จากกระทู้นี้
https://m.pantip.com/topic/37208788?
ผมกับเอ ก็ยังคุยกันเป็นประจำ แต่ทำไมความรู้สึกผมมันแกว่งๆ ผมคิดถึงเธอมากขึ้นๆทุกวัน แต่เธอก็ยังวางตัวแบบไม่รู้สึกอะไรเลย ผมทรมานกับสิ่งที่เป็นอยู่มาก ก่อนหน้านี้เรียกได้ว่า ผมควบคุมสติตัวเองไม่ได้เลย ผมเริ่มพร่ำเพ้อ ผมเริ่มอาการหนัก การงานนี่ไม่สนใจเลย ผมเพ้อ ผมเมาทุกวัน ผมหาทางออกให้ตัวผมเองไม่ได้ ผมคิดถึงเธอ ผมก็ได้แต่ส่งข้อความแชทไป เธอก็อ่านบ้างไม่อ่านบ้าง ตอบบ้างไม่ตอบบ้าง ความจริงที่สุดคือผมยอมรับความจริงไม่ได้ ผมรักเธอมาก ผมได้แต่พร่ำเพ้อ ส่งข้อความแชทยาวเฟื้อยบอกกับเธอว่าผมรักเธอห่วงเธอมากแค่ไหน แต่ทุกสิ่งมันมีบางอย่างกั้นความรู้สึกผมไว้เสมอ ผมบอกรักเธอ ผมห่วงเธอได้แค่ในฐานะน้องชายคนหนึ่งเท่านั้น ผมไม่เคยโทษเธอเลย ทุกอย่างผมโทษตัวผมเอง สิ่งที่กั้นผมไว้ มันอาจทำให้เธอรู้สึกแค่ว่าน้องชายคนนี้รักและเป็นห่วง แต่ความเป็นจริงแล้วผมรักและห่วงเธอมากกว่าในฐานะน้องชายคนหนึ่งจะเป็น เหมือนผมรู้สึก 100 เธอรับรู้กับผมได้แค่ 50 หรืออาจจะน้อยกว่านั้นด้วยซ้ำ มันเลยทำให้ผมรู้สึกว่า ทุกครั้งที่ผมบอกว่ารักและเป็นห่วงเธอ มันเป็นความรู้สึกที่ผมเอาออกมาจากตัวตนข้างในผมจริงๆ แต่ด้วยสิ่งที่กั้นไว้ ทำให้เธอรับรู้ได้แค่นั้น เธอเลยไม่ได้รู้สึกเหมือนที่ผมรู้สึก คิดภาพตาม วันหนึ่งคุณทำอะไรเพื่อใครด้วยหัวใจเต็มร้อย แต่เขากลับไม่ได้รู้สึกยินดียินร้ายอะไรกับคุณเลย แน่ๆเลยครับสิ่งที่เสีย
1 ความรู้สึก เสียความรู้สึก
2 ใจ เสียใจ
เจ็บปวด ร้องไห้ฟูมฟาย แทบบ้า เจียนตาย แค่ไหน เธอไม่เคยรับรู้ ถึงทุกข์ที่เกิดในใจผมตลอดเวลา
ผมคิด จะเลิกติดต่อตัดขาด ไม่รู้จักกับเธออีกต่อไปชีวิตนี้
= ทำไม่ได้ครับ คิดทบทวน ผมทำไม่ได้ใจไม่แข็งพอ ตัดวิธีนี้ไป
ผมพยายาม ข่มความรู้สึกรัก คิดถึง เป็นห่วง
= วิธีนี้ช่วยได้บ้าง แต่สุดท้ายหนีทุกอย่างได้ หนีความคิดตัวเองไม่ได้
ผมพยายามแข็งใจ ไม่แชท ไม่โทร
= ผ่านไป2-3 วัน สติ๊กเกอร์ที่เธอส่งมาตัวเดียว ทำความเข้มแข็งผมละลายหายไปทันที
ผม บางครั้งกับใจที่อ่อนแอ ต้องการแค่เพียง สติ๊กเกอร์ตัวเดียวของเธอ ในแชท
=3วันกับการรอคอยการขึ้นว่า “READ”
ผม เก็บความคิดถึงที่ล้นเอ่อไม่ไหว ทำใจกล้าโทรหาเธอ
= “ไม่ว่าง โทรมาบ่อยจัง” นี่คือประโยคที่เธอพูดกับผม
ผม รู้สึกต้องการเธอ เพื่อทำให้ผมผ่านเหตุการณ์ที่เจอในแต่ละวัน
= แค่คิดก็เจ็บขึ้นมาทันที (มันเป็นไปไม่ได้)
ผม อยากคุยกับเธอหลายเรื่อง หลายอย่าง
= สั้นๆ “รักและเป็นห่วงนะครับ” (ส่งไป 100 ได้รับเท่าไหร่??)
