เเบบนี้เรียกว่าชอบได้รึเปล่า

สวัสดีทุกคนที่ได้เข้ามาอ่านในกระทู้นี้นะคะ คือเรารู้สึกดีกับครูคนหนึ่ง ซึ่งเค้าก็มีครอบครัวเเล้วเรารู้ว่ามันผิด เพื่อนที่สนิทก็บอกเราหลายรอบเเล้วว่าให้เลิกรู้สึกดีเเบบนี้เเต่คือมันลังเลอะค่ะคือมันอธิบายออกมาเป็นคำเขียนไม่ได้เวลาเจอเค้าเราจะรู้สึกดีมากๆตอนเเรกคิดว่าเป็นเเค่อารมณ์ชั่ววูบค่ะ เเต่พอมารู้ทีหลังว่าเค้ามีครอบครัวเเล้วน้ำตาไหลออกมาเป็นสายเลยซึ่งเรากับครูเค้าก็ไม่เคยได้คุยกันสักครั้งเเต่มันเหมือนเป็นความรู้สึกข้างในบอกให้เรารู้สึกดีกับครูเค้ามั้งคะ เวลาได้เจอเราจะมีความสุขทั้งวันเลยหรือบางทีเค้าสอนเด็กอยู่เราก็จะทำเป็นเดินผ่านให้นานที่สุดเพื่อให้เห็นเค้า เวลาไปโรงอาหารก็จะคอยมองอยู่ตลอดว่ามาโรงเรียนรึเปล่า กินข้าวรึยัง คอยดูเวลาที่เค้ามาโรงเรียน เวลาเห็นเค้าก็จะเขิลจนทำตัวไม่ถูก(เเต่ไม่ถึงกับบ้าคลั่งกรี๊ดออกมา)พยายามหาทางมองเค้าตลอด เเค่พอวันไหนที่ไม่เห็นเราจะรู้สึกหงุดหงิดมากไม่อยากคุยกับใคร เคยมีอยู่ครั้งหนึ่งคือเราไม่เห็นเค้าที่โรงอาหาร เราก็หงุดหงิดเพื่อนเฉยเลยเพราะมันมั่วเเต่ซื้อน้ำอยู่พอเราวิ่งมาที่โรงอาหารเค้าก็ไม่อยู่เเล้ว(รู้สึกเหมือนโรคจิตเลยอะ555) พอหลังจากนั้นเราก็เห็นเค้าพอดีเราก็รู้สึกดีขึ้นมาเฉยๆเรางงกับตัวเองมาก เป็นเเบบนี้หลายครั้งมากจนรู้สึกว่าบางทีตัวเองก็ทำเรื่องโง่ๆเเบบนี้ไปทำไม ความรู้สึกที่มีให้เค้าคืออะไร บางทีก็ตักเตือนตัวเองขึ้นมาเองว่ามันไม่ถูกต้องเราเป็นนักเรียนส่วนเค้าก็เป็นครู เค้ามีครอบครัวเเล้ว เเค่ได้คุยกันสักครั้งยังไม่เคยเลย มันจะรู้สึกดีได้ยังไง?