อยากระบายให้ฟังเฉยๆค่ะ

ตอนนี้เราอยู่กับแฟนมาได้จะ5-6ปีแล้ว แต่เหมือนที่อยู่ๆกันมาเพราะจำเป็นเพราะมีลูกด้วยกันแล้ว ตอนนี้ลูกก็ประมาณขวบกว่าแล้ว แฟนก็บอกว่ารักน่ะ แต่การกระทำของเค้ามันเหมือนไม่ใช่อ่ะ ไม่ได้คิดไปเองแต่เราทะเลาะกันทุกวันเลย ทะเลาะกันเรื่องไร้สาระสุดๆ เรายอมน่ะ ยอมเงียบไม่เถียงแล้วหลังๆมาอ่ะเพราะรู้ว่าเถียงไปก็เหมือนเดิม คือเค้าต้องการชนะเฉยๆอ่ะ แล้วเค้าเป็นคนที่ไม่จริงจังกับอะไรเลย เรื่องงานบ่นว่าเหนื่อยๆอยู่ตลอดซึ่งพอเราตอบไปว่าเราก็เหนื่อยน่ะเธอไม่ได้เหนื่อยอยู่คนเดียว มาพยายามไปด้วยกันมั้ย เค้าก็จะไม่พอใจแล้วประมาณว่าเราไม่เข้าใจเค้าเลย ถามหน่อยไม่เข้าใจตรงไหนหรอ? รู้ว่าเหนื่อยแต่ทนไม่ได้หรอ? เรามีภาระหน้าที่พอๆกันน่ะ ทั้งลูกทั้งบ้านทั้งรถ เหนื่อยพอๆกัน เราไม่เข้าใจเค้าตรงไหน? พอทะเลาะมากๆเราก็เริ่มชินแล้วเลยเลือกจะเงียบเค้าก็จะมาขอโทดน่ะ แต่มันก็วนลูปกลับมาเหมือนเดิมอีก ทะเลาะเหมือนเดิม เค้าชอบหาว่านี้ไม่สนใจเค้ากลับมาจากทำงานก็เอาแต่สนใจโทรสับกับลูกไม่สนใจเค้าเลย ซึ่งข้อนี้เรายอมรับว่าติดโทรสับในระดับหนึ่ง คือเป็นคนติดนิยายติดฟิคว่างเป็นต้องจับมาอ่าน แต่เราไม่ได้ติดถึงขนาดที่ไม่สนใจอะไรเลยน่ะ เราถือว่าเวลาๆม่สบายใจอะไรหรือหงุดหงิดอะไรพอเรามาอ่านฟิคอ่านนิยายอาการนั้นๆจะหายทันที ซึ่งหลังๆมาเป็นบ่อยมากช่วงที่ทะเลาะกับแฟนเพราะเหมือนมันท้อมันเหนื่อยที่จะทะเลาะแล้วอ่ะ เลยเลือกที่จะเงียบแล้วทำอะไรที่เราสบายใจมากว่า อีเรื่องคือเรื่องงานคือเราอยากเปลี่ยนงานที่ทำอยู่ไปทำที่อื่นที่ได้เงินดีกว่า เราก็เอาเรื่องนี้มาปรึกษาเค้าน่ะ ว่าทำไมถึงอยากออกไรงี้ เค้าก็บอกว่าทนที่นี้ไปก่อนอยากให้อยู่ที่นี้มากกว่ามันใกล้บ้านมากกว่าแถมเค้าบอกกลัวเราไปเจอคนอื่นแล้วเราทิ้งเค้า ซึ่งตั้งแต่คบกันมาเราไม่เคยมีเรื่องที่ทำให้เค้าต้องระแวงเลยน่ะ อยู่ติดบ้านมากจะไปไหนมีเค้าไปด้วยตลอดแหม่กระทั้งไปเที่ยวกับเพื่อนเราเค้ายังต้องไปด้วยเลย เราไม่เค้าใจว่าเค้ากลัวอะไรขนาดนั้นอ่ะ เพราะเราไม่เคยคิดเรื่องนี้เลย วันๆทำแต่งานกลับบ้านมาก็ดูลูก ไม่เคยไปไหนทำอะไรโดยไม่บอกเลย มันจะทะเลาะเรื่องเนี่ยบ่อยมาก ซึ่งเค้าไม่เคยเชื่อใจเราเลย เราไม่รู้น่ะว่าเค้าเป็นแบบนี้เพราะเค้าเคยทำกับเรารึป่าวเลยกลัวเราทำกับเค้าบ้าง ซึ่งมันเป็นเหตุผลที่โครตไร้สาระเลยที่ต้องมานั่งทะเลาะกันเรื่องนี้บ่อยๆ มันไม่โอเคแล้ว มันเหนื่อย เพราะเค้าไม่เคยเชื่อใจหรือฟังเหตุผลเรา พอเราบอกลองแยกกันอยู่มั้ย เราจะกลับไปอยู่บ้านแม่เค้าจะพูดทันทีเลยว่าที่อยากอยู่คนเดียวเพราะจะได้มีใครง่ายๆใช่มั้ย? นั่นแหละมันทำให้เรารู้เลยว่าเค้าไม่เคยเชื่อใจเราเลยคิดมาตลอดว่าเราจะมีใหม่ซึ่งถ้าเราจะมีใหม่เรามีไปนานแล้วจะไม่ทนลำบากอดมื้อกินมื้ออยู่กับเค้ามาตั้งนานหรอก พอเราพูดแบบนี้ไปเค้าก็จะมาขอโทษ แล้วอีกไม่นานมันก็วนลูปกลับมาเหมือนเดิมอีก เราอยากจบปัณหานี้ต้องทำยังไง เราเหนื่อย ยอมรับเลยว่ามันเหมือนไม่ได้รักแล้วอ่ะ โดนสาระพัดที่จะโดนเลยแต่เพราะรู้ว่าเลิกกันไปเค้าจะต้องตามรังควานเราแน่ๆ เรารู้นิสัยเค้าดี ถึงได้ทนอยู่มาตลอด เหนื่อยจนบ้างทีก็อยากย้อนเวลากลับไป ตอนนั้นเราจะไม่ตกลงคบกับเค้าเด็ดขาดถ้ารู้ว่ามันจะมีปัณหาตามมาเยอะขนาดนี้ อยากทิ้งเค้าไปเลยแต่ทำไม่ลงเหมือนเค้าอยู่ไม่ได้แน่ถ้าไม่มีเราอ่ะ ต้องทำยังไง?.