สวัสดีค่ะ เพิ่งเคยเขียนครั้งแรก ดพลาดประการใดก็ขออภัยด้วยนะคะ
เรื่องคือว่า เราเป็นคนที่ไม่เคยเอาแต่ใจกับที่บ้านว่าอยากได้สิ่งนั้นสิ่งนี้แล้วต้องได้ เกิดมา 19ปี แม่ซื้อโทรศัพท์ให้ใช้แค่เครื่องเดียว และเราก็ไม่เคยขออีกนอกจากซื้อเอง เราเป็นคนที่ไม่ชอบให้ใครมาขัดใจเรื่องความรู้สึก แม้แต่กับคนที่บ้าน แม่ด่านิดเดียว น้อยใจไปเป็นอาทิตย์ แล้วก็นอนคิดจนเครียดทุกคืน
ที่จำได้คือตั้งแต่ขึ้นป.6 ขึ้นไป ไม่เคยร่วมวงกินข้าวและดูโทรทัศน์ร่วมกับคนที่บ้านเลย
แยกตัวออกมากินคนเดียวในห้องไม่ก็นอกบ้านตลอด
เพราะรู้สึกว่าไม่อยากให้คนที่บ้านมองและไม่อยากคุยกับใคร
โตมาไม่เคยหัวเราะต่อหน้าแม่ ไปโรงเรียนก็ร่าเริงปกติ แต่คืออยู่ที่บ้านจะกลายเป็นอีกคน เก็บตัวอยู่ในห้องตลอด เวลาคุยกับแม่เราจะรู้สึกไม่อยากจะตอบเลย และหงุดหงิดมากๆ ที่อยากจะถามคือ นี่เรากำลังเกลียดแม่ตัวเองหรือเปล่า เราไม่ได้รู้สึกเกลียดเลย และเราก็ไม่เข้าใจตัวเองด้วยว่าเราต้องการอะไรกันแน่
ปล. เราเป็นคนนอนหลับยาก เวลานอนไม่หลับจะเก็บนั่นนี่มาคิดจนตัวเองเครียด สาเหตุที่เราเป็นแบบนี้เพราะเครียดหรือเปล่า?
เรากำลังเกลียดแม่ตัวเองอยู่หรือเปล่า?
เรื่องคือว่า เราเป็นคนที่ไม่เคยเอาแต่ใจกับที่บ้านว่าอยากได้สิ่งนั้นสิ่งนี้แล้วต้องได้ เกิดมา 19ปี แม่ซื้อโทรศัพท์ให้ใช้แค่เครื่องเดียว และเราก็ไม่เคยขออีกนอกจากซื้อเอง เราเป็นคนที่ไม่ชอบให้ใครมาขัดใจเรื่องความรู้สึก แม้แต่กับคนที่บ้าน แม่ด่านิดเดียว น้อยใจไปเป็นอาทิตย์ แล้วก็นอนคิดจนเครียดทุกคืน
ที่จำได้คือตั้งแต่ขึ้นป.6 ขึ้นไป ไม่เคยร่วมวงกินข้าวและดูโทรทัศน์ร่วมกับคนที่บ้านเลย
แยกตัวออกมากินคนเดียวในห้องไม่ก็นอกบ้านตลอด
เพราะรู้สึกว่าไม่อยากให้คนที่บ้านมองและไม่อยากคุยกับใคร
โตมาไม่เคยหัวเราะต่อหน้าแม่ ไปโรงเรียนก็ร่าเริงปกติ แต่คืออยู่ที่บ้านจะกลายเป็นอีกคน เก็บตัวอยู่ในห้องตลอด เวลาคุยกับแม่เราจะรู้สึกไม่อยากจะตอบเลย และหงุดหงิดมากๆ ที่อยากจะถามคือ นี่เรากำลังเกลียดแม่ตัวเองหรือเปล่า เราไม่ได้รู้สึกเกลียดเลย และเราก็ไม่เข้าใจตัวเองด้วยว่าเราต้องการอะไรกันแน่
ปล. เราเป็นคนนอนหลับยาก เวลานอนไม่หลับจะเก็บนั่นนี่มาคิดจนตัวเองเครียด สาเหตุที่เราเป็นแบบนี้เพราะเครียดหรือเปล่า?