนอื่น เขาเคยชอบรุ่นน้องคนนึง แต่เราก็ดันไปห้ามเขา ให้เขาเลือก ว่าจะเลือกรุ่นน้อง หรือเรา แต่เขาก็เลือกไม่ได้ จนมาถึงช่วงนึงอีกเดือนเดียวจะจบแล้ว ก็ทะเลาะกันอีก ซึ่งสาเหตุก็มาจากเราอีกนั่นแหละ เราเห็นว่าเขาคุยกับคนคนนึง เราก็หาเรื่องทะเลาะอีกแหละ บอกเลิกเขา เขาก็ถามทำไมต้องเลิก ถ้าเลิกแล้วจะเป็นเพื่อนกันได้อีกไหม เราก็ตอบไป เลิกเป็นแฟนกัน ก็ต้องเลิกเป็นเพื่อนด้วยสิ ถ้าเลิกกันแล้วยังเป็นเพื่อน ยังคุยอยู่ ไม่คิดหรอว่าเราจะหวั่นไหวอีก เขาก็ไม่เลิก เราก็ไม่อยากเลิก แต่ที่พูดแบบนั้นไป เพราะเราประชด อยากให้เขาสนใจแค่เรา เขาเคยบอกเราว่า ต่อให้เลิกกันยังไงเขาก็จะไม่ทิ้งเรา สาบานว่ายังไงก็ไม่ทิ้ง แล้วจนมาถึงสองอาทิตย์สุดท้ายก่อนจะจบ เขาก็เปลี่ยนไป เปลี่ยนแบบเปลี่ยนไปเลย ไม่สนใจ ทักไลน์ไปอ่านไม่ตอบ ทักเฟสไปก็อ่านไม่ตอบ เป็นแบบนี้อยู่4 5วัน เราก็เสียใจ รู้แหละว่าคงกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้อีกแล้ว ก็เลยลงรูปคู่ในเฟสละใส่แคปชั่นว่า ขอบคุณที่อยู่ด้วยกันมาตลอด ขอบคุณที่ช่วยเรื่องเรียนทุกๆอย่าง เราลงไปได้ประมาณ 5 นาที ก็ลบออก เพราะคิดว่าถ้าเขาเห็นเขาต้องโกรธเราแน่ๆ จนเราจะเข้าไปส่องเฟสเขา ปรากฎว่า เขาบล้อคเฟสเราไปแล้ว ทวิตเตอร์ก็บล็อค ไลน์ก็บล็อค บล็อคทุกๆทางเลย เราก็ร้องไห้ ข้าวไม่กิน อยู่แต่ในห้องไม่ออกไปไหน ประมาณ1อาทิตย์ (2อาทิตย์ก่อนจบ คือปิดเทอมแล้ว รอวันปัจฉิม) น้ำหนักลดไปประมาณ 7 กก. จนมาถึงวันปัจฉิม เราเลขที่ 1 เขาเลขที่ 3 นั่งเก้าอี้ก็จะใกล้ๆกัน เราใจสั่นมาก น้ำตาคลอตลอดเวลา เป็นแบบนี้จนจบพิธี ก็แยกย้ายกลับบ้าน ไม่ได้คุยกันเลยทั้งวัน เพราะเขาไม่คุยกับเราแล้ว เราคุยกับเขา เขาก็ไม่คุยด้วย จนวันที่ 29 ก.พ. 59 เขาก็หายไปจากชีวิตเราเลย เราติดต่ออะไรไม่ได้อีกเลย เขาปิดกั้นเราทุกช่องทาง จนปัจจุบันนี้ 12 ก.พ. 61 เราก็ไม่สามารถติดต่ออะไรเขาอีกได้เลย คิดถึงเขามาก ตอนนี้อยากบอกเขาแค่ว่า กลับมาเป็นเพื่อนกันอีกได้หรือเปล่า ไม่ขออะไรมาก ขอแค่กลับมาเป็นเพื่อนกัน รู้ว่ามันคงเป็นไปไม่ได้อีกแล้ว แต่ในใจลึกๆก็ยังหวัง หวังว่าสักวันนึง เราจะกลับมาเป็นเพื่อนกันอีกครั้งนึง
