เราเกิดมาในครอบครัวปานกลางไม่ได้รวยอะไรหรอกยอมรับว่าอยู่แบบสบายมั้ง ง่ายๆนะเราไม่เคยได้เดินทางของตัวเองเลยก็ว่าได้โดนบังคับตลาอดอ่า ตั้งแต่จำได้สิ่งที่เจอมาคือ พ่อแม่ก็ทำงานล่ะค่ะ ทิ้งตลอดฝากคนโน้นคนนี้ เขาก็พูดตลอดอ่า เป็นภาระ เขาก็เลยทิ้งอยู่โรงเรียน จนมืดค่ำแหละค่ะกลับมาจากทำงานถึงมารับ  เป็นแบบนี้ตั้งแต่อนุบาล จนจบม.3แหละ บ้านเราทำสวนค่ะ พ่อมีอาชีพเสริมคือออกหาปลาบ้าง หารายได้เสริมค่ะ เราเองก็เข้าใจนะบางทีหน้าที่บางอย่าง แต่คือเราก็เรียน แล้วก็ทะเลาะกันตลอดในเรื่องนี้ บางทีก็ละเลยต่อหน้าที่ไปบ้างก็ยอมรับค่ะ ก็โดนว่าโดนตีไปตามระเบียบ ไม่มีครั้งไหนที่จะถามว่าเราเป็นยังไงมั่ง ไม่สบายรึเป็นอะไร ก็มีแต่ด่าว่าตี เอาไปเปรียบเทียบคนอื่นตลอดอยากเรียนแบบนั้นอยากทำอย่างงี๊ก็ไม่ได้ ต้องตามคำสั่งจำได้ว่า สอบเขาม.ปลายโรงเรียนแห่งหนึ่งในจังหวัดนี่แหละค่ะโดนตีแทบตายเพราะเขาไม่อยากให้เรียนต่อ เราเลยแอบไปสมัครเรียนปวช. จ่ายค่าเทอมอะไรเรียบร้อยแล้วค่อยบอกเขาก็ยังไม่วายจะโดนค่ะ แต่เขาก็บังคับให้เลือกสายเรียน เขาชอบเอาเราไปเปรียบเทียบคนโน้นคนนี้ ด่าเราว่าโง่ๆๆๆควายๆๆๆ ตลอดอ่า ไม่เก่งเหมือนคนโน้นคนนี้ ญาติพี่น้องไม่ว่าใครก็ดูถูกตลอด โดนทุบโดนตีตั้งแต่เด็กก็เพราะเขาเอาไปฝากคนโน้นทีคนนี้ทีนี่แหละค่ะ จริงๆเขาก็ไม่เคยมารับรู้ปัญหาอะไรเราหรอกค่ะ พอมีปัญหาแล้วไม่บอกเขาเขาก็ด่าก็ว่า พอบอกก็ว่า ว่ามาบอกทำไมปัญหาของ  พึงพาไม่ได้บ้างล่ะ เวลาไม่สบายก็หายากินเองเขาก็พูดตลอดว่ามีปัญญาก็ไปหาหมอเอง ทำแต่การบ้านงานไม่ทำมั่งล่ะ นอนดึกก็หาว่าเล่นเกม กลับบ้านเยนเพราะวิทลัยมีกิจกรรมก็หาว่าหนีเที่ยว โดนญาติพี่น้องดูถูกไม่พอยังโดนครอบครัวตัวเองดูถูกอีก มันก็ท้อไงบาที ชีวิตนี้มีแต่กรอบแหละง่ายๆ ไปไหนก็ไม่ได้ ทุกวันนี้ตังมีใช้วันละ 40 บาท สังคมรอบข้างก็นะหาคนจริงใจไม่เจอ เพื่อนก็จ้องแต่จะแทงข้างหลังกันตลอดไม่เว้นแม้กระทั่งพี่น้องตัวเอง ตอนนี้ก็บอกตามตรงไม่กล้าไว้ใจใคร ไม่กล้าพูดกับใครแล้วล่ะ  จะเรียนจบแล้ว งานก็ยังหาไม่ได้ก็โดนเขาด่าเขาว่าอยู่ทุกวัน กับสิ่งที่เจอไม่รู้จะอธิบายยังไง เราก็รู้ว่าคนอื่นเขาอาจจะมีปัญหากว่าเรา คนอื่นเขาอาจจะลำบากกว่าเราเยอะ แต่เราก็แค่อึดอัดกับสิ่งที่เจอ แค่อยากระบายเท่านั้น ไม่ได้ขอใครมาเห็นใจเราหรอก เราเองก็รู้ว่าทุกคนก็มีปัญหาของตัวเอง  เราก็แค่อยากระบายเราเก็บทุกๆอย่างมานานมาก