อีกไกลแค่ไหน จนกว่าฉันจะใกล้เธอ

สวัสดีค่ะนี่เป็นกระทู้แรกของเรานะคะ หากมีข้อผิดพลาดประการใดเราก็ขออภัยด้วยนะคะ

                หัวข้อของวันนี้ตามชื่อเรื่องเลยค่ะ "อีกไกลแค่ไหน จนกว่าฉันจะใกล้เธอ" เรื่องนี้เป็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นในวัยเรียนของเรา สมัยมัธยมนั้นที่เทคโนโลยีเริ่มเข้ามามีบทบาทสำคัญในการเปลี่ยนแปลงของชีวิต เรื่องราวมันเริ่มต้นขึ้น...

                ปี พุทธศักราช ๒๕๕๔
                  เทอมที่ ๒ ของปีการศึกษา
                เราชื่อ แอม เป็นเด็กนักเรียนชั้น ม.๓ ของโรงเรียนมัธยมในสังกัด สพฐ แห่งหนึ่งในกรุงเทพมหานคร เราเป็นเด็กธรรมดาคนหนึ่งค่ะที่เรียนอยู่ห้องคิงแต่จริงๆความรู้ก็ปานกลางไม่ได้เก่งมากอย่างที่หลายๆคนเข้าใจ จริงๆเด็กห้องคิงก็คือเด็กธรรมดาคนหนึ่งที่แค่เรียนเยอะกว่าเด็กห้องธรรมดาและเลิกช้ากว่าก็เท่านั้น แต่นั่นไม่สำคัญเท่ากับว่าเราไม่เคยมีความรู้สึกรักๆใคร่ๆหรือชอบพอกับใครเลยในเพื่อนวัยเดียวกัน จนกระทั่งเช้าของวันหนึ่งที่เรามาโรงเรียนแต่เช้าพร้อมกันกับเพื่อนสนิทสองคน ไช่มุก และ ข้าว
                ข้าวเป็นเพื่อนที่แทบจะรู้ทุกความเคลื่อนไหวของทุกคนในโรงเรียน พูดง่ายๆว่าขี้นั่นแหละค่ะ นางเป็นเจ้าแม่ผู้หยั่งรู้เรื่องราวสารพัดที่เกิดขึ้นในโรงเรียน มักมีหัวข้อให้เม้าส์มอยอยู่เป็นประจำ ส่วนมุกจะเป็นคนที่ชอบผู้ชายหน้าตาดีมากๆ แต่ไม่เคยสอยมาเป็นแฟนได้ซักที ชอบที่ชนิดที่ว่ามีคนหน้าตาดีเดินผ่านก็จะพูดให้เพื่อนๆฟังไม่หยุด แล้วก็มโนไปต่างๆนาๆ นี่แหละคะเพื่อนเรา ในชีวิตมัธยมจะต้องมีเพื่อนแบบนี้ในกลุ่มซักคนสองคน แต่พวกเราไม่ใช่เด็กเกเรนะคะ ถึงจะเผือกเรื่องชาวบ้านไปบ้างแต่ก็กอดคอกันไปเรียนค่ะ ลืมบอกค่ะว่าเราอยู่กันคนละห้องนะคะเราอยู่ห้องคิงห้อง ๓ ไข่มุกอยู่ห้อง ๔ และข้าวอยู่ห้อง ๑๕  พวกเราทั้งสามคนชอบคุยเรื่องคู่รักประจำโรงเรียนกัน ทั้งที่จริงๆแล้วเราแทบไม่รู้จักความรักกันหรอก ถ้าคนถามว่าทำไมต้องรีบมีคามรักทั้งที่ยังเรียนอยู่ เราว่าเรื่องของความรู้สึกไม่จำกัดว่าต้องเริ่มขึ้นตอนไหน หรือจะจบลงเมื่อไหร่ ความรักในระหว่างวัยเรียนของเราถ้าใครได้ลองมีป๊อปปี้เลิฟซักครั้งในวัยนี้ แล้วเมื่อเราโตขึ้นแล้วได้ลองย้อนกลับมามองดูตัวเองเราว่ามันคือความทรงจำที่ดีเรื่องหนึ่งเลย

               และเรื่องราวความรักครั้งแรกก็ได้เริ่มต้นขึ้นในวันวาเลนไทน์ของปีนี้ ๑๔ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๔

               เช้าที่สดใสของวันวาเลนไทน์ ปี ๒๕๕๔ วันนี้ดูพิเศษกว่าทุกๆวัน เราก้าวเข้ามาในโรงเรียนในชุดนักเรียนมัธยมต้นแขนตุ๊กตาผูกคอซอง สวมกระโปรงสีกรมเลยเข่า ถุงเท้าพับเป็นระเบียบรองเท้านักเรียนสีดำเงาวาว ฉันยืนอยู่ที่หน้าประตูโรงเรียนเพื่อรอมุก เช้าวันนี้ดูครึกครื้นกว่าเช้าของทุกๆวัน  เพราะเป็นวันวาเลนไทน์ บางคนยังไม่ทันเดินเข้าโรงเรียนเสื้อนักเรียนสีขาวก็เต็มไปด้วยสติ๊กเกอร์รูปหัวใจสีแดง สีชมพู เต็มตัว เค้าว่ากันว่าถ้าใครได้หัวใจเยอะคนนั้นจะป๊อปมากๆ บางคนก็เดินเข้าโรงเรียนมาพร้อมด้วยดอกกุหลาบ มีทั้งเป็นดอกไม้ มีทั้งเป็นช่อดอกไม้ บางคนก็มีของขวัญและตุ๊กตาเต็มไปหมด ระหว่างที่รอมุกอยู่นั่นเองกว่านางจะมาถึงก็กริ่งดังพอดีค่ะ แล้วเราก็ไปเข้าแถวด้วยกัน (เดี๋ยวมาต่อนะคะ)