เรา ... เปนพนักงานบริษัท
เขา ... เปนคนที่มาทำงานให้บริษัทเรา
เราและเขา ... ต้องทำงานร่วมกัน
ตั้งแต่วันแรกที่เจอกัน ทำให้เราได้รู้จักคำว่า "รักแรกพบ" เรารู้สึกอย่างนั้นจริงๆตั้งแต่เจอเขาครั้งแรก เขาก็เปนผู้ชายที่ตัวใหญ่ มีหนวด มีเครา และมีเขี้ยว (เราคงชอบตรงนี้มั้ง!)
แรกๆเราแอบมองเขาเสมอ เขาคงไม่เห็นเราหรอก เพราะเราก็เปนผู้หญิงที่แสนจะธรรมดาคนนึง
แต่ด้วยความที่ต้องคุยงานกัน เขาก็มาขอแอดไลน์ วันนั้นเราดีใจมาก ^^ รวมทั้งเรายังโชคดี ที่พี่ที่เราสนิท ก็สนิทกับเขาด้วย ทำให้เราได้ใกล้เขามากขึ้น
วันนึง มีเหตุการณ์ให้เราต้องติดรถเขากลับบ้าน มันมีความสุขอย่างบอกไม่ถูกและหลังจากนั้นเราก็ขอกลับบ้านกับเขาทุกวัน
แม้ว่าจะถึงบ้านช้า เพราะเขาจะแวะโน้น แวะนี่ แต่เราก็ยินดี "แค่ได้อยู่ใกล้เขา เราก็มีความสุขแล้ว"
ตลอดระยะเวลา 2 ปี เรามีเขาอยู่ในชีวิตตลอด กินข้าวเที่ยง กลับบ้าน และคุยกัน วันไหนที่ไม่เจอก็จะคุยไลน์กัน แม้จะไม่ตลอด แต่ก็ทุกวัน
สุดท้าย เราก็ "หลงรักเขา"
เขาเปนผู้ชายปากหวาน เอาใจเก่ง ตามประสาผู้ชายเจ้าชู้ และเราก็หลงเขา เพราะเราก็แพ้ผู้ชายเอาใจ
จนเมื่อไม่นานมานี้ เขาสนิทกับผู้หญิงคนนึง เราก็เข้าใจว่าต้องทำงานด้วยกัน แต่เขากับกระทำเหมือนทีาเขาทำกับเราทุกอย่าง คนนั้นเข้ามาแทนที่เรา แล้วเขาก็ค่อยๆทำตัวห่างเราออกไป
เราน้อยใจที่เหนเขาสนิทกัน
เราไม่อยากอ่อนแอ แต่เราก็ต้องไปร้องไห้ในห้องน้ำทุกครั้ง ที่เหนเขาไปกับคนนั้น
เราไม่สามารถบอกใครเรื่องนี้ได้ นอกจากเพื่อนสนิทคนนึง
เพื่อนบอกให้เราตัดใจ ... ใช่! เราควรตัดใจ แต่มันคงง่ายกว่านี้ ถ้าเราไม่ต้องเจอเขา
เมื่ออยู่กับตัวเอง ... เราคิดได้แค่ว่า
คงเปนเพราะ "ความชิน" ชินที่มีเขาอยู่ในชีวิตทุกวัน ตลอดระยะเวลา 2 ปี
แต่ทุกวันนี้ เราต้องกลับบ้านมาอยู่ห้องคนเดียว ไปกินข้าวคนเดียว มันเหงานะ
ทำไมเขาถึงเปลี่ยนไป
- เขายุ่งหรอ จนไม่มีเวลาให้เรา
- เราหมดผลประโยชน์หรอ เขาจึงเฉยชาใส่
- เขารำคาญหรอ แต่เราก็ไม่ได้ก่าวก่ายเขานะ
- เขาเบื่อหรอ แต่เราก็ทำเหมือนเดิมนะ
- เขา ... "เขาเปลี่ยนไป"
เราต้องทำยังไงนะ เราต้องใช้เวลานานแค่ไหนนะ
เราจึงจะลืม ความชิน ที่มีเขาอยู่
และชิน กับการที่ไม่มีเขา
"ความชิน" ต้องใช้เวลาแค่ไหนจึงจะหาย
เขา ... เปนคนที่มาทำงานให้บริษัทเรา
เราและเขา ... ต้องทำงานร่วมกัน
ตั้งแต่วันแรกที่เจอกัน ทำให้เราได้รู้จักคำว่า "รักแรกพบ" เรารู้สึกอย่างนั้นจริงๆตั้งแต่เจอเขาครั้งแรก เขาก็เปนผู้ชายที่ตัวใหญ่ มีหนวด มีเครา และมีเขี้ยว (เราคงชอบตรงนี้มั้ง!)
