ตั้งแต่จำความได้แม่ไม่เคยให้กำลังใจเราเลยไม่เคยชื่นชมในตัวเราเลยตั้งแต่เรียนมาเราตามแม่มาตลอดแม่อยากให้เรียนห้องพิเศษเพราะกลัวเราจะเกเรเราก็เรียนแต่ระหว่างที่เรียนเราก็เรียนพอได้แต่ไม่ถึงกับเก่งเพราะเราไม่ถนัดด้านอังกฤษและที่ร.ร.มีการมอบเหรียญให้กับนักเรียนแม่เราบอกว่าทำให้ได้ซะเหรียญได้ไหมเราก็บอกว่าโอเคเดี๋ยวหนูทำให้แต่ตอน ม.ต้น เราทำให้แม่ไม่ได้นะแต่พอ ม.ปลาย มาเราไม่ตามใจแม่เราเลือกในสิ่งที่เราอยากจะเรียนเราก็โดนว่าสารพัดแต่เราก็เลือกที่จะเรียนแล้วสิ่งที่เราเลือกเรียนอ่ะเราสามารถเรียนจนได้เหรียญเงินให้แม่ตามที่แม่เคยไว้ได้นะด้วยนะตอนนี้ก็2เหรียญแล้ว แต่เวลาที่เอามาให้แม่อ่ะแม่ไม่เคยชมเราเลยสักครั้งนะว่าเราเก่งว่าเค้าชื่นชมในตัวเราเวลาไปแข่งขันอะไรก็ไม่เคยให้กำลังเรามีแต่บอกว่าจะไปชนะคนอื่นได้อ้อ บางทีเราก็ชอบคิดนะว่าเค้าเคยภูมิใจในตัวเราบ้างไหมเวลาเราทำอะไรประสบความสำเร็จเวลาเราทำอะไรเพื่อเค้าให้เค้าชมเราบ้างและตอนนี้เรา ม.6แล้วมันต้องเตรียมเรื่องเรียนต่อมหาลัยได้แล้วเราอยากจะเรียนเกี่ยวกับภาพยนตร์เพราะมันเป็นความชอบและเราอยากจะทำให้มันประสบความสำเร็จแต่แม่ก็อยากให้เราเรียนเกี่ยวกับราชการเพราะมันมีความมั่งคงมากกว่าตอนแรกเราก็เชื่อแม่นะตอนขึ้น ม.4มาเราเลยเรียนควบรามนิติศาสตร์ถามว่าเราเรียนได้ไหมเรียนได้แต่มันไม่ใช่สิ่งที่เราชอบเรารู้สึกว่ามันไม่ใช่สำหรับเราเราเลยบอกกับแม่ไปทุกคนก็คงรู้เนอะว่าตอนแรกแม่ไม่อนุญาตแต่เราก็ตื้อแม่นะตื้อแบบตื้อมากตอนนั้นคำตอบที่ได้มาคือเรียนอ่ะจะจบหรอจบจบแล้วจะไปทำอะไรไกลตัวจะตายอย่างหนูอ่ะทำไม่ได้หรอกไปเรียนราชการอ่ะดีแล้วตอนนั้นก็จุกๆอ่ะแม่ไม่เคยคิดว่าเราจะทำอะไรสำเร็จเลยตอนนั้นเฟลมากเลยนะเฟลตรงแบบต้องทักไปหาครูแล้วบอกกับครูว่าครูคิดว่าหนูดูไม่น่าเชื่อถือเลยใช่ไหมคะเป็นคนที่จะทำอะไรไม่สำเร็จเลยใช่ไหมคะค้านภาพยนตร์มันไกลตัวหนูมากไหมคะคิดว่าหนูสามารถทำได้ไหมคะครูก็ตอบมาว่าไม่ค่ะหนูเก่งมากๆทำอะไรก็สำเร็จรู้จักวางแผนแค่คำตอบแค่นี้อ่ะเรารู้สึกว่ามันเป็นกำลังใจมากนะคือครูยังคิดว่าเราสามารถทำได้แต่แม่ตัวเองกับคิดว่าเราทำไม่ได้เราพยาพยามทุกทางเพื่อที่แม่จะให้เราเรียนในสิ่งที่เราเรียนเราพยายามบอกถึงอนาคตที่เราวางไว้ว่าถ้าเราได้เรียนเราจะอะไรบ้างเราจะหางานทำเพื่อส่งตัวเองเรียนก็ได้สุดท้ายก็สำเร็จนะแม่อนุญาตให้เรียนแต่ ณ จุดๆนี้แม่ก็ยังบอกกับเราว่าแม่ว่าแม่ให้เรียนเกินตัวไปขนาดลูกของน้าที่ให้เรียนด้านพวกนี้สุดท้ายแล้วเป็นไงก็เรียนไม่จบแล้วหนูจะเรียนได้หรอถ้าเรียนเรียนให้จบนะอย่าเอาเฟมือนลูกน้าเดี๋ยวคนอื่นจะนินทาว่าเรียนแพงขนาดนี้ยังเรียนไม่ได้ดียังเรียนไม่จบเลย
ปล.ถ้าสำหรับบางคนจะบอกว่าแม่คงเป็นห่วงเรากลัวเราไม่มีอนาคต อันนี้เรารู้นะแต่การที่เป็นแบบนี้มาตลอดตั้งแต่จำความได้อ่ะมันเริ่มบั่นทอนจิตใจเราเรื่อยๆเรื่อยๆเพราะเราไม่เคยได้กำลังใจหรือคำชมจากแม่เราเลยไม่ว่าเราจะทำอะไรสำเร็จเรียนดีแค่ไหนไม่เคยถามไถ่ว่าเรียนเป็นยังไงบ้างแข่งเป็นไงบ้างแพ้ก็ไม่เป็นไรนะคราวหน้าเอาใหม่มีแต่เห็นไหมบอกแล้วว่าต้องแพ้เกรดตกก็ทำไมไม่ตั้งใจเรียนทำไมปล่อยให้เกรดตกอย่างนี้แต่เราไม่เคยเรียนเกรดตกเยอะเลยนะมีแต่3.71 3.68 3.70 3.69 3.60 แต่ถ้าเป็นแม่คนอื่นก็จะบอกว่าไม่เป็นไรนะลูกคราวหน้าเอาใหม่ที่จริงเราไม่อยากเอาไปเปรียบเทียบนะแต่มันอดิดไม่ได้เองว่าทำไมไม่คิดจะให้กำลังไม่ชมไม่เชื่อในตัวเราบ้างเราไม่ได้ทำอะไรให้ไม่เชื่อเลยนะพยายามทำมาตลอดแต่แค่แม่คงอาจไม่เห็นในสิ่งที่เราทำก็ได้