ก่อนอื่นจะไม่ขอความเห็นใจจากทุกคนนะคะ เราเองยังไม่เห็นใจตัวเงเลย เรายังมองว่าตัวเองคือคนที่เห็นแก่ตัวที่สุดเลย
.... เข้าเรื่องดีกว่าค่ะ...
คือเรามีแฟนแล้ว ตอนนี้ก็คบกันมาได้ 4 ปีแล้วค่ะ เราก็เหมือนคู่รักคู่อื่นทั่วไป มีทะเลาะกันบ้าง ไม่เข้าใจกันบ้าง
แต่ระหว่างทางที่คบกัน ก็มีปัญหารักๆ เลิกๆ มา 2-3 ครั้ง โดยทุกครั้งเขาเป็นคนเงียบหายไปโดยไม่มีสาเหตุค่ะ
อยู่ดีๆ ก็ห่างแล้วเงียบหายไป ครั้งแรกนี่ตอนนั้นเราคบกันได้แค่ 4 เดือนค่ะ แล้วเขาค่อยๆห่างแล้วหายเงียบไป
ตอนนั้นเราก็คิดว่า เขาคงไม่ชอบอะไรในตัวเราสักอย่าง เพราะตอนนั้น เราเพิ่งคบกันได้ไม่นาน
ก็ยอมรับว่าตอนนั้นรักเขาแล้ว แล้วก็เสียใจที่เขาหายไปแบบนั้น ทิ้งให้เราค้างคาใจอยู่แบบนั้น
สุดท้ายเขากลับมาค่ะ แต่เขาหายไปเกือบ 5 เดือนระหว่านั้นเขาก็มีคนอื่นนะคะ เราพอรู้ข่าวมา
เราใจอ่อนค่ะกลับไปคุยกับเขาเหมือนเดิมไม่เคยโกรธเขาเลยสักนิด แต่ในใจก้อยังคิดนะคะว่าเขาจะทิ้งเราไปอีกหรือป่าว
แล้วมันก้อมีอีกคะ เขาติดทหาร อยุ่สักพักก็ติดเพื่อน เราโทรไปไลน์ไปไม่รับ ไม่ตอบ แล้วค่อย ๆหายไป แต่ตอนนี้ไม่เหมือนครั้งแรกค่ะ
เพราะครั้งนี้เราครบกันมาได้ 3 ปีแล้ว คือเขาติดเพื่อนค่ะ กินเหล้ากับเพื่อนมาก็เมา โทรมาด่า มาดูถูกเราสารพัด จนเราเองก็คิดว่าไม่ไหวแล้ว จนเขาค่อยๆ หายไป เราเลยหมดแรงที่จะตามเขา ที่จะต้องวิ่งตามเขา เราเหนื่อย เรายอมแพ้แล้วทั้งๆที่ก็ยังรัก
ช่วงที่เขาหายไป มีพี่แถวๆบ้านคนนึงค่ะ เขาเข้ามาปรึกษาเรื่องน้องชายพี่เขา (น้องพี่เขาเป็นเพื่อนกับเรา น้องชายเขาไม่ยอมไปเรียน) เราก็ให้คำปรึกษา แล้วพยายามพูดกับเพื่อนเราให้เขา ส่วนเราเองก็เอาปัญหาของเราไปปรึกษาเขาเหมือนกัน (เรากับพี่เขาอายุห่างกัน 11 ปีค่ะ พี่เขาเคยมีแฟนมา 1-2 คน ไม่เคยแต่งงานมาก่อน ไม่มีประสบการณ์ความรัก ไม่กินเหล้า สูบบุหรี่ วันๆก็ทำแต่งาน อ่อ พี่เขาไปทำงานต่างจังหวัดค่ะ นานๆจะเจอที แต่ก็พอสนิทกันเพราะบ้านไม่ไกลกันมาก อีกอย่างตอนเด็กก็เคยปลื้มพี่เขาค่ะ 5555) เราก็ร้องไห้กับเขาทุกวัน เขาให้คำปรึกษาและแนวทางในการดำเนินชีวิตที่ดีมากเลยนะคะ สอนเราพูดอะไรให้เราสบายใจขึ้นมาเยอะเลย แล้วเขาทักมาคุยทุกวันค่ะ เรารู้สึกสบายใจที่ได้คุยได้ปรึกษาพี่เขา เราไม่รู้ว่ามันเป็นช่วงเวลาที่เราอ่อนแอหรือเปล่า ที่ทำให้เรารู้สึกดีขึ้นมามากขนาดนั้น เราคุยกันมาสักพัก ก็หลายเดือนอยู่ แต่แฟนเราก็เงียบหายไปเลย เราก็กำลังจะตัดใจให้ได้ เพราะมัน 2 ครั้งแล้ว เราไม่ไหวกับเหตุการณ์แบบนี้แล้วอ่ะ
