เบื่อข้างบ้านเสียงดังพอไปพูดคุยด้วยสิ่งที่ได้คือเปิดตอนกลาวงวัน ผมชอบ เจ้ไปแก้ที่ตัวเจ้เองนะ กฏหมายเสียงผมดังไม่เกินเวลาก็ไม่เกิน
   แต่เราสติจะแตก หัวใจเต้นตุ๊บๆสมองเต้นตุ๊บๆ ใช่มันยังไม่เข้าข่ายผิดกฏหมาย แต่มันสร้างความรำคาญเดือดร้อนให้เรา
เปิดเพลงทำไมไม่เปิดฟังในบ้านล่ะ ไม่ต้องเผื่อแผ่ พอบอกว่าช่วยเกรงใจกันหน่อย โธ่เจ้แล้วผมไปทำอะไรผมแค่เปิดเพลงฟังเพราะออก
ไปไม่ถูกเลย แจ้ตำรวจก็คงไม่มีผลเพราะเปิดตอนกลางวัน ระดับเสียงแต่แต่กระจกสั่นตามจังหวะ แต่เราซึ่งคิดว่ากำลังจะเป็นโรคประสาท เจอแบบนี้จะต้องทำไงย้ายบ้านไม่ได้ก็นี่บ้านเรา.  ทำยังไงถึงจะเอาความเกรงใจยัดใส่มือกฏหมายได้ ให้กฏหมายเป็นตัวบังคับไม่ใช่ให้เราไปกราบกรานขอความเห็นใจ เจอคนสำนึกเค้าก็ปิดให้เจอคนไม่สำนึกเค้าก็เอาใหญ่แถมด้วยการเขม่น. วันนึงทนไม่ไหวสติแตกไปทำร้ายเค้าสังคมคงตราหน้าเราอีกว่าทำเกินกว่าเหตุ แต่ไม่มีใครมองสาเหตุที่แท้เลย
    เหมือนเด็กแว้นท์ที่โดนยิงตาย ในเมื่อกฏหมายแก้ไขไม่ได้ คนที่ทนทนไม่ไหวถูกบีบให้เป็นฆาตกร เราต้องโดนบีบแบบนั้นใช่ไหม
   แล้วเนี๊ยะ พอไปบอกแล้วก็ไม่รู้อีกว่าอีกฝ่ายคิดอะไหรจะสงสารเราบ้างหไหมหรือจะคิดแค้นเรา เข้าข้างตัวเอง ต้องอยู่แบบหวาดกลัวอีก