https://pantip.com/topic/37323022
ช่วงวัยรุ่น ผมเป็นวัยรุ่นที่ไม่เหมือนวัยรุ่นคนอื่น ๆ
ไม่สนใจแฟชั่น ไม่สนใจดารา ไม่สนใจการเที่ยวผับซิ่งรถ ไม่ยุ่งไม่ใกล้การพนัน บุหรี่ ยาเสพติด
ยิ่งโดยเฉพาะผู้หญิงด้วยแล้ว ผมไม่เคยเข้าใกล้เลย
ทั้งกลัว ทั้งอาย ขวยเขินจนทำอะไรไม่ถูกเวลาอยู่ใกล้ผู้หญิง
สิ่งที่ผมสนใจคือเสียงเพลง กีฬา หนังสือ ธรรมชาติ วิ่งโดดลงแม่มูลทุกเย็น
ว่ายข้ามไปกลับฝั่งอุบลฯ-วารินฯ วันละสามสี่รอบ
กล้ามเป็นมัด ๆ
นี่ยังไม่ได้เอ่ยถึงความหล่อนะครับ และคงไม่จำเป็นต้องเอ่ย เพราะรู้กันทั้งประเทศแล้ว
โบราณว่า กลัวสิ่งใด มักได้สิ่งนั้น
ชีวิตวัยรุ่นผมก็หนีไม่พ้น จู่ ๆ ผมก็ขาแพลงขึ้นมาดื้อ ๆ ทำอะไรไม่ถูกไปหลายวัน
ตกหลุมรักครับ เรียกว่าเป็น love at first sight รักแรกพบที่ทำให้ผมถึงขนาดกินไม่ได้ นอนไม่หลับ
เพราะคิดถึงเธอ
เธอเป็นสาว ม.6 โรงเรียนสตรีประจำจังหวัด ลูกสาวนายช่างรถไฟ บ้านอยู่ อ.วารินชำราบ
เป็นผู้หญิงที่น่ารักที่สุดในโลก สองแก้มแต้มลักยิ้ม มีเขี้ยวเสน่ชวนหลงไหล ผิวขาวดั่งไข่ปอก
ผมได้เจอ รู้จักเธอ ก็เพราะฟุตบอล
ภรรยาโค้ชทีมผมเป็นครูสอนเธอ วันนั้นภรรยาโค้ชพาบรรดาลูกศิษย์สาวมาเชียร์ทีมแข่งนัดตัดเชือก
เป็นวันอาทิตย์ที่สดใสที่สุดในชีวิตผม
ผมไม่รู้ว่าภรรยาโค้ชมาศิษย์มาเชียร์ ผมก็เล่นไปตามประสาเก่งของผม ยิงเบาะ ๆ ไปสองลูก ชนะ 3-0
รอชิงในวันอาทิตย์ถัดไป
แข่งจบ ขณะยืนซดน้ำแก้กระหาย โค้ชก็บอกยิ้ม ๆ ว่า พี่สาวเอ็งพาลูกศิษย์สวย ๆ มาเชียร์มั้ง
พวกเอ็งถึงเล่นกันได้ดีขนาดนี้
ผมหันขวับไปดูทันที
นั่นแหละ สิ่งที่ผมกลัวก็วิ่งเข้าชนผมโครม
โค้ชพาผมไปรู้จักลูกศิษย์ภรรยา ที่มากันทั้งหมดหกคน เธอคือคนที่ผมตกหลุมรักเข้าเต็มเปา
ตาสบตา ยิ้มแก่กัน ใจก็เหมือนเปิดรับซึ่งกันและกันในทันที
ผมจำไม่ได้ว่าทักทายอะไรเธอไปมั่ง แต่จำได้ว่า เธอพูดกับผมว่า
พี่เล่นเก่งจัง หล่อด้วย
ตอนนั้น ผมก็ได้แค่ถอนหายใจ เพราะเบื่อกับคำชมแบบนี้เต็มทน
ถ้าไม่ตกหลุมรักนี่ คงสวนไปแล้วว่า เออ... รู้ไว้ซะ
ทั้งสัปดาห์ ผมไม่เป็นอันซ้อมบอล ไม่มีสมาธิ จดจ่อรอแต่ให้ถึงวันชิง เพื่อจะได้พบเธอ
ถึงวันชิง ขณะวอร์มก่อนลงสนาม ผมก็เอาแต่ใจระทึกหันซ้ายหันขวา ว่าเธอมาหรือยัง
จะถามโค้ชก็อาย
และแล้ว เธอก็มาถึง พร้อมภรรยาโค้ชและเพื่อน ๆ