ผมเจอเหตุการณ์พวกนี้ซ้ำๆ วนเวียน จนมาถึงวันที่ใจไม่ไหว ความรู้สึกน้อยใจเริ่มก่อตัวและมีพลัง ผมรู้สึกว่าตัวผมเองเจ็บปวด อาการสาหัส แต่ผมก็ยังไม่มีทางออก ได้แต่ทนให้เวลาผ่านไปๆๆๆ ผ่านไปเรื่อยๆ พร้อมกับมีความคิดว่า ในเมื่อผมทำในสิ่งที่เธอไม่เคยต้องการ
ผมจะทำมันอีกทำไม
ทำไมผมต้องทำร้ายตัวผมเอง
ทำไมผมต้องเอาความรู้สึกที่มีค่ามากมายของผมไปให้เธอ เธอที่ไม่รู้จักคุณค่าของมันเลย
ผมเริ่มสร้างเกราะกำแพง ผมเริ่มทบทวนและทะเลาะกับตัวเอง อยู่นานพอสมควร จนผมพบว่า ผมจะทำแต่สิ่งที่ผมทำแล้วสบายใจ ดีต่อใจผมเท่านั้น ฟังเหมือนดูดี แต่ความจริง มันไม่ต่างอะไรกับการหลอกตัวเองสักนิด ผมก็ยังคง คิดถึงเธอมากๆๆๆอยู่ดี
สิ่งที่ผมทำทุกวันคือ อดทนไม่โทร ไม่แชท ไม่คุยกับเธอ แต่ถ้าเธอทักหรือโทรมา เกราะกำแพงพังทลายทันที!!
ผมไม่รู้ว่าผมต้องหลอกตัวเองว่าเข้มแข็งได้อีกนานแค่ไหน
ผมไม่อยากทรมานแบบนี้อีกแล้ว
ผมต้องทำยังไง ในเมื่อผมคิดถึงเธอแทบทุกวินาที
รู้อย่างเดียว
ไม่ต้องโทษใคร โทษแค่ใจตัวเอง....
ผมจะผ่านมันไปได้ใช่ไหมครับ
แทบหมดแรงแล้ว
https://m.pantip.com/topic/37208788?
ผมกับเอ ก็ยังคุยกันเป็นประจำ แต่ทำไมความรู้สึกผมมันแกว่งๆ ผมคิดถึงเธอมากขึ้นๆทุกวัน แต่เธอก็ยังวางตัวแบบไม่รู้สึกอะไรเลย ผมทรมานกับสิ่งที่เป็นอยู่มาก ก่อนหน้านี้เรียกได้ว่า ผมควบคุมสติตัวเองไม่ได้เลย ผมเริ่มพร่ำเพ้อ ผมเริ่มอาการหนัก การงานนี่ไม่สนใจเลย ผมเพ้อ ผมเมาทุกวัน ผมหาทางออกให้ตัวผมเองไม่ได้ ผมคิดถึงเธอ ผมก็ได้แต่ส่งข้อความแชทไป เธอก็อ่านบ้างไม่อ่านบ้าง ตอบบ้างไม่ตอบบ้าง ความจริงที่สุดคือผมยอมรับความจริงไม่ได้ ผมรักเธอมาก ผมได้แต่พร่ำเพ้อ ส่งข้อความแชทยาวเฟื้อยบอกกับเธอว่าผมรักเธอห่วงเธอมากแค่ไหน แต่ทุกสิ่งมันมีบางอย่างกั้นความรู้สึกผมไว้เสมอ ผมบอกรักเธอ ผมห่วงเธอได้แค่ในฐานะน้องชายคนหนึ่งเท่านั้น ผมไม่เคยโทษเธอเลย ทุกอย่างผมโทษตัวผมเอง สิ่งที่กั้นผมไว้ มันอาจทำให้เธอรู้สึกแค่ว่าน้องชายคนนี้รักและเป็นห่วง แต่ความเป็นจริงแล้วผมรักและห่วงเธอมากกว่าในฐานะน้องชายคนหนึ่งจะเป็น เหมือนผมรู้สึก 100 เธอรับรู้กับผมได้แค่ 50 หรืออาจจะน้อยกว่านั้นด้วยซ้ำ มันเลยทำให้ผมรู้สึกว่า ทุกครั้งที่ผมบอกว่ารักและเป็นห่วงเธอ มันเป็นความรู้สึกที่ผมเอาออกมาจากตัวตนข้างในผมจริงๆ แต่ด้วยสิ่งที่กั้นไว้ ทำให้เธอรับรู้ได้แค่นั้น เธอเลยไม่ได้รู้สึกเหมือนที่ผมรู้สึก คิดภาพตาม วันหนึ่งคุณทำอะไรเพื่อใครด้วยหัวใจเต็มร้อย แต่เขากลับไม่ได้รู้สึกยินดียินร้ายอะไรกับคุณเลย แน่ๆเลยครับสิ่งที่เสีย
