สวัสดีค่ะ
วันนี้เรามีเรื่องมาแชร์และอยากถามทุกคนนะคะ เมื่อก่อน เวลาเราเจอปัญหาหนักๆ เราเคยคิดอยากจะตั้งกระทู้พันทิปหลายรอบ แต่ก็คิดเสมอว่า สุดท้ายมันก็อยู่ที่ตัวเรา แต่ตอนนี้เหมือนเรื่องจะหนักจนเราตั้งตัวไม่ทันจริงๆ
ก่อนอื่น ขอเล่าเรื่องคร่าวๆนะคะ...
เราคบกับแฟนได้มา 2 ปีเกือบครึ่งละค่ะ ต้องบอกว่า เขาเป็นผู้ชายที่ดีคนนึงมาก เอาใจดูแล ง้อ รู้ใจ เซอไพรส์เราตามเทศกาลและโอกาสต่างๆ เราจะเรียกเขาว่า เขาคือความสุขของเรา มันก็ได้ ความจริงเราเป็นคนโลกส่วนตัวสูงมากกกกและคบคนยากมาก ด้วยความที่เราคิดว่าเราอยู่คนเดียวได้ เราไม่ต้องมีใคร เราใช้ชีวิตไปกับการดูหนัง ดูการ์ตูน อ่านนิยาย แต่ช่วงคุยกันคบกันแรกๆ ถ้าผช.ทั่วไปบอกโปรชั่น100 เราคงต้องบอกว่าเขาคงทะลุล้าน เพราะทุกการกระทำของเขา มันดีมากจนเราไม่คิดว่าเราจะเจอผช. ที่น่ารักขนาดนี้สำหรับเรา ทั้งมาหา ร้องหาตลอดเวลา และความดีที่เขามีแต่จุดเปลี่ยนของความสัมพันธ์ คือตอนที่เขาเรียนจบและทำงาน เขาเป็นคนที่เวลาทำอะไรมักจะสุดโต่งกับเรื่องนั้น และมักจะลืมสิ่งรอบข้างในบางเวลา เขาไม่ได้ทำงานประจำนะคะ งานที่ทำมันเป็นงาน events เช้าและกลางคืน กับเราที่มีชีวิตประจำวันและเวลาที่แตกต่างกัน มันจึงค่อนข้างยากมากกับการมีจุดยืนในบางเรื่องว่า เราจะไม่หึงมั่วหรือทำให้เขาเสียงาน มันมีหลายเรื่องนะคะที่เราเจอและทะเลาะกันหนักกก ทั้งปิดเรื่องงานบ้างหรือไม่บอกบ้างเพราะกลัวเราจะไม่สบายใจ เพราะเราคิดมาก และถึงแม้จะเกิดเรื่องในแต่ละครั้ง ที่มาจากคำว่างาน เขาก็ยังทำตัวดีขึ้นและสร้างความสุขให้กับเรา
ครอบครัวเราค่อนข้างกดดันเขามากด้วยนะเพราะว่าหน้าที่การงานที่เขาไม่ได้มั่นคง สำหรับพ่อ เขาต้องการแค่ความมั่นคงในการทำงาน แม่ก็ด้วย แต่แม่เขาก็อยากให้เราสบาย ไม่อยากให้เราเหนื่อย แต่เราก็บอกทุกคนตลอดว่า เราเลือกแล้ว เพราะเขาคือความสุขของเรา เราเชื่อว่าคงไม่มีใครดูแลเราดีและตามใจเราเท่าเขา เขาอาจเป็นคนไม่ค่อยคิดอะไร คิดน้อยไป เราอาจดูเป็นผู้นำเพราะเราได้นิสัยพ่อมา แต่สำหรับคนข้างๆในชีวิตเรา เรื่องเงินเป็นรอง เรื่องของความสุขเป็นหลักจริงๆ