เสื้อยืดสีขาว ยีนส์น้ำเงินเข้ม น่ารักมากว์ ผมใจกล้าเดินเข้าทักเธอแบบอาย ๆ ว่า คิดถึงจังเลยครับ
ยิ้มเอียงอาย ตอบกลับผมเบา ๆ ว่า ขอให้ชนะนะคะพี่ (ผมแก่กว่าเธอสองปี)
ผมเล่นไม่เป็นมะเขือเทศ เพราะใจไม่ได้อยู่ในสนาม ใจผมมันหล่นอยู่ขอบสนามบนตักเธอ
โดนคู่ขิงยิงขึ้นนำ 1-0 ตั้งแต่สิบนาทีแรก จนใกล้จะหมดเวลา เหลืออีกเพียง 7 นาที
เหมือนสวรรค์บันดาล ผมหันไปสบตาเธอ เห็นแววตาเศร้า ๆ ของเธอ ได้ยินเสียงเธอร้องเชียร์ตั้งแต่เริ่มแม็ชท์
ผมก็รู้ทันทีว่า ต้องสร้างปาฏิหาริย์ เพื่อไม่ให้เธอผิดหวัง
เชื่อไหมครับ 7 นาที ผมยิงไปสามลูกซ้อน แบบเลี้ยงเดี่ยวทุกลูก เลี้ยงหลบทีละสี่ห้าคนเข้าไปยิงง่าย ๆ
แบบเมสซี่เรียกพี่ มาราโดน่าเรียกอาจารย์
พอ ๆ จะไปเรื่องบอลมากกว่าเรื่องเดท เรื่องรัก
และเด๋วจะหาว่าโม้อีก
หลังการแข่งขัน โค้ชพาไปฉลองแชมป์กันที่ห้องอาหารเนวาด้า
วันนั้น ผมขอนัดกับเธอว่า เสาร์หน้าเราเจอกันที่ห้องสมุดประชาชนตอนเช้า ติวสอบปลายภาคให้เธอ
แล้วช่วงบ่าย ผมเลี้ยงหนัง แล้วแต่เธอจะดูเรื่องอะไร
เธอตกลง
บ่ายวันเสาร์ เราเข้าไปดูหนังที่กำลังฮิตกันกระหึ่มเมืองในตอนนั้น
นั่นคือเรื่อง "จักรยานสีแดง"
ผม ซึ่งแทบไม่เคยดูหนังไทย ละครไทย ไม่รู้จักดารา งงเป็นไก่ตาแตก
เธอบอกว่า ดารานำคือ มอส กับ ทาทา ยัง
มอส ทำให้ผมนึกถึงกระถางต้นบอนไซ
ทาทา ยัง (young) ทำให้ผมนึกถึง รงค์ วงษ์สวรรค์ (หนุ่ม)
แต่เพื่อความรัก ต่อให้เป็นหนังอะไร ผมก็จะดู
จนถึงวันนี้ ผมก็ยังไม่รู้ว่าหนังเรื่องจักรยานสีแดงเป็นเรื่องราวอะไรยังไง
เพราะวันนั้น ผมหลับตั้งแต่หนังเริ่มจนหนังจบ
รู้จักบ้างก็แต่เพลงของเสก โลโซ
หลังจากวันนั้น ผมก็รู้จักเธอมากขึ้นแบบอาย ๆ
คือผมจะไปรับเธอทุกเช้า ขึ้นรถเมล์มาส่งเธอที่หน้าโรงเรียน เย็นรับที่หน้าโรงเรียน นั่งรถเมล์กลับฝั่งวารินด้วยกัน
เสาร์-อาทิตย์ ผมก็ขวย ๆ เขิน ๆ ไปขลุกอยู่ที่บ้านเธอทั้งวัน
ฉอเลาะกับพ่อ กับพี่ชายเธอ แม่เธอนี่ เมตตาผมมาก เพราะผมเป็นเรื่องทำอาหารกับข้าวกับปลา
ไปจ่ายตลาดแทนได้สบาย ๆ โดยมีเธอไปด้วยกัน
หนังสงหนือสือตอนนั้น ผมไม่สนเรียนมันล่ะ แทบจะเรียกได้ว่า ดรอปเรียนเพื่อเพียรรัก
ส่งเธอเข้าโรงเรียนแล้ว ผมก็ไปเกร่อยู่แถว ๆ ย่านเอนเตอร์เทนโรงแรมเนวาด้า รอเวลาเธอเลิกเรียก
เมื่อย
ดูเฟดเดอเรอร์ชิง AO ไปด้วย
จบภาคแรกครับ
