สวัสดีครับ ผมพึ่งเขียนกระทู้แรก ผิดพลาดประการใดก็ขออภัย
วันนี้ผมอยากจะมาแชร์ประสบการณ์ที่ทำผิดพลาด แล้วยังไม่สามารถแก้ไขได้ครับ
ผมเป็นนักศึกษาชั้นปีที่3 ของมหาลัยแห่งหนึ่งย่านฝั่งธน
ผมเคยเป็นเพื่อนสนิท และ เคย คบหากับ ผญ คนหนึ่ง (ขอแทนชื่อเธอด้วย ป. ครับ)
ตอนนี้ผมทำผิดพลาดไปมากจน ป. ถึงขั้นเจอหน้าก็จะเดินหนี แววตาที่ดูหวาดกลัว
เริ่มเลยละกันครับ
ป. เป็นคนที่กลัวความสัมพันธ์มาก จนหลายครั้งที่ผมขอเธอเป็นเเฟน เธอก็จะปฎิเสธ แต่เมื่อผมขอบ่อยๆ
เธอก็ตกลงเป็นแฟน
หลังจากนั้นเหตุการณ์ก็เริ่มแย่ลง ผมขอยกเป็นเคสๆนะครับ
1.ตอนนั้นผมก็ไปดูหนังกับเธอตามประสาแฟน วันนั้นคนเยอะมาก ก็จะมีเก้าอี้ที่มีคนนั่งมากมายอยู่กลางลาน เหลือที่ว่างไม่กี่ที่ พวกเราจึงตัดสินใจไปนั่งกัน
แล้วซักพัก ผมก็เป็นคนที่ไม่ชอบที่แออัด ก็เลยเปลี่ยนพากันไปนั่งเก้าอี้ที่อยู่หน้าทางเดินเข้าโรง(เยื้องๆห้องน้ำ) ซึ่งไม่มีคนเยอะ พอนั่งได้ซักพักจู่ๆเธอก็ร้องไห้หนักมากและขอเลิกกับผม
-พอผมนึกย้อนถึงตอนนั้นก็นึกได้ว่า ตอนที่นั่งในลานคนเยอะๆ มีผู้หญิงคนนึงนั่งฝั่งตรงข้าม และผมมองคนนั้น ปกติผมจะไม่มองผู้หญิงเท่าไหร่ แต่ช่วงที่คบ
(ผมจะมองว่าคนนั้นสวยกว่าแฟนเรารึป่าว แล้วก็แบบแฟนเราสวยที่สุด แต่ถ้าเจอคนสวยกว่าก็ไม่ได้อะไร เพราะรักแฟนมาก) เเต่เมื่อเธอถามผมกลับไม่เคยพูดออกไป เหมือนเวลา
2.ตอนล้างจาน - ตอนนั้นเราสองคนกินข้าวกัน แล้วมันมีจานที่ต้องล้าง เธอบอกว่าวางไว้ก่อน ค่อยล้างทีเดียวก็ได้ จะได้ไม่เปลืองน้ำด้วย แต่ผมบอกว่าไม่ได้ ต้องล้างเดี่ยวนี้ เธอถามว่าทำไม ผมกลับไม่ตอบ (จริงๆแล้วคือ อยากช่วยเธอล้างให้เสร็จไม่อยากให้เธอมาล้างคนเดียว)
3.เรื่องเพลงที่เธอชอบ - เธอส่งเพลงที่เธอชอบมาให้แต่เป็นเพลงเศร้า ซึ่งผมไม่ชอบฟังเพลงเศร้า เธอถามว่าทำไมเหมือนเคย ผมกลับตอบไม่ได้
(จริงๆแล้วที่ผมไม่ฟังเพลงเศร้าก้เพราะเป็นคนที่อารมอ่อนไหว จึงชอบฟังเพลงที่สดใสๆ) แต่ผมก็ไม่ได้อธิบายอีก
4.เธอเคยถามว่าสิ่งที่เธอทำให้เนี่ยโอเคไหม มันดีหรือเปล่า เราก็ตอบตามตรงไปแหละว่า มันก็ยังไม่ได้ดี
(แต่ที่คิดในใจคือ ถึงมันไม่ได้ดีที่สุดอะ แต่ว่าเราก็รับได้ทุกอย่างขอแค่เป็นเธอ)แต่ก็ไม่ได้พูด
5.เรื่องเพื่อน ผญ - วันนั้นใกล้วันที่จะต้องลงทะเบียนเรียน ช่วงเช้า ผมจึงโทรไปถามเพื่อนที่เป็น ผญ ในกลุ่มของผมว่า ลงทะเบียนเรียนวันไหน