พี่เขามาขอดูแลเราค่ะ ก็มาขอเป็นแฟนนั้นแหระ เราก็ไม่รู้จะตอบยังไง ใจนึงก็รู้สึกดีอยากเริ่มต้นใหม่ อีกใจก้อยังตัดใจจากแฟนไม่ได้ เราก็เลยขอเวลาพี่เขาสักพัก (แต่เรากับพี่เขาคุยกัน เราเองก็ไม่ได้บอกใครเลย เรามีน้อยใจบ้างที่เขาไม่ชัดเจนกับเรา แต่เขาดีกับเราทุกอย่าง ) แล้ววันนึงแฟนเราก็กลับมา โทมาร้องไห้ พอรู้ว่าเราคุยกับอีกคนนึงอยู่ บอกว่าเราทำไมไม่รอเขา ทั้งๆที่เขาเงียบหายไปโดยที่ไม่มีเหตุผลอะไรด้วยซ้ำ
แล้วเวลานี้คือเราหนักใจที่สุด อีกคนคือคนที่เราคบมานานกว่า 3 ปี อีกคนคือคนที่คอยอยู่ข้างเราเวลาร้องไห้ เอาจริงๆ ตอนนั้นเราสับสนแล้วทำอะไรไม่ถูก เราไม่รู้หัวใจตัวเอง สุดท้าย... วันที่เราต้องเลือกจริงๆก็มาถึง เรา้ลือกกลับไปคบกับแฟนค่ะ เราทิ้งพี่เขาโดยที่ไม่ได้บอกอะไรเลย
ตอนนั้นเราคิดว่าผู้หญิงแบบเราคไม่เหมาะกับพี่เขา เราเที่ยว เรากินเหล้า เราไม่ได้เรียบร้อยอะไรมากมาย แล้วด้วยอายุกับอะไรหลายๆอย่างรวมทั้งครอบครัวด้วย เราจึงต้องเดินกลับทางเส้นเก่า
เราว่ามันคือสิ่งที่บาปที่สุดในชีวิตเราแล้วอ่ะ เราทิ้งคนที่หวังดีกับเราขนาดนั้นไปด้วยมือของเราเอง
เราโคตรรู้สึกผิดจริงๆ เราจำฝังใจมาจนถึงทุกวันนี้
เรากับแฟนก็กลับมาดีกับค่ะ ครั้งนี้เขาดีขึ้นจริง ๆ เอาใจ ใส่ใจ เทคแคร์ทุกอย่าง จนเราเริ่มมั่นในในตัวเขา ผ่านไปสักครึ่งปีถึงคืนวันปีใหม่ เราไม่ได้เคาท์ดาวน์กับแฟนค่ะ เราอยู่กับพี่แถวบ้าน ซึ่งพี่แถวบ้านคือเพื่อนกับพี่เขา แล้วคืนนั้น เราต้องนั่งอยุ่สถานที่เดียวกัน ต้องมาเจอกันอีกครั้ง เราเองด้วยความรู้สึกผิด แล้วความที่ยังรู้สึกดีกับพี่เขาอยู่ เราก็กินเหล้าจนเมา แร้วเพ้อ พี่เขามาดุเราค่ะ เราพูดความในใจทั้งหมดให้พี่เขาฟัง พร้อมกับร้องไห้ฟูมฟาย (เราจำไม่ได้นะ แต่ทุกคนเขาเล่าให้ฟัง) แล้วหลังจากเหตุการณ์วันนั้นพี่เขารู้ว่าเราไม่เคยลืมพี่เขาเลย พี่เขาก็โทรมาหาค่ะ เราคุยกันอีกครั้ง ตอนแรก นึกว่า