ถ้าแกได้อ่านที่เราพิมพ์ไปทั้งหมดนี้ เราอยากขอโทษแก ในทุกๆเรื่อง เราขอโทษที่เราเอาแต่ใจ งี่เง่า ไม่เชื่อใจแก เราอาจจะทำหน้าที่เพื่อน หรือแฟนของแกได้ไม่ดีที่สุด แต่อยากให้รู้ไว้ว่า แกคือคนที่ดีที่สุดในชีวิตเรา ในฐานะเพื่อน ขอบคุณทุกๆอย่างที่ผ่านมาทั้งหมด ที่เคยทำให้ ถ้ามีโอกาส กลับมาเป็นเพื่อนกันอีกครั้งนะ
รัก จากเพื่อนคนนี้ ♥
ปล. หากพิมพ์อะไรแล้วอ่านไม่รู้เรื่องขออภัย ณ ที่นี้
ปล.1 ถ้าหากพิมพ์คำไหนผิดไป ขออภัยด้วย
ปล.2 เป็นคนอธิบาย หรือเล่าอะไรให้ใครฟังไม่ค่อยรู้เรื่อง ในหัวคิดเยอะมากแต่พิมและพูดออกมาไม่ได้อย่างที่หัวคิด
อยากเล่าประสบการณ์ รักครั้งหนึ่งของตุ้ดตอนมัธยม
เรื่องคือ เราเคยแอบชอบคนนี้ตอนม.ต้น ชอบอยู่ปีนึง ก็เลิกชอบไปก็ไม่รู้สึกอะไร จนขึ้นมา ม.6เรากลับรู้สึกดีอีกครั้ง เพราะด้วยความที่ใกล้ชิดกันมากขึ้น
ทำงานด้วยกันมากขึ้น เราก็เลยบอกชอบเขาไป เขาก็รู้สึกดีกับเรานะ แต่เขาบอกเราว่า เราเป็นได้แค่ "มากกว่าเพื่อน แต่ไม่ใช่แฟน"
จนมีช่วงนึง 3เดือนก่อนจะจบ ม.6 เราก็คบกันแต่ไม่มีใครรู้ เพราะเขาไม่อยากให้ใครรู้ เขาเป็นชายแท้ แต่เราไม่ฟังเขา เราก็บอกพวกเพื่อนๆเราในกลุ่ม
เราก็คบกันมา ได้เดือนกว่าๆ ในระหว่างที่คบกัน ก็มีทะเลาะกันบ้าง ซึ่งสาเหตุก็มาจากเรา เพราะเราชวนทะเลาะ เรางี่เง่า ห้ามไม่ให้เขาคุยกับผู้หญิงคนอื่น เขาเคยชอบรุ่นน้องคนนึง แต่เราก็ดันไปห้ามเขา ให้เขาเลือก ว่าจะเลือกรุ่นน้อง หรือเรา แต่เขาก็เลือกไม่ได้ จนมาถึงช่วงนึงอีกเดือนเดียวจะจบแล้ว ก็ทะเลาะกันอีก ซึ่งสาเหตุก็มาจากเราอีกนั่นแหละ เราเห็นว่าเขาคุยกับคนคนนึง เราก็หาเรื่องทะเลาะอีกแหละ บอกเลิกเขา เขาก็ถามทำไมต้องเลิก ถ้าเลิกแล้วจะเป็นเพื่อนกันได้อีกไหม เราก็ตอบไป เลิกเป็นแฟนกัน ก็ต้องเลิกเป็นเพื่อนด้วยสิ ถ้าเลิกกันแล้วยังเป็นเพื่อน ยังคุยอยู่ ไม่คิดหรอว่าเราจะหวั่นไหวอีก เขาก็ไม่เลิก เราก็ไม่อยากเลิก แต่ที่พูดแบบนั้นไป เพราะเราประชด อยากให้เขาสนใจแค่เรา เขาเคยบอกเราว่า ต่อให้เลิกกันยังไงเขาก็จะไม่ทิ้งเรา