แล้วช่วงสายก็มาคุยกับ ป. เราบอกวันลงทะเบียนกับ ป. แล้วบอกว่าโทรถามเพื่อนมา เะอจึงถามกลับว่า ถามเพื่อนชื่อ ส. หรือเปล่า (ชื่อเพื่อนผช)
เราตอบแบบไม่ได้คิดว่าใช่ แล้วคิดว่าไม่ควรโกหกจึงบอกความจริง
ป. โกรธมากถึงขนาดตัดสาย ลบรูปทั้งหมดที่ถ่ายด้วยกัน ผมอธิบายเธอก็ไม่เชื่อผม
ฯลฯ
ช่วงนั้นเป็นช่วงปิดเทอม หลังจากเลิกกันเธอก็ขอห่าง แต่ยังเป็นเพื่อนสนิทกันได้
แต่ผมเซ้าซี้อยากจะเคลียปัญหาโดยการพูดคุยกันต่อหน้า ผมจึงไปหาเธอหลายครั้ง แต่ก็ไม่เคยออกมาเจอเลยซักครั้ง คงเป็นเพราะเธออยากเป็นเพื่อนจริงๆ ผมเซ้าซี้จนรำคาน เมื่อความรำคาน+ความไว้ใจเริ่มถดถอย ก็จะเป็นความทวีคูณของความรำคาน
ผมจึงรอเปิดเทอมก่อนละกัน และผมก็เก้บกดเรื่อยๆ โดยที่ไม่สามารถเอาปัญหาไปคุยกะใครได้
แล้วเปิดเทอมก็มาถึง ป. บังเอิญเรียนเซคเดียวกันในวิชาหนึ่งโดยไม่ได้นัดหมาย
วันนั้นผมจำได้ว่าผมคาดหวังไว้สูงมาก ว่าเราเป็นเพื่อนสนิท เธอต้องชวนเราไปนั่งด้วยแน่ๆ
สรุปว่าเธอเดินมาพร้อมกับเพื่อนของเธออีกคนแล้วนั่งข้างหลัง ตอนนั้นผมสติหลุดมาก ผมทุบโต๊ะ รีบเดินและถีบประตูออกจากห้องไป
แล้วหลังจากคาบนั้นผมไปขอเธอคุยด้วยส่วนตัว แต่เธอปฎิเสธ คงเพราะเธอคงกลัวสิ่งที่ผมทำลงไป ผมก็ทำหน้าไม่พอใจ
เธอก็กลับบ้านโดยไปนั่งรถเมล์ ผมก็ขับรถตามรถเมล์ไปจนเธอไปลงอีกป้ายเพื่อต่อรถเมล์ ผมจะเข้าไปคุย เธอทำท่าเหมือนกลัวผมที่ผมตามเธอมา
เมื่อรถเมล์มา เธอจึงเดินหนีผมขึ้นไป ผมจึงเดินตาม เธอก็บอกกระเป๋ารถเมล์ว่า "เค้าตามหนูมา"ด้วยความกลัว ตอนนั้นผมสติหลุดมาก ผมลืมเอากระเป๋าตังค์มา ซึ่งวางทิ้งไว้ในรถ แล้วผมก็โมโหจนกระโดดลงจากรถเมล์ (วันนั้นเป็นวันที่ผมรู้สึกผิดแบบมากๆ ด้วยความที่เก็บกด วันนั้นจึงระเบิดตูมตาม)
ผมก็ไม่ได้เคลียกัน แล้ววันนั้นเธอก็ยิ่งเกลียดผมมากเข้าไปอีก
จนวันนี้ผมเจอเธอเดินกลับบ้านหลังจากเรียน(ปกติ ป. จะติดรถเพื่อน) แต่ว่าวันนี้เธอกลับเอง และฟ้าครึ้มช่วงเย็นเหมือนฝนจะตก ผมขับรถผ่านมากับเพื่อนพอดี ด้วยความเป็นห่วงเเบบมากๆ เพราะแถวมหาลัยผมเดินทางออกลำบากเนื่องจากมีสวนล้อมรอบ ผมจึงเปิดกระจก หวังว่าถ้าไปส่งก็คงดีกว่าเพราะมันอันตราย แต่เธอเห็นหน้าผม เธอก็เดินหนีด้วยแววตาหวาดกลัว ผมก็เข้าใจแหละว่าผมทำอะไรลงไป เข้าใจทุกอย่างเลยอยากจะแชร์ไว้เป็นบทเรียนว่า
รักษาความสัมพันธ์ที่มีอยู่ไว้ พูดให้หมดทุกอย่างที่ควรพูด ก่อนที่จะสายเกินไป ก่อนที่เขาจะไม่รับฟังคุณ แม้แต่หน้าคุณเขาก็ไม่อยากเจอ ขอบคุณที่รับฟังนะครับ