จะคุยกันแค่นั้น แต่พี่เขาก็โทรมาหาทุกวันค่ะ เล่าความรู้สึกที่ผ่านมาตอนที่เลิกกัน เราเคลียร์กันหมดทุกอย่าง พี่เขาไม่โกรธเรา ที่ทิ้งเขาไปหาคนเก่า เขาบอกว่าเขาเข้าใจเราทุกอย่าง แค่อยากเห็นเรามีความสุข ตอนนั้นมันยิ่งทำให้เราเสียใจที่ทิ้งเขาไป จนสุดท้ายเราก็หักห้ามใจตัวเองไม่ได้ คุยกับพี่เขาทุกวัน จนทุกวันนี้ ซึ่งกับแฟนก็คุยกันแต่ทะเลาะกันบ่อยค่ะ เขากินเหล้ามาก็มาด่ามาว่าเหมือนเดิม แต่เขาก็คือคนที่รักเราคนนึง
จนตอนนี้ เรารู้สึกว่า เรื่องนี้จะจบยังไง
เราเฝ้าถามใจตัวเองว่ารักใคร
แต่มันก็หาคำตอบไม่ได้เลย
อันที่จริงคนที่เห็นแก่ตัวที่สุดก็คือเรา
เราคุยกับแฟนเรา มันเงียบมันเหงาๆยังไงไม่รู้
แต่พอคุยกับพี่เขา เราหัวเราะ เรายิ้ม เรามีความสุข
แต่เราก็ไม่รู้ว่าเราควรทำยังไงต่อไป
คนเรามันรักคนสองคนได้พร้อมๆกันได้จริงหรอ
แต่ถ้าสักวันมันต้องจบลงเราก็อยากจะเป็นคนที่เสียใจแค่คนเดียว
เพราะเราคือคนที่ผิดที่สุด ที่ไม่หนักแน่นพอ
มีใครเคยเจอปัญหานี้มาแชร์กันหน่อยนะคะ
เราไม่ได้ขอให้ใครเห็นใจเรา เราเองยังไม่เห็นใจตัวเองเลย
เราเห็นใจอีกสองคนที่รักเรามากกว่า
ขอบคุรค่ะ
เราสามารถรักคนสองคนได้พร้อมๆกันจิงเหรอ
.... เข้าเรื่องดีกว่าค่ะ...
คือเรามีแฟนแล้ว ตอนนี้ก็คบกันมาได้ 4 ปีแล้วค่ะ เราก็เหมือนคู่รักคู่อื่นทั่วไป มีทะเลาะกันบ้าง ไม่เข้าใจกันบ้าง
แต่ระหว่างทางที่คบกัน ก็มีปัญหารักๆ เลิกๆ มา 2-3 ครั้ง โดยทุกครั้งเขาเป็นคนเงียบหายไปโดยไม่มีสาเหตุค่ะ
อยู่ดีๆ ก็ห่างแล้วเงียบหายไป ครั้งแรกนี่ตอนนั้นเราคบกันได้แค่ 4 เดือนค่ะ แล้วเขาค่อยๆห่างแล้วหายเงียบไป
ตอนนั้นเราก็คิดว่า เขาคงไม่ชอบอะไรในตัวเราสักอย่าง เพราะตอนนั้น เราเพิ่งคบกันได้ไม่นาน
ก็ยอมรับว่าตอนนั้นรักเขาแล้ว แล้วก็เสียใจที่เขาหายไปแบบนั้น ทิ้งให้เราค้างคาใจอยู่แบบนั้น
สุดท้ายเขากลับมาค่ะ แต่เขาหายไปเกือบ 5 เดือนระหว่านั้นเขาก็มีคนอื่นนะคะ เราพอรู้ข่าวมา
เราใจอ่อนค่ะกลับไปคุยกับเขาเหมือนเดิมไม่เคยโกรธเขาเลยสักนิด แต่ในใจก้อยังคิดนะคะว่าเขาจะทิ้งเราไปอีกหรือป่าว
แล้วมันก้อมีอีกคะ เขาติดทหาร อยุ่สักพักก็ติดเพื่อน เราโทรไปไลน์ไปไม่รับ ไม่ตอบ แล้วค่อย ๆหายไป แต่ตอนนี้ไม่เหมือนครั้งแรกค่ะ
