ไม่เข้าใจเหตุการณ์แบบนี้จริงๆคับ

เรื่องมีอยู่ว่า เมื่อวันก่อนผมไปกินข้าวแถวบ้านที่เป็นร้านประจำ ผมก็สั่งเหมือนเดิม นั่งที่เดิมตามปกติ แล้วสักพักมีผู้หญิงมากันสองคนนั่งฝั่งตรงกันข้ามกับผม
ผมก็เหลือบๆมอง คิดในใจ(คนขวาน่ารักดี แอบยิ้ม) พอนั่งกินไปสักพักเหมือนถูกเขาจับได้ว่าแอบมอง ผมเลยทำเป็นมองไปรอบๆร้าน ทำไงได้เพราะผมขี้อาย
แล้วผมก็ก้มหน้าก้มตากินข้าวต่อไป พอเงยหน้าขึ้นมาตกใจ เห้ย! เขายิ้มให้เรา ผมทำตัวไม่ถูกเลยหยิบมือถือขึ้นมาเล่นแก้เขิน ผมมองซ้ายมองขวาไม่มีใครนั่งตรงนั้นเลยนอกจากผม(ผมเลยมั่นใจว่าเขายิ้มให้) พอผมกินเสร็จกำลังจะไป เขาขยิบตาให้ผม ทำหน้าตาน่ารักใส่แทบละลาย ผมจึงตัดสินใจนั่งต่อ คิดในใจ(เอาไงดีไม่เคยขอไลน์ที่ไม่รู้จักมาก่อน) ในตอนนั้นเองผมจำได้ว่าเคยขอไลน์สาวให้เพื่อนครั้งนึงแล้วได้ผล(ขนาดตอนนั้นมีแอลกอฮอล์ตอนขอมือยังสั่นปากสั่น) สรุปผมไม่กล้าครับ เขาขยิบตามา4-5 รอบแล้วเขาก็มาตักน้ำใกล้ๆผม เขายืนกดมือถือสักพัก ผมก็คิดว่าจังหวะนี่แหละเขาอยู่คนเดียวต้องรวบรวมความกล้าไปขอให้ได้ อย่างน้อยก็ได้ลอง ผมตัดสินใจเขียนข้อความใส่กระดาษแทนคำพูด เขียนว่า “ผมชื่อ......... อยากรู้จักคุณจริงๆนะ ผมขอเฟสบุ๊คหรือไลน์ได้ไหม ไม่ได้ไม่เป็นไรนะ) สรุป........... แห้วครับ เขายิ้มแล้วส่ายหัวเบาๆ ผมหน้าชาอายมากรีบเดินออกจากร้าน  เดินออกมาสักพักนึกขึ้นได้ อ้าวเห้ย ลืมจ่ายตัง(แต่คงจ่ายวันหลังเพราะร้านประจำ) ผมไม่เข้าใจว่าเขายิ้ม เขาขยิบตาให้ผมทำไมครับ หรือเป็นโรคอะไรรึเปล่าครับต้องขยิบตา ทุกวันนี้ไม่กล้าไปร้านนั้นเลย  ถ้าเรื่องหน้าตาผมก็ไม่ได้แย่นะครับ สังเกตุจากคำชมของคนรอบข้างแต่เอาเป็นว่าไม่ใช่ประเด็น แต่มันทำผมหมดความมั่นใจไปเลยไม่เข้าใจจริงๆ