เราเคยพูดกับเขาว่า เราไม่อยากอยู่บ้านหลังใหญ่ มีชีวิตที่ดีแต่บ้านหลังนั้นไม่ได้มั่นคง เราจะอุ่นใจนอนหลับแค่วันฟ้าโปร่ง แต่ถ้าวันไหนฟ้าครึ้มพายุเข้า เราต้องคอยระแวงว่าบ้านจะพังมั้ย สุดท้ายเราก็อยู่ไม่ได้หรอก เราก็ต้องเปลี่ยนบ้าน ต่อให้หลังเล็กแต่มันอุ่นใจ จะให้อยู่นานแค่ไหนเราก็อยู่ได้ และสำหรับเขา เขาบอกว่าอนาคตเราจะดีแน่นอนถ้าไม่มีเขา เพราะเก่ง มีแต่คนรัก ต่อให้ไม่มีเขาวันนี้ เราก็จะมีชีวิตที่ดีแน่นอนในวันข้างหน้า เราจึงบอกเขาว่า บ้านหลังใหญ่ ที่ไม่มีเขากับรถคันหรูที่เขาไม่ได้นั่งไปกับเรา เราควรดีใจหรอ? ถ้าความสุขของเรามันหายไป เราคือผญ ทำงาน สมัยนี้ผญ ทำงานหาเงินได้ เรายังให้คุณค่าความรัก 51 เงิน 49 อยู่ดี ถ้าความรักมันมากกว่า เงินจะน้อยกว่า ไม่เป็นไร เราสร้างได้จริงๆ
ขอพูดถึงตัวเราด้วยละกันนะว่า เราเป็นเด็กเรียนค่อนข้างดี และคิดว่าเขาเดินกับเรา เขาไม่ต้องอายแน่นอน เพราะเราก็ค่อนข้างแต่งตัว ไม่สวยเท่าพวกพริตตี้หรอก แต่ก็ไม่ได้ขี้เหร่ เพื่อนเขาหลายๆคนบอกเราดีและเราน่ารัก เรายอมรับเขาได้ทุกเรื่อง เพื่อนเขาจะชอบพูดว่า “ไม่ควรทิ้งคนแบบนี้ไปนะ” แต่เรางี่เง่าในเรื่องเล็กๆน้อยมากๆเรื่องคำพูด เป็นคนโกดและอารมจะหายช้า ถ้ายังไม่ได้ถูกง้อแบบ เอ้อเขาง้อเราจริงๆไรงี้ อันนี้คือข้อเสียของเราเลยเพราะล่าสุดที่เรากับเขาจบกัน. มันก็มาจากเรื่องเล็กๆ และเราไม่จบ แบบต่อเรื่องให้ยาวไปอีกวันและเราพูดคำว่างั้นลองเลิกมั้ย อยู่คนเดียวมั้ยไป สุดท้าย เขาเลือกทางนี้ ขออยู่แบบนี้จริงๆ เราทีแรกก็ช็อคนะคะ แต่ก็กลับไปง้อแล้ว แต่อารมณ์เขาคือ เขานิ่ง เขาเบื่อ และเขาก็เริ่มรู้สึกว่าอยากอยู่คนเดียวมันอาจจะดีกว่า กับอิสระที่ได้มา เราไม่รู้ว่า สำหรับผู้ชายคนอื่นจะเป็นช่วงแรกๆหรือเปล่าที่ยังดีใจกับอิสระที่ได้ไปจริงๆ และตอนหลังจะมาคิดถึงและอยากให้เรากลับไปเปล่า
ครั้งสุดท้ายที่ขอให้เหมือนเดิม เรารู้เลยว่า มันคงยังไม่ใช่ตอนนี้จริงๆ เพราะเขานิ่งไปแล้ว อารมณ์เขาคือ เขาอยากลองอยู่คนเดียวแล้ว พอเวลาผ่านไป5-6 วัน เรากลับไปคุยดีกับเขานะคะ เขาก็ยังดีเหมือนเดิม เราถามเขาว่า กลับมาเป็นของขวัญวันวาเลนไทน์ได้มั้ย ปีนี้เราไม่เอาไรเลยก็ได้ เพราะปกติเขา จะให้ของเราตลอด แต่เขาก็บอกยัง เราเลยถามว่า แล้วความรู้สึกจริงๆมันยังรักอยู่มั้ย เขาบอกก็รักแต่ตอนนี้อารมณ์เขายังเป็นแบบนี้ เขารู้ดีว่าไม่มีใครดีและรักเขาเท่าเราแล้ว และวันนึงหากเขาต้องการความรัก เขาจะคถ และกลับมาหาเรา ตอนนี้หลายคนคงบอกเขาเห็นแก่ตัว