ไปทำงานเพื่ออนาคตครอบครัวกับความรู้สึกแม่ที่น้อยใจ ควรเลือกทำยังไงดี

เราเป็นคนนึงที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อครอบครัว เราทำงานpart-timeตั้งแต่ปี1และตอนนั้นก็ให้แม่ลาออกจากงานเพราะไม่อยากให้แม่เหนื่อย ส่วนค่าใช้จ่ายในบ้าน เราจะเป็นคนหากับพี่สาวเอง(พี่เราก็เรียนและทำงานไปด้วย) ตั้งเเต่นั้นมาเราก้ไม่เคยขอเงินเเม่อีก เราออกจากงานตอนปี3ปลายๆแต่เราก็สามารถหาเงินให้แม่มาโดยตลอด โดยที่ไปทำงานในคลับต่างประเทศบ้างถ้ามีโอกาส เราเดินทางไปต่างประเทศประมานปีละ2 ครั้ง ตั้งแต่ออกจากงาน เราพยายามที่จะทำทุกทางเพื่อหาเงินมาจุนเจือครอบครัว พอเรียนจบเรามีโอกาสไปwork&travelที่อเมริกา3เดือนกว่า โดยที่เราเก็บเงินออกค่าใช้จ่ายเอง พอกลับมาไทยเราก็คุยกับแม่ว่าอยากไปทำงานที่นั่นสักประมาน2ปีเพราะรู้จักเจ้าของร้านอาหารไทย รายได้หลังหักค่าใช้จ่ายก็ประมาน40,000บาทต่อเดือน แม่ก็ไม่ได้ว่าอะไรแต่เค้าบอกว่าแม่คงคิดถึงลูกมาก เราก้ได้แต่บอกว่าเราไปทำหน้าที่ลูกเพื่ออนาคตของครอบครัวเรา แล้วแม่จะให้เอาพี่สาวไปด้วยแต่เราบอกว่าไม่อยากให้ไปเพราะอยากให้พี่สาวคอยดูแลแม่แทนเรา หลังจากคุยกันประมาน2เดือน เมื่อคืนอยู่ๆแม่ก็ลุกมาเปิดไฟตอนตี4แล้วคุยกับเราว่าไม่ไปทำงานตปท.ได้มั้ย เราก็ไม่ได้อธิบายอะไรเพราะคิดว่าเเม่รุ้ดีว่าจุดประสงค์เราที่จะไปคืออะไร แม่บอกให้หางานทำที่ไทย(ซึ่งในความคิดเรามันได้แค่15,000-25,000เอง ถ้ามีลู่ทางที่ดีกว่าก็น่าจะคว้าไว้ไม่ใช่หรอ)หลักๆคือแม่ไม่อยากห่างจากเรานานๆ เเม่ร้องไห้แล้วบอกว่าถ้าแม่มีเรื่องอะไรแม่จะปรึกษาใคร(เราเป็นคนเเรกที่แม่คิดจะปรึกษาทุกเรื่อง) แม่บอกว่าคิดถึงลูกมันทรมานนะ ไม่อยากอยู่กับแม่หรอ ไม่รักแม่แล้วหรอ ติดผู้ชายที่นั้นหรือป่าว บลาๆๆ~ เราก็เข้าใจความรู้สึกแม่นะแต่ก็คิดว่าอยากไปก็เพราะครอบครัวคำเดียวและคิดว่ายังไงมันก็คุ้ม เอ่อะ!!ลืมบอกว่า แม่หวงเรามากกกกทุกวันนี้นอกจากจะขออนุญาตเที่ยวกับเพื่อนหรือเทศกาลอะไรจะไม่ได้ออกจากบ้านถ้าไม่โกหกว่าไปอย่างอื่นหรืออาจจะไม่ได้ไปไหนเลยถ้าแม่อยู่บ้านและเเม่ก็อยู่บ้านทุกวัน หรือถ้าจะมีแฟนหรือคบหากับใครยังบอกไม่ได้เด็ดขาดไม่งั้นถึงขึ้นเลือดตกยางออกเลยทีเดียวเเค่เพื่อนผู้ชายโทรมาแม่ก็ว่าแล้ว แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก แม่เราถ้าดีก็ดีใจหายแต่ถ้าร้ายก็น่ากลัวที่สุดอ่ะ
****เหตุผลที่อยากไป****
-เหตุผลที่สำคัญที่สุดคืออยากหาเงิน รับผิดชอบหนี้ที่สร้าง(กู้เรียน3แสน)ใช้หนี้ให้ครอบครัวเราทั้งหมด(5แสน) และซื้อบ้านเดี่ยวสัก4-5ล้าน พอเงินเหลือก็อยากพาแม่ไปเที่ยวตปท.อย่างที่ตั้งใจ(อยากให้สำเร็จโดยที่ใช้ระยะเวลาน้อยที่สุด เพราะแม่เหนื่อยและลำบากมามากแล้ว)
-เพื่อเพิ่มคุณภาพชีวิตให้ดีขึ้น ความคิดโตขึ้นและอยากพูดภาษาได้จริงๆจังๆเพราะถ้ากลับมาไทยจะมาลงเรียนคอสแอร์เพิ่มนิดหน่อย จะได้ประหยัดทั้งเวลาทั้งเงินเพื่อต้องเรียนภาษาอังกฤษ
-อยู่ที่นี่ไม่มีอิสระ อยากไปไหนมาไหนต้องมาคอยโกหกนั่นนี่ เราไม่เคยออกไปเที่ยวกับเพื่อนโดยที่แม่อนุญาตเลยสักครั้งเดียว ถ้าเราอยากไปเราต้องโกหกว่ามีธุระที่มหาลัยหรือต้องไปทำงานหาเงินแม่ถึงจะอนุญาต แต่พอโตขึ้นก็ไม่อยากโกหกอะไรแบบนี้อีก มันรุ้สึกอึดอัดมาก อยากจะพูดความจริงกับแม่ทั้งหมด
-บางทีแม่ไม่มีเหตุผล เวลาคุยกันก็มีแต่จะทะเลาะกัน บางทีเราพูดเหตุผลก็หาว่าเถียง แต่พอเราไม่พูดก็ว่าเรามีอะไรไม่มาคุย เป็นแบบนี้หลายต่อหลายครั้ง แล้วหลายครั้งที่เราต้องยอมทั้งที่ไม่สมเหตุสมผลเพราะเค้าเป็น”แม่”
****เหตุผลที่กังวลที่จะไป****
-ห่วงแม่ที่ต้องมานั่งเครียดกับลุงทุกวัน ไหนจะเรื่องจิปาถะของญาติโกโหติกาอีก
-ไม่อยากทำให้แม่รุ้สึกว่าหนูทิ้งแม่ หนูอ่ะ ไปอยู่ไกลบ้านหนูคิดถึงแม่มากหนูก้ทำอะไรไม่ได้นอกจากเอาความคิดถึงมาลงงานที่เรารับผิดชอบอยู่ มันจะได้เกิดประโยชน์

อยากให้เพื่อนๆช่วยเเสดงความคิดเห็นว่าเราควรไปทำงานย่างที่ตั้งใจไว้ ถึงแม่จะเสียใจที่เราไปแต่สุดท้ายเค้าจะภูมิใจในตัวเรา หรือ อยู่ไทยทำงานให้แม่สบายใจแต่เราเองก็จะเฉาๆหน่อยเพราะนอกจากทำงานก็ไปไหนไม่ได้