ความพลัดพรากอันเป็นนิรันดร์

เมื่อฉันพบว่าใจกับร่างกายแยกออกจากกัน

ใจมีหน้าที่เพิ่มทุกข์ สุข ทำร้ายหรือปลอบประโลมเยียวยาทุกอย่างให้ตัวเอง โดยเฉพาะเวลาร่างกายเจ็บป่วยไข้หรือไม่สบาย

ใจมีหน้าที่บอกให้สู้ ให้อดทน จนกว่าจะทุเลาหรือหายดี เพื่อจะได้ใช้ชีวิตร่วมกันต่อไป เมื่อไหร่ที่อวัยวะในร่างกายไม่ไหวไม่สู้แล้ว สุดท้ายใจก็จะหายและดับสูญไป ร่างกายก็เสื่อมสลายไป

สองอย่างนี้แยกออกจากกันอย่างแท้จริง ไม่มีตัวตนอย่างแท้จริง เราถูกประกอบด้วยอวัยวะต่างๆที่ต่างทำหน้าที่สอดคล้องกันรวมเป็นร่างกาย

อย่ากลัวที่จะตาย เพราะความตายคือหายไป ความตายคือคำสัญญาที่ไม่มีวันบิดพริ้วได้
ร่างกายที่ไม่ใช่ของเรา ตัวตนสังขารก็แค่ยืมมาใช้ เเม้กระทั้งจิตใจ ความรู้สึกก็แตกดับ หาอะไรเป็นเราไม่ได้สักอย่าง

หาวิธีดำรงผ่านชีวิตให้สบายใจแค่นั้นก็พอ
#อย่ายึดติด