แต่ที่ผ่านมาเขาก็ยอมเราเรื่องอารมณ์มามากนะคะ เราถามว่า งั้นขอของขวัญวันเกิดปีนี้เป็นเขาได้มั้ย (อีกประมาณ 1 เดือนจะวันเกิดเรา) เขาบอกว่า ไม่รู้เหมือนกัน มัน50/50 เขาไม่อยากให้ความหวัง แต่เขารู้ชะตากรรมว่าวันนั้นเขาจะต้องเสียใจ ถ้าวันที่กลับมา เราไม่ให้อภัยหรือเรามีใครไปแล้ว แต่เขารู้ว่าเขาต้องกลับมา เรื่องมันเกิดจากความงี่เง่ามากๆของเรา เรางี่เง่าจริงแหละ แต่เราก็คิดว่า เราก็ยอมรับให้เขาในหลายเรื่องแล้วด้วย ถ้าชั่งตราชั่งแล้วความรักมันก็ยังอยู่ไม่ใช่หรอ
เราผิดเองที่ไปเสนอ ให้เขาไป เพราะเขาพูดตลอดว่าไม่เคยมีความคิดที่อยากจะเลิกกับเราเลย ถ้าเราไม่พูดหลายรอบและไม่พูดให้เขาคิดในตอนนั้นเพราะหลังๆมาเขาเหมือนเดิมนะคะแต่เขาบอกว่าอารมณ์เขามันก็นิ่งขึ้น มันไม่ใช่ไม่รัก เขาก็อยากกลับเป็นเหมือนเดิมเหมือนกันแต่ไม่รู้ต้องทำยังไง ส่วนเรื่องมีคนอื่น อันนี้ค่อนข้างมั่นใจนะคะว่าไม่มีเพราะจากความรู้สึกเราและคนรอบข้างเขาที่ว่ากันแบบนั้นเหมือนกัน
คือตอนนี้เราพร้อมเริ่มใหม่กับเขานะ เราเคยพูดว่า ความรู้สึกของคนเรามันก็เหมือนตะกอนในน้ำที่ยังลอยอยู่ วันนี้เราเสียใจหรือเราไม่โอเค แต่ถ้าเรื่องดีๆมันยังมีอยู่มาก มันจะตกตะกอนและความรู้สึกมันจะลอยขึ้นมา คำว่ารักมันเลยยังอยู่ เราเลยหวัง หวังให้เขาความรู้สึกตกตะกอนไวไวสักที จะได้กลับมา กลับมาเป็นความสุขให้กันอีกครั้ง
อิสระในการใช้ชีวิต ความเบื่อ อีกนานมั้ยกว่าจะรู้สึกตัว เราเป็นคนที่ยากกว่าจะรับใครเข้ามา การเริ่มต้นลืม...ต้องบอกเลยว่า สงสารคนใหม่เลยถ้าจะปีนกำแพงเข้ามา เพราะมันคงสูงมากจริงๆ
ผู้ชายที่ชอบพูดว่าผู้หญิงชอบคนรวย เราก็อยากให้คิดนะคะว่าสำหรับเรา มันไม่ใช่เลยจริงๆ เราอยากให้เขากลับมา แต่ตอนนี้เราทำได้แค่รอ สำหรับใครหลายๆคน เคยเจอเหตุการณ์คล้ายๆแบบนี้มั้ยคะ เลิกทั้งที่ยังรัก ทั้งที่ยังรู้สึกกันแบบนี้ และได้กลับมาคบกัน มันนานมั้ยคะ ?
ไม่เคยคิดเลยว่าจะได้มาโพสลงในวันนี้แต่ตอนนี้เราแย่ละจริงๆ เรารักตัวเองนะคะถึงได้ยังอยู่ได้ในแต่ละวัน แต่มันอยู่ยากจริงๆ เพราะมันไม่ได้มีสัญญาณเตือน เราอาจจะทำนิสัยให้เขากลายเป็นแบบนี้เอง เราอยากให้เขากลับมา เราอยากให้รักมันดีกว่าเดิม
เราอยากให้รู้ว่า อิสระของการที่ต้องใช้ชีวิตคนเดียว ไม่มีคนคอยดูแล มันไม่ได้ดีจริงๆหรอกนะ โลกจะเหวี่ยงคนคนเดิมเข้ามาอีกรอบมั้ย?
