มีอยู่สองตัดไปหนึ่ง ยังมีอีกหนึ่ง ง่ายกว่าการบีบอีกหนึ่งให้เป็นอย่างที่ต้องการ ถ้าลองตีกรอบบังคับให้อยู่ในห้องๆนึงที่ไม่ได้เลือกเองมาตลอดและถูกสั่งว่าต้องจัดของในห้องนั้นว่าต้องวางอย่างงั้นอย่างงี้มาตลอด ไม่เคยได้มีสิทธิ์ออกเสียงบ้างเลยว่าถ้าย้ายของมาตรงนี้จะดีกว่าไหม บางครั้งที่เสนอไปเป็นทางเลือกที่ดีกว่าก็ไม่เป็นอะไร แต่เมื่อไหร่ที่สิ่งที่เสนอไปส่งผลทางลบนั้นโดนว่าจนไม่มีทางอธิบายได้ จนกลายเป็นว่าเราเองนั้นเป็นฝ่ายผิด หลายครั้งแล้วที่ต้องเจอกันเหตุการณ์แบบนี้ ครั้งแรกเราทนได้ เราลืมได้ ครั้งที่สองเราก็ยังปล่อยไปได้ แต่เมื่อนานๆไปครั้งที่90เราเริ่มรู้สึกแย่มากขึ้น เราอยากจะอธิบายในสิ่งที่เราคิด ทุกอย่างกลับตอกกลับในสิ่งที่เรียกว่าเถียง ครั้งที่99เรายังคงอยากอธิบายในที่เราคิดมากขึ้นและหวังว่าอีกฝ่ายจะรับฟัง แต่ยิ่งไปกว่านั้นทุกอย่างกลายเป็นสิ่งที่เรียกว่ายึกถือความคิดตัวเองเป็นหลักและไม่ฟังคนรอบข้าง ไม่ปรับตัวเองต่างๆนาๆ จนมาถึงในตอนจบ ครั้งที่100ก็เกิดขึ้น เราเอานั้นไม่มีความคิดที่จะอธิบายอีกแล้ว แต่กลับมีความรู้สึกที่อยากออกไปจากห้องนี้มากกว่า มันน่าอึดอัดเหลือเกิน มันไม่มีความสุขเลย ทั้งๆที่รู้ว่าไม่มีทางออกไปได้ แต่ยังเหลืออีกวิธีที่จะทำให้ออกไปได้ หวังว่ามันจะไม่ใช่ทางเลือกสุดท้ายของฉันนะ เรื่องนี้อยากบอกให้ทุกคนเข้าใจว่า ดูเหมือนจะไม่ฟังคน ยึดมั่นในความคิดตัวเอง ไม่ปรับตัวเข้าหาคนอื่น แต่ไม่มีใครรู้เลยว่าในครั้งแรกๆที่เจอเรื่องแบบนั้น เราเองก็พยายามที่จะเข้าใจในสิ่งที่คนสั่งบอกมห้ทำแล้ว เราคิดแล้วจริงๆว่าทำไปเขาถึงสั่งให้เราทำแบบนั่น แล้วเราละทำไมไม่เคยถูกรับฟังจากพวกเขาบ้างเลย ...

ถ้าเป็นเพื่อนๆจะมีวิธีแก้ปัญหายังไงบ้างคะ?