เห็นกระทู้ลุงวัชร์ เรื่อง "ออกเดทครั้งแรก" และเห็นคุณ "แม่ขนตางอน" เข้าไปเล่าเรื่องความรักแล้ว หล่ออุบลฯอย่างขวัญขอแจม
ช่วงวัยรุ่น ผมเป็นวัยรุ่นที่ไม่เหมือนวัยรุ่นคนอื่น ๆ
ไม่สนใจแฟชั่น ไม่สนใจดารา ไม่สนใจการเที่ยวผับซิ่งรถ ไม่ยุ่งไม่ใกล้การพนัน บุหรี่ ยาเสพติด
ยิ่งโดยเฉพาะผู้หญิงด้วยแล้ว ผมไม่เคยเข้าใกล้เลย
ทั้งกลัว ทั้งอาย ขวยเขินจนทำอะไรไม่ถูกเวลาอยู่ใกล้ผู้หญิง
สิ่งที่ผมสนใจคือเสียงเพลง กีฬา หนังสือ ธรรมชาติ วิ่งโดดลงแม่มูลทุกเย็น
ว่ายข้ามไปกลับฝั่งอุบลฯ-วารินฯ วันละสามสี่รอบ
กล้ามเป็นมัด ๆ
นี่ยังไม่ได้เอ่ยถึงความหล่อนะครับ และคงไม่จำเป็นต้องเอ่ย เพราะรู้กันทั้งประเทศแล้ว
โบราณว่า กลัวสิ่งใด มักได้สิ่งนั้น
ชีวิตวัยรุ่นผมก็หนีไม่พ้น จู่ ๆ ผมก็ขาแพลงขึ้นมาดื้อ ๆ ทำอะไรไม่ถูกไปหลายวัน
ตกหลุมรักครับ เรียกว่าเป็น love at first sight รักแรกพบที่ทำให้ผมถึงขนาดกินไม่ได้ นอนไม่หลับ
เพราะคิดถึงเธอ
เธอเป็นสาว ม.6 โรงเรียนสตรีประจำจังหวัด ลูกสาวนายช่างรถไฟ บ้านอยู่ อ.วารินชำราบ
เป็นผู้หญิงที่น่ารักที่สุดในโลก สองแก้มแต้มลักยิ้ม มีเขี้ยวเสน่ชวนหลงไหล ผิวขาวดั่งไข่ปอก
ผมได้เจอ รู้จักเธอ ก็เพราะฟุตบอล
ภรรยาโค้ชทีมผมเป็นครูสอนเธอ วันนั้นภรรยาโค้ชพาบรรดาลูกศิษย์สาวมาเชียร์ทีมแข่งนัดตัดเชือก
เป็นวันอาทิตย์ที่สดใสที่สุดในชีวิตผม
ผมไม่รู้ว่าภรรยาโค้ชมาศิษย์มาเชียร์ ผมก็เล่นไปตามประสาเก่งของผม ยิงเบาะ ๆ ไปสองลูก ชนะ 3-0
รอชิงในวันอาทิตย์ถัดไป
แข่งจบ ขณะยืนซดน้ำแก้กระหาย โค้ชก็บอกยิ้ม ๆ ว่า พี่สาวเอ็งพาลูกศิษย์สวย ๆ มาเชียร์มั้ง
พวกเอ็งถึงเล่นกันได้ดีขนาดนี้
ผมหันขวับไปดูทันที
นั่นแหละ สิ่งที่ผมกลัวก็วิ่งเข้าชนผมโครม
โค้ชพาผมไปรู้จักลูกศิษย์ภรรยา ที่มากันทั้งหมดหกคน เธอคือคนที่ผมตกหลุมรักเข้าเต็มเปา
ตาสบตา ยิ้มแก่กัน ใจก็เหมือนเปิดรับซึ่งกันและกันในทันที
ผมจำไม่ได้ว่าทักทายอะไรเธอไปมั่ง แต่จำได้ว่า เธอพูดกับผมว่า พี่เล่นเก่งจัง หล่อด้วย
ตอนนั้น ผมก็ได้แค่ถอนหายใจ เพราะเบื่อกับคำชมแบบนี้เต็มทน
ถ้าไม่ตกหลุมรักนี่ คงสวนไปแล้วว่า เออ... รู้ไว้ซะ
ทั้งสัปดาห์ ผมไม่เป็นอันซ้อมบอล ไม่มีสมาธิ จดจ่อรอแต่ให้ถึงวันชิง เพื่อจะได้พบเธอ
ถึงวันชิง ขณะวอร์มก่อนลงสนาม ผมก็เอาแต่ใจระทึกหันซ้ายหันขวา ว่าเธอมาหรือยัง
จะถามโค้ชก็อาย
และแล้ว เธอก็มาถึง พร้อมภรรยาโค้ชและเพื่อน ๆ