ความรักที่เคยผิดพลาดของผมกับสาวที่กลัวความสัมพันธ์
วันนี้ผมอยากจะมาแชร์ประสบการณ์ที่ทำผิดพลาด แล้วยังไม่สามารถแก้ไขได้ครับ
ผมเป็นนักศึกษาชั้นปีที่3 ของมหาลัยแห่งหนึ่งย่านฝั่งธน
ผมเคยเป็นเพื่อนสนิท และ เคย คบหากับ ผญ คนหนึ่ง (ขอแทนชื่อเธอด้วย ป. ครับ)
ตอนนี้ผมทำผิดพลาดไปมากจน ป. ถึงขั้นเจอหน้าก็จะเดินหนี แววตาที่ดูหวาดกลัว
เริ่มเลยละกันครับ
ป. เป็นคนที่กลัวความสัมพันธ์มาก จนหลายครั้งที่ผมขอเธอเป็นเเฟน เธอก็จะปฎิเสธ แต่เมื่อผมขอบ่อยๆ
เธอก็ตกลงเป็นแฟน
หลังจากนั้นเหตุการณ์ก็เริ่มแย่ลง ผมขอยกเป็นเคสๆนะครับ
1.ตอนนั้นผมก็ไปดูหนังกับเธอตามประสาแฟน วันนั้นคนเยอะมาก ก็จะมีเก้าอี้ที่มีคนนั่งมากมายอยู่กลางลาน เหลือที่ว่างไม่กี่ที่ พวกเราจึงตัดสินใจไปนั่งกัน
แล้วซักพัก ผมก็เป็นคนที่ไม่ชอบที่แออัด ก็เลยเปลี่ยนพากันไปนั่งเก้าอี้ที่อยู่หน้าทางเดินเข้าโรง(เยื้องๆห้องน้ำ) ซึ่งไม่มีคนเยอะ พอนั่งได้ซักพักจู่ๆเธอก็ร้องไห้หนักมากและขอเลิกกับผม
-พอผมนึกย้อนถึงตอนนั้นก็นึกได้ว่า ตอนที่นั่งในลานคนเยอะๆ มีผู้หญิงคนนึงนั่งฝั่งตรงข้าม และผมมองคนนั้น ปกติผมจะไม่มองผู้หญิงเท่าไหร่ แต่ช่วงที่คบ
(ผมจะมองว่าคนนั้นสวยกว่าแฟนเรารึป่าว แล้วก็แบบแฟนเราสวยที่สุด แต่ถ้าเจอคนสวยกว่าก็ไม่ได้อะไร เพราะรักแฟนมาก) เเต่เมื่อเธอถามผมกลับไม่เคยพูดออกไป เหมือนเวลา
2.ตอนล้างจาน - ตอนนั้นเราสองคนกินข้าวกัน แล้วมันมีจานที่ต้องล้าง เธอบอกว่าวางไว้ก่อน ค่อยล้างทีเดียวก็ได้ จะได้ไม่เปลืองน้ำด้วย แต่ผมบอกว่าไม่ได้ ต้องล้างเดี่ยวนี้ เธอถามว่าทำไม ผมกลับไม่ตอบ (จริงๆแล้วคือ อยากช่วยเธอล้างให้เสร็จไม่อยากให้เธอมาล้างคนเดียว)
3.เรื่องเพลงที่เธอชอบ - เธอส่งเพลงที่เธอชอบมาให้แต่เป็นเพลงเศร้า ซึ่งผมไม่ชอบฟังเพลงเศร้า เธอถามว่าทำไมเหมือนเคย ผมกลับตอบไม่ได้
(จริงๆแล้วที่ผมไม่ฟังเพลงเศร้าก้เพราะเป็นคนที่อารมอ่อนไหว จึงชอบฟังเพลงที่สดใสๆ) แต่ผมก็ไม่ได้อธิบายอีก
4.เธอเคยถามว่าสิ่งที่เธอทำให้เนี่ยโอเคไหม มันดีหรือเปล่า เราก็ตอบตามตรงไปแหละว่า มันก็ยังไม่ได้ดี
(แต่ที่คิดในใจคือ ถึงมันไม่ได้ดีที่สุดอะ แต่ว่าเราก็รับได้ทุกอย่างขอแค่เป็นเธอ)แต่ก็ไม่ได้พูด
5.เรื่องเพื่อน ผญ - วันนั้นใกล้วันที่จะต้องลงทะเบียนเรียน ช่วงเช้า ผมจึงโทรไปถามเพื่อนที่เป็น ผญ ในกลุ่มของผมว่า ลงทะเบียนเรียนวันไหน