1 ความรู้สึก เสียความรู้สึก
2 ใจ เสียใจ
เจ็บปวด ร้องไห้ฟูมฟาย แทบบ้า เจียนตาย แค่ไหน เธอไม่เคยรับรู้ ถึงทุกข์ที่เกิดในใจผมตลอดเวลา
ผมคิด จะเลิกติดต่อตัดขาด ไม่รู้จักกับเธออีกต่อไปชีวิตนี้
= ทำไม่ได้ครับ คิดทบทวน ผมทำไม่ได้ใจไม่แข็งพอ ตัดวิธีนี้ไป
ผมพยายาม ข่มความรู้สึกรัก คิดถึง เป็นห่วง
= วิธีนี้ช่วยได้บ้าง แต่สุดท้ายหนีทุกอย่างได้ หนีความคิดตัวเองไม่ได้
ผมพยายามแข็งใจ ไม่แชท ไม่โทร
= ผ่านไป2-3 วัน สติ๊กเกอร์ที่เธอส่งมาตัวเดียว ทำความเข้มแข็งผมละลายหายไปทันที
ผม บางครั้งกับใจที่อ่อนแอ ต้องการแค่เพียง สติ๊กเกอร์ตัวเดียวของเธอ ในแชท
=3วันกับการรอคอยการขึ้นว่า “READ”
ผม เก็บความคิดถึงที่ล้นเอ่อไม่ไหว ทำใจกล้าโทรหาเธอ
= “ไม่ว่าง โทรมาบ่อยจัง” นี่คือประโยคที่เธอพูดกับผม
ผม รู้สึกต้องการเธอ เพื่อทำให้ผมผ่านเหตุการณ์ที่เจอในแต่ละวัน
= แค่คิดก็เจ็บขึ้นมาทันที (มันเป็นไปไม่ได้)
ผม อยากคุยกับเธอหลายเรื่อง หลายอย่าง
= สั้นๆ “รักและเป็นห่วงนะครับ” (ส่งไป 100 ได้รับเท่าไหร่??)
ผมเจอเหตุการณ์พวกนี้ซ้ำๆ วนเวียน จนมาถึงวันที่ใจไม่ไหว ความรู้สึกน้อยใจเริ่มก่อตัวและมีพลัง ผมรู้สึกว่าตัวผมเองเจ็บปวด อาการสาหัส แต่ผมก็ยังไม่มีทางออก ได้แต่ทนให้เวลาผ่านไปๆๆๆ ผ่านไปเรื่อยๆ พร้อมกับมีความคิดว่า ในเมื่อผมทำในสิ่งที่เธอไม่เคยต้องการ
ผมจะทำมันอีกทำไม
ทำไมผมต้องทำร้ายตัวผมเอง
ทำไมผมต้องเอาความรู้สึกที่มีค่ามากมายของผมไปให้เธอ เธอที่ไม่รู้จักคุณค่าของมันเลย
ผมเริ่มสร้างเกราะกำแพง ผมเริ่มทบทวนและทะเลาะกับตัวเอง อยู่นานพอสมควร จนผมพบว่า ผมจะทำแต่สิ่งที่ผมทำแล้วสบายใจ ดีต่อใจผมเท่านั้น ฟังเหมือนดูดี แต่ความจริง มันไม่ต่างอะไรกับการหลอกตัวเองสักนิด ผมก็ยังคง คิดถึงเธอมากๆๆๆอยู่ดี
สิ่งที่ผมทำทุกวันคือ อดทนไม่โทร ไม่แชท ไม่คุยกับเธอ แต่ถ้าเธอทักหรือโทรมา เกราะกำแพงพังทลายทันที!!
ผมไม่รู้ว่าผมต้องหลอกตัวเองว่าเข้มแข็งได้อีกนานแค่ไหน
ผมไม่อยากทรมานแบบนี้อีกแล้ว
ผมต้องทำยังไง ในเมื่อผมคิดถึงเธอแทบทุกวินาที
รู้อย่างเดียว
ไม่ต้องโทษใคร โทษแค่ใจตัวเอง....
ผมจะผ่านมันไปได้ใช่ไหมครับ