เสื้อยืดสีขาว ยีนส์น้ำเงินเข้ม น่ารักมากว์ ผมใจกล้าเดินเข้าทักเธอแบบอาย ๆ ว่า คิดถึงจังเลยครับ
ยิ้มเอียงอาย ตอบกลับผมเบา ๆ ว่า ขอให้ชนะนะคะพี่ (ผมแก่กว่าเธอสองปี)
ผมเล่นไม่เป็นมะเขือเทศ เพราะใจไม่ได้อยู่ในสนาม ใจผมมันหล่นอยู่ขอบสนามบนตักเธอ
โดนคู่ขิงยิงขึ้นนำ 1-0 ตั้งแต่สิบนาทีแรก จนใกล้จะหมดเวลา เหลืออีกเพียง 7 นาที
เหมือนสวรรค์บันดาล ผมหันไปสบตาเธอ เห็นแววตาเศร้า ๆ ของเธอ ได้ยินเสียงเธอร้องเชียร์ตั้งแต่เริ่มแม็ชท์
ผมก็รู้ทันทีว่า ต้องสร้างปาฏิหาริย์ เพื่อไม่ให้เธอผิดหวัง
เชื่อไหมครับ 7 นาที ผมยิงไปสามลูกซ้อน แบบเลี้ยงเดี่ยวทุกลูก เลี้ยงหลบทีละสี่ห้าคนเข้าไปยิงง่าย ๆ
แบบเมสซี่เรียกพี่ มาราโดน่าเรียกอาจารย์
พอ ๆ จะไปเรื่องบอลมากกว่าเรื่องเดท เรื่องรัก
และเด๋วจะหาว่าโม้อีก
หลังการแข่งขัน โค้ชพาไปฉลองแชมป์กันที่ห้องอาหารเนวาด้า
วันนั้น ผมขอนัดกับเธอว่า เสาร์หน้าเราเจอกันที่ห้องสมุดประชาชนตอนเช้า ติวสอบปลายภาคให้เธอ
แล้วช่วงบ่าย ผมเลี้ยงหนัง แล้วแต่เธอจะดูเรื่องอะไร
เธอตกลง
บ่ายวันเสาร์ เราเข้าไปดูหนังที่กำลังฮิตกันกระหึ่มเมืองในตอนนั้น
นั่นคือเรื่อง "จักรยานสีแดง"
ผม ซึ่งแทบไม่เคยดูหนังไทย ละครไทย ไม่รู้จักดารา งงเป็นไก่ตาแตก
เธอบอกว่า ดารานำคือ มอส กับ ทาทา ยัง
มอส ทำให้ผมนึกถึงกระถางต้นบอนไซ
ทาทา ยัง (young) ทำให้ผมนึกถึง รงค์ วงษ์สวรรค์ (หนุ่ม)
แต่เพื่อความรัก ต่อให้เป็นหนังอะไร ผมก็จะดู
จนถึงวันนี้ ผมก็ยังไม่รู้ว่าหนังเรื่องจักรยานสีแดงเป็นเรื่องราวอะไรยังไง
เพราะวันนั้น ผมหลับตั้งแต่หนังเริ่มจนหนังจบ
รู้จักบ้างก็แต่เพลงของเสก โลโซ
หลังจากวันนั้น ผมก็รู้จักเธอมากขึ้นแบบอาย ๆ
คือผมจะไปรับเธอทุกเช้า ขึ้นรถเมล์มาส่งเธอที่หน้าโรงเรียน เย็นรับที่หน้าโรงเรียน นั่งรถเมล์กลับฝั่งวารินด้วยกัน
เสาร์-อาทิตย์ ผมก็ขวย ๆ เขิน ๆ ไปขลุกอยู่ที่บ้านเธอทั้งวัน
ฉอเลาะกับพ่อ กับพี่ชายเธอ แม่เธอนี่ เมตตาผมมาก เพราะผมเป็นเรื่องทำอาหารกับข้าวกับปลา
ไปจ่ายตลาดแทนได้สบาย ๆ โดยมีเธอไปด้วยกัน
หนังสงหนือสือตอนนั้น ผมไม่สนเรียนมันล่ะ แทบจะเรียกได้ว่า ดรอปเรียนเพื่อเพียรรัก
ส่งเธอเข้าโรงเรียนแล้ว ผมก็ไปเกร่อยู่แถว ๆ ย่านเอนเตอร์เทนโรงแรมเนวาด้า รอเวลาเธอเลิกเรียก
เมื่อย
ดูเฟดเดอเรอร์ชิง AO ไปด้วย
จบภาคแรกครับ