แล้วช่วงสายก็มาคุยกับ ป. เราบอกวันลงทะเบียนกับ ป. แล้วบอกว่าโทรถามเพื่อนมา เะอจึงถามกลับว่า ถามเพื่อนชื่อ ส. หรือเปล่า (ชื่อเพื่อนผช)
เราตอบแบบไม่ได้คิดว่าใช่ แล้วคิดว่าไม่ควรโกหกจึงบอกความจริง
ป. โกรธมากถึงขนาดตัดสาย ลบรูปทั้งหมดที่ถ่ายด้วยกัน ผมอธิบายเธอก็ไม่เชื่อผม
ฯลฯ
ช่วงนั้นเป็นช่วงปิดเทอม หลังจากเลิกกันเธอก็ขอห่าง แต่ยังเป็นเพื่อนสนิทกันได้
แต่ผมเซ้าซี้อยากจะเคลียปัญหาโดยการพูดคุยกันต่อหน้า ผมจึงไปหาเธอหลายครั้ง แต่ก็ไม่เคยออกมาเจอเลยซักครั้ง คงเป็นเพราะเธออยากเป็นเพื่อนจริงๆ ผมเซ้าซี้จนรำคาน เมื่อความรำคาน+ความไว้ใจเริ่มถดถอย ก็จะเป็นความทวีคูณของความรำคาน
ผมจึงรอเปิดเทอมก่อนละกัน และผมก็เก้บกดเรื่อยๆ โดยที่ไม่สามารถเอาปัญหาไปคุยกะใครได้
แล้วเปิดเทอมก็มาถึง ป. บังเอิญเรียนเซคเดียวกันในวิชาหนึ่งโดยไม่ได้นัดหมาย
วันนั้นผมจำได้ว่าผมคาดหวังไว้สูงมาก ว่าเราเป็นเพื่อนสนิท เธอต้องชวนเราไปนั่งด้วยแน่ๆ
สรุปว่าเธอเดินมาพร้อมกับเพื่อนของเธออีกคนแล้วนั่งข้างหลัง ตอนนั้นผมสติหลุดมาก ผมทุบโต๊ะ รีบเดินและถีบประตูออกจากห้องไป
แล้วหลังจากคาบนั้นผมไปขอเธอคุยด้วยส่วนตัว แต่เธอปฎิเสธ คงเพราะเธอคงกลัวสิ่งที่ผมทำลงไป ผมก็ทำหน้าไม่พอใจ
เธอก็กลับบ้านโดยไปนั่งรถเมล์ ผมก็ขับรถตามรถเมล์ไปจนเธอไปลงอีกป้ายเพื่อต่อรถเมล์ ผมจะเข้าไปคุย เธอทำท่าเหมือนกลัวผมที่ผมตามเธอมา
เมื่อรถเมล์มา เธอจึงเดินหนีผมขึ้นไป ผมจึงเดินตาม เธอก็บอกกระเป๋ารถเมล์ว่า "เค้าตามหนูมา"ด้วยความกลัว ตอนนั้นผมสติหลุดมาก ผมลืมเอากระเป๋าตังค์มา ซึ่งวางทิ้งไว้ในรถ แล้วผมก็โมโหจนกระโดดลงจากรถเมล์ (วันนั้นเป็นวันที่ผมรู้สึกผิดแบบมากๆ ด้วยความที่เก็บกด วันนั้นจึงระเบิดตูมตาม)
ผมก็ไม่ได้เคลียกัน แล้ววันนั้นเธอก็ยิ่งเกลียดผมมากเข้าไปอีก
จนวันนี้ผมเจอเธอเดินกลับบ้านหลังจากเรียน(ปกติ ป. จะติดรถเพื่อน) แต่ว่าวันนี้เธอกลับเอง และฟ้าครึ้มช่วงเย็นเหมือนฝนจะตก ผมขับรถผ่านมากับเพื่อนพอดี ด้วยความเป็นห่วงเเบบมากๆ เพราะแถวมหาลัยผมเดินทางออกลำบากเนื่องจากมีสวนล้อมรอบ ผมจึงเปิดกระจก หวังว่าถ้าไปส่งก็คงดีกว่าเพราะมันอันตราย แต่เธอเห็นหน้าผม เธอก็เดินหนีด้วยแววตาหวาดกลัว ผมก็เข้าใจแหละว่าผมทำอะไรลงไป เข้าใจทุกอย่างเลยอยากจะแชร์ไว้เป็นบทเรียนว่า
รักษาความสัมพันธ์ที่มีอยู่ไว้ พูดให้หมดทุกอย่างที่ควรพูด ก่อนที่จะสายเกินไป ก่อนที่เขาจะไม่รับฟังคุณ แม้แต่หน้าคุณเขาก็ไม่อยากเจอ ขอบคุณที่รับฟังนะครับ