คำว่าอิสระในตอนนี้ กับผญ.คนนึงที่พร้อมลำบากไปด้วยกัน มันยิ่งใหญ่ขนาดนั้นเลยหรอ?
วันนี้เรามีเรื่องมาแชร์และอยากถามทุกคนนะคะ เมื่อก่อน เวลาเราเจอปัญหาหนักๆ เราเคยคิดอยากจะตั้งกระทู้พันทิปหลายรอบ แต่ก็คิดเสมอว่า สุดท้ายมันก็อยู่ที่ตัวเรา แต่ตอนนี้เหมือนเรื่องจะหนักจนเราตั้งตัวไม่ทันจริงๆ
ก่อนอื่น ขอเล่าเรื่องคร่าวๆนะคะ...
เราคบกับแฟนได้มา 2 ปีเกือบครึ่งละค่ะ ต้องบอกว่า เขาเป็นผู้ชายที่ดีคนนึงมาก เอาใจดูแล ง้อ รู้ใจ เซอไพรส์เราตามเทศกาลและโอกาสต่างๆ เราจะเรียกเขาว่า เขาคือความสุขของเรา มันก็ได้ ความจริงเราเป็นคนโลกส่วนตัวสูงมากกกกและคบคนยากมาก ด้วยความที่เราคิดว่าเราอยู่คนเดียวได้ เราไม่ต้องมีใคร เราใช้ชีวิตไปกับการดูหนัง ดูการ์ตูน อ่านนิยาย แต่ช่วงคุยกันคบกันแรกๆ ถ้าผช.ทั่วไปบอกโปรชั่น100 เราคงต้องบอกว่าเขาคงทะลุล้าน เพราะทุกการกระทำของเขา มันดีมากจนเราไม่คิดว่าเราจะเจอผช. ที่น่ารักขนาดนี้สำหรับเรา ทั้งมาหา ร้องหาตลอดเวลา และความดีที่เขามีแต่จุดเปลี่ยนของความสัมพันธ์ คือตอนที่เขาเรียนจบและทำงาน เขาเป็นคนที่เวลาทำอะไรมักจะสุดโต่งกับเรื่องนั้น และมักจะลืมสิ่งรอบข้างในบางเวลา เขาไม่ได้ทำงานประจำนะคะ งานที่ทำมันเป็นงาน events เช้าและกลางคืน กับเราที่มีชีวิตประจำวันและเวลาที่แตกต่างกัน มันจึงค่อนข้างยากมากกับการมีจุดยืนในบางเรื่องว่า เราจะไม่หึงมั่วหรือทำให้เขาเสียงาน มันมีหลายเรื่องนะคะที่เราเจอและทะเลาะกันหนักกก ทั้งปิดเรื่องงานบ้างหรือไม่บอกบ้างเพราะกลัวเราจะไม่สบายใจ เพราะเราคิดมาก และถึงแม้จะเกิดเรื่องในแต่ละครั้ง ที่มาจากคำว่างาน เขาก็ยังทำตัวดีขึ้นและสร้างความสุขให้กับเรา
ครอบครัวเราค่อนข้างกดดันเขามากด้วยนะเพราะว่าหน้าที่การงานที่เขาไม่ได้มั่นคง สำหรับพ่อ เขาต้องการแค่ความมั่นคงในการทำงาน แม่ก็ด้วย แต่แม่เขาก็อยากให้เราสบาย ไม่อยากให้เราเหนื่อย แต่เราก็บอกทุกคนตลอดว่า เราเลือกแล้ว เพราะเขาคือความสุขของเรา เราเชื่อว่าคงไม่มีใครดูแลเราดีและตามใจเราเท่าเขา เขาอาจเป็นคนไม่ค่อยคิดอะไร คิดน้อยไป เราอาจดูเป็นผู้นำเพราะเราได้นิสัยพ่อมา แต่สำหรับคนข้างๆในชีวิตเรา เรื่องเงินเป็นรอง เรื่องของความสุขเป็นหลักจริงๆ