เพราะครั้งนี้เราครบกันมาได้ 3 ปีแล้ว คือเขาติดเพื่อนค่ะ กินเหล้ากับเพื่อนมาก็เมา โทรมาด่า มาดูถูกเราสารพัด จนเราเองก็คิดว่าไม่ไหวแล้ว จนเขาค่อยๆ หายไป เราเลยหมดแรงที่จะตามเขา ที่จะต้องวิ่งตามเขา เราเหนื่อย เรายอมแพ้แล้วทั้งๆที่ก็ยังรัก
ช่วงที่เขาหายไป มีพี่แถวๆบ้านคนนึงค่ะ เขาเข้ามาปรึกษาเรื่องน้องชายพี่เขา (น้องพี่เขาเป็นเพื่อนกับเรา น้องชายเขาไม่ยอมไปเรียน) เราก็ให้คำปรึกษา แล้วพยายามพูดกับเพื่อนเราให้เขา ส่วนเราเองก็เอาปัญหาของเราไปปรึกษาเขาเหมือนกัน (เรากับพี่เขาอายุห่างกัน 11 ปีค่ะ พี่เขาเคยมีแฟนมา 1-2 คน ไม่เคยแต่งงานมาก่อน ไม่มีประสบการณ์ความรัก ไม่กินเหล้า สูบบุหรี่ วันๆก็ทำแต่งาน อ่อ พี่เขาไปทำงานต่างจังหวัดค่ะ นานๆจะเจอที แต่ก็พอสนิทกันเพราะบ้านไม่ไกลกันมาก อีกอย่างตอนเด็กก็เคยปลื้มพี่เขาค่ะ 5555) เราก็ร้องไห้กับเขาทุกวัน เขาให้คำปรึกษาและแนวทางในการดำเนินชีวิตที่ดีมากเลยนะคะ สอนเราพูดอะไรให้เราสบายใจขึ้นมาเยอะเลย แล้วเขาทักมาคุยทุกวันค่ะ เรารู้สึกสบายใจที่ได้คุยได้ปรึกษาพี่เขา เราไม่รู้ว่ามันเป็นช่วงเวลาที่เราอ่อนแอหรือเปล่า ที่ทำให้เรารู้สึกดีขึ้นมามากขนาดนั้น เราคุยกันมาสักพัก ก็หลายเดือนอยู่ แต่แฟนเราก็เงียบหายไปเลย เราก็กำลังจะตัดใจให้ได้ เพราะมัน 2 ครั้งแล้ว เราไม่ไหวกับเหตุการณ์แบบนี้แล้วอ่ะ
พี่เขามาขอดูแลเราค่ะ ก็มาขอเป็นแฟนนั้นแหระ เราก็ไม่รู้จะตอบยังไง ใจนึงก็รู้สึกดีอยากเริ่มต้นใหม่ อีกใจก้อยังตัดใจจากแฟนไม่ได้ เราก็เลยขอเวลาพี่เขาสักพัก (แต่เรากับพี่เขาคุยกัน เราเองก็ไม่ได้บอกใครเลย เรามีน้อยใจบ้างที่เขาไม่ชัดเจนกับเรา แต่เขาดีกับเราทุกอย่าง ) แล้ววันนึงแฟนเราก็กลับมา โทมาร้องไห้ พอรู้ว่าเราคุยกับอีกคนนึงอยู่ บอกว่าเราทำไมไม่รอเขา ทั้งๆที่เขาเงียบหายไปโดยที่ไม่มีเหตุผลอะไรด้วยซ้ำ
แล้วเวลานี้คือเราหนักใจที่สุด อีกคนคือคนที่เราคบมานานกว่า 3 ปี อีกคนคือคนที่คอยอยู่ข้างเราเวลาร้องไห้ เอาจริงๆ ตอนนั้นเราสับสนแล้วทำอะไรไม่ถูก เราไม่รู้หัวใจตัวเอง สุดท้าย... วันที่เราต้องเลือกจริงๆก็มาถึง เรา้ลือกกลับไปคบกับแฟนค่ะ เราทิ้งพี่เขาโดยที่ไม่ได้บอกอะไรเลย
