คุณอยากไปใช้ชีวิตที่ต่างประเทศ หรืออยากไปไกลๆจากจุดที่เราอยู่บ้างไหม?

คือช่วงนี้เป็นช่วงที่กำลังจะศึกษาต่อมหาวิทยาลัย ผมไม่อยากเรียนที่นี่เพราะหลายๆอย่าง อย่างเช่นมันเป็นความฝันส่วนหนึ่งที่อยากไปเรียนที่ต่างประเทศ แต่ส่วนหนึ่งคืออยากจะหนีออกจากที่นี่ เพราะผมเหมือนโดนครอบครัวทำร้าย หรือผมอาจคิดไปเอง อ้อครอบครัวผมแยกทางกันตั้งแต่เด็กๆครับ ผมจำเรื่องตอนที่เรามีความสุขไม่ค่อยได้หรอกครับ มันไม่ค่อยมีด้วยแหละ ผมอยู่กับแม่ครับ เราค่อนข้างไม่ค่อยคุยกันบ่อย ผมมีปัญหาอะไรผมจะไม่ค่อยบอกใครเลย ไม่กับแม่ หรือพ่อ (ผมติดต่อเขาอยู่นะ แต่ก็น้อยมาก) ไม่บอกเพื่อน ผมก็ไม่รู้เหมือนกันทำไมถึงไม่ปรึกษาใครเลย ดังนั้นผมก็เก็บเอามาแก้ปัญหาคนเดียว แต่บางครั้งผมก็เคยปรึกษากับแม่ว่าผมทำไมเครียดบ่อยจัง มันเศร้าๆ แต่เค้าก็บอกว่าเดี๋ยวก็หาย ผมพูดไปเค้าได้ฟังผมบ้างหรือป่าวก็ไม่รู้ นั่นคือส่วนหนึ่งที่ผมคิดว่า ขนาดแม่ยังคิดแบบนี้กับเรา แล้วใครจะช่วยเหลือเราได้ ผมพึ่งแม่ไม่ได้ก็คงไม่ต้องหวังว่าพ่อจะช่วยเพราะความรับผิดชอบที่เค้าให้กับครอบครัวยังไม่มีเลย ผมไร้ที่ฟึ่งมาก รู้สึกโดดเดี่ยว เหมือนกับเค้าเลี้ยงผมแต่ตัว แต่เค้าไม่รู้ว่าจิตใจผมเละแค่ไหน เอาจริงๆมันก็คล้ายกับผมตกลงบ่อ แต่พ่อแม่เลือกที่จะเดินข้ามบ่อแล้วบอกลูกยังสบายดี ผมกลับมาบ้านทีไร ซึ่งส่วนใหญ่มันทำให้รู้สึกเศร้าๆ เคยคิดจะทำร้ายตัวเอง แต่ก็ยังคิดถึงหน้าแม่เสมออะ เลยทำตัวเองไม่ลง เพราะเค้าก็หวังที่จะต้องพึ่งผมในอนาคต   มันเลยทำให้ผมอยากไปที่อื่น เผื่อมันจะรู้สึกดีขึ้น เพราะผมออกนอกบ้านไปเที่ยวกับเพื่อนมันรู้สึกดีอะ ผมก็เคยชวนแม่ไปข้างนอกนะ แต่เค้าบอกไม่อยากไป ตอนนี้ผมเลยอยากหนีให้ไกล อยากเริ่มต้นใหม่ ผมเครียดบ่อย ร้องไห้บ่อยผมไม่รู้ว่าผมเป็นโรคอะไรหรือป่าว ผมเคยอยากไปหาหมอเผื่อเขาจะช่วยเรา หาทางออกให้ได้ แต่ก็กลัว แต่ยังไงถ้าผมมีโอกาสได้ไป ผมก็จะไป ผมอยากไปซักที่ที่ไม่ทรมานแบบนี้ ที่ตั้งกระทู้เพราะผมแค่อยากระบายให้คนแปลกหน้าฟังว่าคิดอย่างไร ผมคิดถูกไหมที่จะไป ผมควรไปไหม
....ถ้าพิมพ์งงก็อย่าว่ากันนะครับ