เราเคยพูดกับเขาว่า เราไม่อยากอยู่บ้านหลังใหญ่ มีชีวิตที่ดีแต่บ้านหลังนั้นไม่ได้มั่นคง เราจะอุ่นใจนอนหลับแค่วันฟ้าโปร่ง แต่ถ้าวันไหนฟ้าครึ้มพายุเข้า เราต้องคอยระแวงว่าบ้านจะพังมั้ย สุดท้ายเราก็อยู่ไม่ได้หรอก เราก็ต้องเปลี่ยนบ้าน ต่อให้หลังเล็กแต่มันอุ่นใจ จะให้อยู่นานแค่ไหนเราก็อยู่ได้ และสำหรับเขา เขาบอกว่าอนาคตเราจะดีแน่นอนถ้าไม่มีเขา เพราะเก่ง มีแต่คนรัก ต่อให้ไม่มีเขาวันนี้ เราก็จะมีชีวิตที่ดีแน่นอนในวันข้างหน้า เราจึงบอกเขาว่า บ้านหลังใหญ่ ที่ไม่มีเขากับรถคันหรูที่เขาไม่ได้นั่งไปกับเรา เราควรดีใจหรอ? ถ้าความสุขของเรามันหายไป เราคือผญ ทำงาน สมัยนี้ผญ ทำงานหาเงินได้ เรายังให้คุณค่าความรัก 51 เงิน 49 อยู่ดี ถ้าความรักมันมากกว่า เงินจะน้อยกว่า ไม่เป็นไร เราสร้างได้จริงๆ
ขอพูดถึงตัวเราด้วยละกันนะว่า เราเป็นเด็กเรียนค่อนข้างดี และคิดว่าเขาเดินกับเรา เขาไม่ต้องอายแน่นอน เพราะเราก็ค่อนข้างแต่งตัว ไม่สวยเท่าพวกพริตตี้หรอก แต่ก็ไม่ได้ขี้เหร่ เพื่อนเขาหลายๆคนบอกเราดีและเราน่ารัก เรายอมรับเขาได้ทุกเรื่อง เพื่อนเขาจะชอบพูดว่า “ไม่ควรทิ้งคนแบบนี้ไปนะ” แต่เรางี่เง่าในเรื่องเล็กๆน้อยมากๆเรื่องคำพูด เป็นคนโกดและอารมจะหายช้า ถ้ายังไม่ได้ถูกง้อแบบ เอ้อเขาง้อเราจริงๆไรงี้ อันนี้คือข้อเสียของเราเลยเพราะล่าสุดที่เรากับเขาจบกัน. มันก็มาจากเรื่องเล็กๆ และเราไม่จบ แบบต่อเรื่องให้ยาวไปอีกวันและเราพูดคำว่างั้นลองเลิกมั้ย อยู่คนเดียวมั้ยไป สุดท้าย เขาเลือกทางนี้ ขออยู่แบบนี้จริงๆ เราทีแรกก็ช็อคนะคะ แต่ก็กลับไปง้อแล้ว แต่อารมณ์เขาคือ เขานิ่ง เขาเบื่อ และเขาก็เริ่มรู้สึกว่าอยากอยู่คนเดียวมันอาจจะดีกว่า กับอิสระที่ได้มา เราไม่รู้ว่า สำหรับผู้ชายคนอื่นจะเป็นช่วงแรกๆหรือเปล่าที่ยังดีใจกับอิสระที่ได้ไปจริงๆ และตอนหลังจะมาคิดถึงและอยากให้เรากลับไปเปล่า
ครั้งสุดท้ายที่ขอให้เหมือนเดิม เรารู้เลยว่า มันคงยังไม่ใช่ตอนนี้จริงๆ เพราะเขานิ่งไปแล้ว อารมณ์เขาคือ เขาอยากลองอยู่คนเดียวแล้ว พอเวลาผ่านไป5-6 วัน เรากลับไปคุยดีกับเขานะคะ เขาก็ยังดีเหมือนเดิม เราถามเขาว่า กลับมาเป็นของขวัญวันวาเลนไทน์ได้มั้ย ปีนี้เราไม่เอาไรเลยก็ได้ เพราะปกติเขา จะให้ของเราตลอด แต่เขาก็บอกยัง เราเลยถามว่า แล้วความรู้สึกจริงๆมันยังรักอยู่มั้ย เขาบอกก็รักแต่ตอนนี้อารมณ์เขายังเป็นแบบนี้ เขารู้ดีว่าไม่มีใครดีและรักเขาเท่าเราแล้ว และวันนึงหากเขาต้องการความรัก เขาจะคถ และกลับมาหาเรา ตอนนี้หลายคนคงบอกเขาเห็นแก่ตัว