ทะเลาะกับแม่แล้วรู้สึกไม่ดี...ควรหาทางออกอย่างไรดีคะ

...อย่างที่เกริ่นในหัวข้อไปค่ะ ทะเลาะกับแม่ค่ะ แล้วก็รู้สึกไม่ดี ไม่รู้จะทำยังไง ย้อนไปตั้งแต่เด็กๆ เราค่อนข้างเกเรค่ะ แต่พออายุเพิ่มขึ้นก็เริ่มคิดได้ เริ่มทำงาน หาเลี้ยงตัวเองได้ จนปัจจุบันก็ช่วยเหลือค่าใช้จ่ายในบ้านได้บ้างแล้วส่วนหนึ่ง..ซึ่งพ่อกับแม่เราก็ยังประกอบอาชีพอยู่ปกติ แต่รายได้ส่วนใหญ่หลักๆมักจะมาจากแม่ ส่วนพ่อจะเล็กน้อย แต่ก็ยังช่วยบ้างไม่ช่วยบ้าง และความสัมพันธ์ระหว่างพ่อกับแม่เรา ไม่ได้ดีมากนัก แม่เราจะเป็นคนชอบใช้อารมณ์ คำพูดรุนแรง แม่มักจะด่า กดขี่พ่อเป็นประจำ ด้วยความที่พ่อช่วยค่าใช้จ่ายในบ้านน้อยกว่าแม่ และแม่ต้องเลี้ยงหลานอีกคนที่เกิดจากลูกของพี่เรา (เป็นพี่คนละพ่อกับเรา) ก็จะมีแม่กับเรา ที่จะช่วยค่าใช้จ่ายของที่บบ้านได้มากที่สุด และด้วยแม่เราเป็นคนชอบเก็บเรื่องราวในอดีตมากมายมาคิด ไม่ปลง และไม่ปล่อยวาง ก็จึงชอบด่าพ่ออยู่เป็นประจำทั้งเรื่องใหม่เก่า อย่างที่บอกคำพูดแม่จะแรง เวลาแม่ด่าก็จะทั้งดูถูกใช้ถ้อยคำแรงๆต่างๆนาๆ ซึ่งเรากับพ่อเราเนี่ย นิสัยเหมือนกัน คือเงียบ พ่อไม่เคยโต้ตอบแม่เลย และเราก็สงสารพ่อทุกครั้งที่ถูกแม่ว่า แต่เราไม่อยากว่าแม่ เพราะเราก็เข้าใจว่าเขาคงเหนื่อย ที่ต้องทำงานหนักกว่าผู้ชาย และอีกอย่างคือเรากลัวบาป แต่ครั้งนี้เราเหมือนจะเก็บกดและกดดัน เพราะทุกครั้งที่แม่ว่าพ่อเราก็จะเครียด เราไม่ชอบที่คนในบ้านเกลียดกัน เราไม่ชอบให้คนในบ้านดูถูกกันเอง เราเลยเผลอพูดจาทำร้ายจิตใจแม่ไป เราบอกทำนองว่าอยากให้แม่มองดูตัวเอง ว่าที่แม่ทำอยู่ แม่มีความสุขมั้ย ทำไมต้องพูดเอาแต่ความสะใจของตัวเอง เราพูดไปเยอะ และน้ำเสียงค่อนข้างแรง จนเหมือนออกตัวให้พ่อ แม่ก็เลยเกิดความน้อยใจ ว่าทำไมแม่ทำดีทุกอย่าง ลูกถึงไปเข้าข้างพ่อที่ทำน้อยกว่าแม่ (แม่ทำกับข้าวให้กินทุกวัน ทำงานบ้านบ้าง ถ้าเราอยู่เราก็จะทำ ถ้าเราไม่อยู่แม่ก็จะทำ แม่ดูแลเราและคนในบ้านดีมาก ยกเว้นพ่อ ที่แม่มีฐิถิด้วย) แล้วพอหลังจากนั้นแม่ก็ร้องไห้แล้วตัดพ้อ แล้วก็เจ้าไปกรี๊ดในห้องน้ำ ซึ่งเราตกใจมาก แม่กรี๊ดดังมาก เหมือนคนระบายอารมณ์ออกมาทางเสียงกรี๊ด แล้วก็พูดตัดพ้อ น้อยใจว่าทำดีไม่ได้ดี เราก็ยังมีอารมณ์โมโหอยู่นิดๆ แต่ยังมีสติ เลยคิดว่า จะไปนอนบ้านแฟน รอให้แม่อารมณ์เย็นแล้วค่อยกลับมาคุยกัน แม่พอเห็นเราเก็บเสิ้อผ้าก็เริ่มลงนะ แต่แกมีฐิถิเยอะ แกก็ไม่พูดอะไร และอาบน้ำขึ้นนอนไป เราก็คุยกับพ่อ ว่า คุยกันดีได้เมื่อไหร่ ค่อยเรียกกลับมาแล้วกันนะ เพราะเราอยู่ในบ้านที่มีแต่บรรยากาศตึงเครียดแบบนี้ไม่ไหว เราไม่ชอบที่คนในบ้านมาว่า มาดูถูกกันเอง เราอยากให้แม่ปล่อยวาง แต่พ่อก็ดึงสติโดยใข้เหตุผลบอกเราว่า การที่แม่เป็นแบบนี้ เราจะแก้ปัญหาโดยการออกไปไม่ได้ อาการของแม่ต้องดูแล เอาใจใส่ อยู่ใกล้ชิด อย่าให้อาการแย่ไปมากกว่านี้ พ่อบอกว่าคัวพ่อยังมีความอดทนและมีความเข้าใจแม่ จึงไม่เคยตอบโต้อะไร พ่อก็พยายามพูดให้เราเข้าใจแม่ สุดท้ายเราก็ไม่ได้ออกไป เรารู้สึกผิดนะ เราสงสารแม่ เเต่เราควรจะหาวิธีพูดหรือทำแบบไหนหรอคะ ที่จะทำให้บ้านเป็นครอบครัวที่อบอุ่นได้ ทุกวันนี้เราอยู่นอกบ้านเรามีความสุขนะคะ แต่พอเข้าบ้านเจอแม่ด่าพ่อทุกวันๆ เราก็เครียดสะสม เพราะได้แต่นั่งฟัง หากใครมีวิธีแนะนำ ก็แนะนำมาได้เลยนะคะ เราอยากให้แม่เราปลงและปล่อยวางค่ะ