ตอนนั้นเราคิดว่าผู้หญิงแบบเราคไม่เหมาะกับพี่เขา เราเที่ยว เรากินเหล้า เราไม่ได้เรียบร้อยอะไรมากมาย แล้วด้วยอายุกับอะไรหลายๆอย่างรวมทั้งครอบครัวด้วย เราจึงต้องเดินกลับทางเส้นเก่า
เราว่ามันคือสิ่งที่บาปที่สุดในชีวิตเราแล้วอ่ะ เราทิ้งคนที่หวังดีกับเราขนาดนั้นไปด้วยมือของเราเอง
เราโคตรรู้สึกผิดจริงๆ เราจำฝังใจมาจนถึงทุกวันนี้
เรากับแฟนก็กลับมาดีกับค่ะ ครั้งนี้เขาดีขึ้นจริง ๆ เอาใจ ใส่ใจ เทคแคร์ทุกอย่าง จนเราเริ่มมั่นในในตัวเขา ผ่านไปสักครึ่งปีถึงคืนวันปีใหม่ เราไม่ได้เคาท์ดาวน์กับแฟนค่ะ เราอยู่กับพี่แถวบ้าน ซึ่งพี่แถวบ้านคือเพื่อนกับพี่เขา แล้วคืนนั้น เราต้องนั่งอยุ่สถานที่เดียวกัน ต้องมาเจอกันอีกครั้ง เราเองด้วยความรู้สึกผิด แล้วความที่ยังรู้สึกดีกับพี่เขาอยู่ เราก็กินเหล้าจนเมา แร้วเพ้อ พี่เขามาดุเราค่ะ เราพูดความในใจทั้งหมดให้พี่เขาฟัง พร้อมกับร้องไห้ฟูมฟาย (เราจำไม่ได้นะ แต่ทุกคนเขาเล่าให้ฟัง) แล้วหลังจากเหตุการณ์วันนั้นพี่เขารู้ว่าเราไม่เคยลืมพี่เขาเลย พี่เขาก็โทรมาหาค่ะ เราคุยกันอีกครั้ง ตอนแรก นึกว่า จะคุยกันแค่นั้น แต่พี่เขาก็โทรมาหาทุกวันค่ะ เล่าความรู้สึกที่ผ่านมาตอนที่เลิกกัน เราเคลียร์กันหมดทุกอย่าง พี่เขาไม่โกรธเรา ที่ทิ้งเขาไปหาคนเก่า เขาบอกว่าเขาเข้าใจเราทุกอย่าง แค่อยากเห็นเรามีความสุข ตอนนั้นมันยิ่งทำให้เราเสียใจที่ทิ้งเขาไป จนสุดท้ายเราก็หักห้ามใจตัวเองไม่ได้ คุยกับพี่เขาทุกวัน จนทุกวันนี้ ซึ่งกับแฟนก็คุยกันแต่ทะเลาะกันบ่อยค่ะ เขากินเหล้ามาก็มาด่ามาว่าเหมือนเดิม แต่เขาก็คือคนที่รักเราคนนึง
จนตอนนี้ เรารู้สึกว่า เรื่องนี้จะจบยังไง
เราเฝ้าถามใจตัวเองว่ารักใคร
แต่มันก็หาคำตอบไม่ได้เลย
อันที่จริงคนที่เห็นแก่ตัวที่สุดก็คือเรา
เราคุยกับแฟนเรา มันเงียบมันเหงาๆยังไงไม่รู้
แต่พอคุยกับพี่เขา เราหัวเราะ เรายิ้ม เรามีความสุข
แต่เราก็ไม่รู้ว่าเราควรทำยังไงต่อไป
คนเรามันรักคนสองคนได้พร้อมๆกันได้จริงหรอ
แต่ถ้าสักวันมันต้องจบลงเราก็อยากจะเป็นคนที่เสียใจแค่คนเดียว
เพราะเราคือคนที่ผิดที่สุด ที่ไม่หนักแน่นพอ
มีใครเคยเจอปัญหานี้มาแชร์กันหน่อยนะคะ
เราไม่ได้ขอให้ใครเห็นใจเรา เราเองยังไม่เห็นใจตัวเองเลย
เราเห็นใจอีกสองคนที่รักเรามากกว่า
ขอบคุรค่ะ