แต่ที่ผ่านมาเขาก็ยอมเราเรื่องอารมณ์มามากนะคะ เราถามว่า งั้นขอของขวัญวันเกิดปีนี้เป็นเขาได้มั้ย (อีกประมาณ 1 เดือนจะวันเกิดเรา) เขาบอกว่า ไม่รู้เหมือนกัน มัน50/50 เขาไม่อยากให้ความหวัง แต่เขารู้ชะตากรรมว่าวันนั้นเขาจะต้องเสียใจ ถ้าวันที่กลับมา เราไม่ให้อภัยหรือเรามีใครไปแล้ว แต่เขารู้ว่าเขาต้องกลับมา เรื่องมันเกิดจากความงี่เง่ามากๆของเรา เรางี่เง่าจริงแหละ แต่เราก็คิดว่า เราก็ยอมรับให้เขาในหลายเรื่องแล้วด้วย ถ้าชั่งตราชั่งแล้วความรักมันก็ยังอยู่ไม่ใช่หรอ
เราผิดเองที่ไปเสนอ ให้เขาไป เพราะเขาพูดตลอดว่าไม่เคยมีความคิดที่อยากจะเลิกกับเราเลย ถ้าเราไม่พูดหลายรอบและไม่พูดให้เขาคิดในตอนนั้นเพราะหลังๆมาเขาเหมือนเดิมนะคะแต่เขาบอกว่าอารมณ์เขามันก็นิ่งขึ้น มันไม่ใช่ไม่รัก เขาก็อยากกลับเป็นเหมือนเดิมเหมือนกันแต่ไม่รู้ต้องทำยังไง ส่วนเรื่องมีคนอื่น อันนี้ค่อนข้างมั่นใจนะคะว่าไม่มีเพราะจากความรู้สึกเราและคนรอบข้างเขาที่ว่ากันแบบนั้นเหมือนกัน
คือตอนนี้เราพร้อมเริ่มใหม่กับเขานะ เราเคยพูดว่า ความรู้สึกของคนเรามันก็เหมือนตะกอนในน้ำที่ยังลอยอยู่ วันนี้เราเสียใจหรือเราไม่โอเค แต่ถ้าเรื่องดีๆมันยังมีอยู่มาก มันจะตกตะกอนและความรู้สึกมันจะลอยขึ้นมา คำว่ารักมันเลยยังอยู่ เราเลยหวัง หวังให้เขาความรู้สึกตกตะกอนไวไวสักที จะได้กลับมา กลับมาเป็นความสุขให้กันอีกครั้ง
อิสระในการใช้ชีวิต ความเบื่อ อีกนานมั้ยกว่าจะรู้สึกตัว เราเป็นคนที่ยากกว่าจะรับใครเข้ามา การเริ่มต้นลืม...ต้องบอกเลยว่า สงสารคนใหม่เลยถ้าจะปีนกำแพงเข้ามา เพราะมันคงสูงมากจริงๆ
ผู้ชายที่ชอบพูดว่าผู้หญิงชอบคนรวย เราก็อยากให้คิดนะคะว่าสำหรับเรา มันไม่ใช่เลยจริงๆ เราอยากให้เขากลับมา แต่ตอนนี้เราทำได้แค่รอ สำหรับใครหลายๆคน เคยเจอเหตุการณ์คล้ายๆแบบนี้มั้ยคะ เลิกทั้งที่ยังรัก ทั้งที่ยังรู้สึกกันแบบนี้ และได้กลับมาคบกัน มันนานมั้ยคะ ?
ไม่เคยคิดเลยว่าจะได้มาโพสลงในวันนี้แต่ตอนนี้เราแย่ละจริงๆ เรารักตัวเองนะคะถึงได้ยังอยู่ได้ในแต่ละวัน แต่มันอยู่ยากจริงๆ เพราะมันไม่ได้มีสัญญาณเตือน เราอาจจะทำนิสัยให้เขากลายเป็นแบบนี้เอง เราอยากให้เขากลับมา เราอยากให้รักมันดีกว่าเดิม
เราอยากให้รู้ว่า อิสระของการที่ต้องใช้ชีวิตคนเดียว ไม่มีคนคอยดูแล มันไม่ได้ดีจริงๆหรอกนะ โลกจะเหวี่ยงคนคนเดิมเข้ามาอีกรอบมั้ย?