จากคนชอบเข็มในวันนั้น...สู่คนกลัวเข็มในวันนี้

เห็นทีไรใจมันอ่อนระทวย หวิวๆเบาๆ ไร้เรี่ยวแรง คล้ายจะล้มพับลงไปกองกับพื้น
20 กว่าปีที่ผ่านมา เราเลือกคุณเข็มเพราะ ไม่ชอบรสขมๆของยา เจอปุ๊ปคอตีบปั๊บ
แต่ตอนนี้เราไปกันไม่ได้แล้ว เรื่องเกิดตอนที่ เราพบว่าลาภอันประเสริฐของเราหายไปนิดหน่อย
ทำไห้ทุกๆ 50 วัน เราต้องเจอกับคุณเข็ม เรื่องราวเหมือนจะผ่านไปได้ด้วยดี จนกระทั่ง...


             คุณลุงเจ้าหน้าที่ เดินงัวเงียออกมาจากห้อง เอาคุณเข็มทิ่มเราอย่างไม่ปราณี
ไม่มีการพูดพร่ำ ทำเพลงใดๆ ตอนดึงเข็มออก เหมือนกับว่าคุณลุงลืมยกหรืออย่างไร ได้รอยยาวมานิดหน่อย
เกิดมาไม่เคยเจ็บเพราะคุณเข็มเลย นี่เป็นครั้งแรก  ต่อมาครั้งที่สอง ครั้งที่ฝังสุดๆ


             ปวดหัวมาก อาเจียนทุกครึ่งชั่วโมง คุณหมอไห้ฉีดยา สองเข็มใหญ่ๆ (แก้ปวด+คลื่นใส้)
แม่เจ้า!!!! เห็นขนาด amp ยาแล้วอยากกรี๊ด  ได้แต่คิดในใจว่า เปลี่ยนเป็นกินเถอะค่ะหมอ TT
ตอนฉีด คุณพยาบาลแจ้งแล้วว่าอาจจะคลื่นใส้นิดหน่อยนะคะ  อืมมม นิดหน่อยจริงๆ
อีดนิดหน่อยนี่อ้วกแล้วอ่ะ จนเจ้าหน้าที่อีกคนต้องถือถังขยะไว้รอเลย โถ้วววว
จุด climax มันอยู่ที่ผ่านไป 1 amp กำลังจะต่อ amp ที่สอง


            เหนื่อยมากๆ เหนื่อยจนต้องฟุบหน้ากับโต๊ะเลย  คุณพยาบาลถามว่า จะนอนมั้ย
เราก็ไม่ตอบ มันหมดแรง อึดอัด อยากร้องให้มากๆ พอหมดเข็ม นั่งรอสักพัก
อึดอัดมาก อยากกลับบ้าน อยากล้มตัวลงนอน ช่วงไปรอรับยา เหมือนเวลานานมากกกกกกก
สุดท้ายก็ลากสังขารกลับมาที่ห้องอย่างทุลักทุเล  เปิดประตูได้ปุ๊บ ทิ้งตัวนอนกองอยู่ที่พื้นนั่นแหละ หลับ.....


          หลังจาก 2เหตุการณ์นี้ ความสัมพันธ์ของเรากับคุณเข็มก็เปลี่ยนไป
เราเริ่มบอกกับตัวเองว่า ไม่เป็นไรแก มันไม่มีอะไร เค้าคือคุณเข็มคนเดิม
แต่มันไม่ช่วยอะไรเลย.  เราทำใจไห้เหมือนเดิมไม่ได้  เหมือนฝังใจไปแล้ว
เรากลายเป็นคนไข้เกเร  ไม่ไปตามนัด  ><  เกิดใจเสาะตอนแก่


          มันจะเป็นแบบนี้ไม่ได้  เราจะลุกมาสู้ด้วยแรงใจที่หึกเหิม


แล้วพบว่า  เราไม่สามารถอยู่เหนืออำนาจคุณเข็มได้อีกแล้ว ทำอย่างไรดีคะ