สาบานว่ายังไงก็ไม่ทิ้ง แล้วจนมาถึงสองอาทิตย์สุดท้ายก่อนจะจบ เขาก็เปลี่ยนไป เปลี่ยนแบบเปลี่ยนไปเลย ไม่สนใจ ทักไลน์ไปอ่านไม่ตอบ ทักเฟสไปก็อ่านไม่ตอบ เป็นแบบนี้อยู่4 5วัน เราก็เสียใจ รู้แหละว่าคงกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้อีกแล้ว ก็เลยลงรูปคู่ในเฟสละใส่แคปชั่นว่า ขอบคุณที่อยู่ด้วยกันมาตลอด ขอบคุณที่ช่วยเรื่องเรียนทุกๆอย่าง เราลงไปได้ประมาณ 5 นาที ก็ลบออก เพราะคิดว่าถ้าเขาเห็นเขาต้องโกรธเราแน่ๆ จนเราจะเข้าไปส่องเฟสเขา ปรากฎว่า เขาบล้อคเฟสเราไปแล้ว ทวิตเตอร์ก็บล็อค ไลน์ก็บล็อค บล็อคทุกๆทางเลย เราก็ร้องไห้ ข้าวไม่กิน อยู่แต่ในห้องไม่ออกไปไหน ประมาณ1อาทิตย์ (2อาทิตย์ก่อนจบ คือปิดเทอมแล้ว รอวันปัจฉิม) น้ำหนักลดไปประมาณ 7 กก. จนมาถึงวันปัจฉิม เราเลขที่ 1 เขาเลขที่ 3 นั่งเก้าอี้ก็จะใกล้ๆกัน เราใจสั่นมาก น้ำตาคลอตลอดเวลา เป็นแบบนี้จนจบพิธี ก็แยกย้ายกลับบ้าน ไม่ได้คุยกันเลยทั้งวัน เพราะเขาไม่คุยกับเราแล้ว เราคุยกับเขา เขาก็ไม่คุยด้วย จนวันที่ 29 ก.พ. 59 เขาก็หายไปจากชีวิตเราเลย เราติดต่ออะไรไม่ได้อีกเลย เขาปิดกั้นเราทุกช่องทาง จนปัจจุบันนี้ 12 ก.พ. 61 เราก็ไม่สามารถติดต่ออะไรเขาอีกได้เลย คิดถึงเขามาก ตอนนี้อยากบอกเขาแค่ว่า กลับมาเป็นเพื่อนกันอีกได้หรือเปล่า ไม่ขออะไรมาก ขอแค่กลับมาเป็นเพื่อนกัน รู้ว่ามันคงเป็นไปไม่ได้อีกแล้ว แต่ในใจลึกๆก็ยังหวัง หวังว่าสักวันนึง เราจะกลับมาเป็นเพื่อนกันอีกครั้งนึง
ถ้าแกได้อ่านที่เราพิมพ์ไปทั้งหมดนี้ เราอยากขอโทษแก ในทุกๆเรื่อง เราขอโทษที่เราเอาแต่ใจ งี่เง่า ไม่เชื่อใจแก เราอาจจะทำหน้าที่เพื่อน หรือแฟนของแกได้ไม่ดีที่สุด แต่อยากให้รู้ไว้ว่า แกคือคนที่ดีที่สุดในชีวิตเรา ในฐานะเพื่อน ขอบคุณทุกๆอย่างที่ผ่านมาทั้งหมด ที่เคยทำให้ ถ้ามีโอกาส กลับมาเป็นเพื่อนกันอีกครั้งนะ
รัก จากเพื่อนคนนี้ ♥
ปล. หากพิมพ์อะไรแล้วอ่านไม่รู้เรื่องขออภัย ณ ที่นี้
ปล.1 ถ้าหากพิมพ์คำไหนผิดไป ขออภัยด้วย
ปล.2 เป็นคนอธิบาย หรือเล่าอะไรให้ใครฟังไม่ค่อยรู้เรื่อง ในหัวคิดเยอะมากแต่พิมและพูดออกมาไม่ได้อย่างที่หัวคิด