ผมมีความกลัวประหลาดที่อยากจะแชร์ (เรื่องจริงของผมครับ มีใครรู้สึกแบบผมบ้าง)

ผมเป็นคนอีสานพื้นเพเป็นชาวไร่ชาวนาอายุ 40 ปีแล้ว เส้นทางชีวิติก็ปกติเหมือนคนทั่วไปเรียนจบ เข้ากรุงเทพทำงาน แต่งงานมีครอบครัวมีลูก ตั้งแต่จำความได้ผมมีความกลัวและขยะแขยงที่ประหลาด  คือผมกลัวแผงวงจรอีเล็กทรอนิคที่แช่น้ำ ฟังดูหลายคนอาจคิดว่าตลกแต่มันเป็นจริงครับ สิงสาลาสัตว์ที่คนอื่นขยะแขยงกลัวมากๆ ผมก็แค่กลัวแบบธรรมดาทั่วไป ให้ผมเลอะเทอะแบบลุยโคลนท้องไร่ท้องนา ลงบ่อเกรอะนอนเกลียกกลั่วกับขยะขุดลอกคลองผมทำได้ แต่ถ้าเอาแผงวงจรแช่น้ำให้ผมเห็น ไม่ว่าจะแผงเมนบอร์ดคอมพิวเตอร์ เครื่องยนต์ แผงวิทยุผมจะผะอืดผะอมคลื่นใส้ ยิ่งถ้าผมเห็นไปแช่ในขยะ แช่น้ำคลำในร้านรับซื้อของเก่า ในอู่ซ่อมรถที่เฉอะแฉะ ถ้าผมอยู่ไกล้ผมจะไม่มอง จะหลีกเลี่ยงเดินหนี ไม่อยากเห็น มีครั้งนึงผมเคยไปทำธุระในร้านเซียงกงแบบเลี่ยงไม่ได้ ต้องเดินผ่านกองชิ้นส่วนอะไหล่รถยนต์ปนแผงวงจร ที่เขลอะด้วยน้ำมันดำๆ มีกลิ่นด้วย ผมต้องรีบทำธุระให้เสร็จแล้วกลับออกมาอ้วกในห้องน้ำ ความรู้สึกเหมือนเห็นซากสัตว์ที่ตายแล้วมีหนอนชอนไชประมาณนั้นเลย และอีกอย่างคือซ้อนส้อมสแตนเลสที่มีร่องรอยสึก ถูกกัดกร่อน ที่ด้ามจับหรือตัวช้อน ผมไม่ใช้เลยครับไม่เอาเข้าปากเด็ดขาด ไม่ว่าจะที่บ้านหรือร้านอาหารที่ไหนๆ จนบางครั้งรำคาญตัวเองและกลัวคนรอบข้างสังเกตุเห็น และติดว่าผมเป็นคนเรื่องมาก มองผมเป็นคนวิตกจริตเรื่องความสะอาด แต่มันไม่ใช้รื่องความสะอาด มันเป็นความกลัวและขยะแขยงครับ ผมเล่ามาเยอะขอสรุปสิ่งที่ผมเห็นหรือสัมผัสแล้วเกิดอาการแบบเดียวกันครับ
- กลัวรูด้วยครับรูเล็กๆที่อยู่รวมกันแบบถี่ๆ เช่น ฝากรองระบายรูเล็กๆ ที่พื้นในห้องน้ำ และอื่นๆที่คล้ายกัน
- ถ้วยจาน ซ้อนส้อม มีด หม้อ หรือ โลหะทุกชนิดที่มีลักษณะเหมือนถูกกลั่นกร่อนเหวอะหว่ะเล็กๆที่มองเห็นได้
- ขันเงินที่ตอกลวดลายเป็นลวดลาย เป็นร่อง บุ๋มๆ ถี่ๆ โอยไม่ไหว
- เหล็กแผงดัดฝันไม่มีทางจะได้มาอยู่ในปากผมเด็ดขาด
- สร้อยแหวน เหรียญ กำไล เครื่องประดับทุกชนิดที่มีร่องสลัก ลวดลายที่เป็นแหล่งสะสม คราบเหงื่อใคร คราบสบู่ผมไม่เข้าใกล้เลย และผมไม่ใส่เครื่องประดับไรเลยด้วยเหตุผลนี้ มีครั้งนึงที่ผมบังเอิญไปเข้าร้านตัดผม ที่มีสาวๆสระผมให้ ร้านนี้ผมเคยตัดมาก่อน เข้าไปตอนแรกสายตาผมสำรวจผนักงานทุกคนแล้วว่าไม่มีสิ่งที่ผมขยะแขยง พอนอนหงายลงเตียงติดผ้ากันน้ำเสร็จ ผมได้ยินเสียงกำไร สร้อยข้อมือดังอยู่เหนือหัว ผมตกใจลุกจากเตียงมองที่ข้อมือเธอ สร้อยเงิน แหวน กำไลครบทุกนิ้ว เธอใส่เป็นพุ่มเป็นพวง น้องเค้าตกใจหน้าเสีย จนผมหลุดปากออกไปว่าขอเปลี่ยนคนสระได้ไหม เจ้าของร้านรีบเข้ามาบอกว่าน้องเป็นเด็กใหม่ค้า มีไรผิดพลาดรึป่าวคะ ผมบอกไปว่า ไม่ค่อยชิน ขอคนเก่าที่เคยสระได้ไหม (เค้าคงด่าในใจว่าแค่สระผมยังเรื่องมาก)
ความรู้สึกแบบนี้ไม่เคยหายเลยครับ จนตอนนนี้ผม 40 กว่า มันไม่ใช่ปัญหาใหญ่หรอกครับ แค่ผมปรับเปลี่ยนและหลีกเลี่ยงก็ไม่เป็นไร แต่แค่อยากรู้ว่ามีใครเป็นเหมือนผมไหน