แรกๆเราแอบมองเขาเสมอ เขาคงไม่เห็นเราหรอก เพราะเราก็เปนผู้หญิงที่แสนจะธรรมดาคนนึง
แต่ด้วยความที่ต้องคุยงานกัน เขาก็มาขอแอดไลน์ วันนั้นเราดีใจมาก ^^ รวมทั้งเรายังโชคดี ที่พี่ที่เราสนิท ก็สนิทกับเขาด้วย ทำให้เราได้ใกล้เขามากขึ้น
วันนึง มีเหตุการณ์ให้เราต้องติดรถเขากลับบ้าน มันมีความสุขอย่างบอกไม่ถูกและหลังจากนั้นเราก็ขอกลับบ้านกับเขาทุกวัน
แม้ว่าจะถึงบ้านช้า เพราะเขาจะแวะโน้น แวะนี่ แต่เราก็ยินดี "แค่ได้อยู่ใกล้เขา เราก็มีความสุขแล้ว"
ตลอดระยะเวลา 2 ปี เรามีเขาอยู่ในชีวิตตลอด กินข้าวเที่ยง กลับบ้าน และคุยกัน วันไหนที่ไม่เจอก็จะคุยไลน์กัน แม้จะไม่ตลอด แต่ก็ทุกวัน
สุดท้าย เราก็ "หลงรักเขา"
เขาเปนผู้ชายปากหวาน เอาใจเก่ง ตามประสาผู้ชายเจ้าชู้ และเราก็หลงเขา เพราะเราก็แพ้ผู้ชายเอาใจ
จนเมื่อไม่นานมานี้ เขาสนิทกับผู้หญิงคนนึง เราก็เข้าใจว่าต้องทำงานด้วยกัน แต่เขากับกระทำเหมือนทีาเขาทำกับเราทุกอย่าง คนนั้นเข้ามาแทนที่เรา แล้วเขาก็ค่อยๆทำตัวห่างเราออกไป
เราน้อยใจที่เหนเขาสนิทกัน
เราไม่อยากอ่อนแอ แต่เราก็ต้องไปร้องไห้ในห้องน้ำทุกครั้ง ที่เหนเขาไปกับคนนั้น
เราไม่สามารถบอกใครเรื่องนี้ได้ นอกจากเพื่อนสนิทคนนึง
เพื่อนบอกให้เราตัดใจ ... ใช่! เราควรตัดใจ แต่มันคงง่ายกว่านี้ ถ้าเราไม่ต้องเจอเขา
เมื่ออยู่กับตัวเอง ... เราคิดได้แค่ว่า
คงเปนเพราะ "ความชิน" ชินที่มีเขาอยู่ในชีวิตทุกวัน ตลอดระยะเวลา 2 ปี
แต่ทุกวันนี้ เราต้องกลับบ้านมาอยู่ห้องคนเดียว ไปกินข้าวคนเดียว มันเหงานะ
ทำไมเขาถึงเปลี่ยนไป
- เขายุ่งหรอ จนไม่มีเวลาให้เรา
- เราหมดผลประโยชน์หรอ เขาจึงเฉยชาใส่
- เขารำคาญหรอ แต่เราก็ไม่ได้ก่าวก่ายเขานะ
- เขาเบื่อหรอ แต่เราก็ทำเหมือนเดิมนะ
- เขา ... "เขาเปลี่ยนไป"
เราต้องทำยังไงนะ เราต้องใช้เวลานานแค่ไหนนะ
เราจึงจะลืม ความชิน ที่มีเขาอยู่
และชิน กับการที่ไม่มีเขา