เราควรออกมาหรือเปล่า?

ขอออกตัวก่อนเลยนะคะ อาจเว้นวรรคไม่ดีบ้าง พิมพ์ตกหล่นบ้าง เพราะเป็นกระทู้แรกเลยค่ะ ขอโทษด้วยนะคะ
       มาเริ่มเลยนะคะ คือเราคบกับแฟนมาปีนี้เข้าปีที่3แล้วคะ ถามว่ามีความสุขไหม ก็มีนะคะ แต่ทุกวันนี้เหมือนมีความทุกข์มากกว่าความสุข เราอายุห่างกัน3ปี ตอนแรกๆที่คบกัน เค้าก็ดูโอเคทุกอย่าง เราก็มีความสุขในแบบสถานะของแฟนทั่วๆไป หลังจากนั้น3เดือน เหมือนที่บ้านเค้าเริ่มมีปัญหาด้านการเงิน เราก็คิดอย่างเดียวว่า เราเป็นคนรักกัน ช่วยอะไรได้ก็ช่วย คือเราช่วยทุกอย่าง ตั้งแต่ค่าที่พัก ค่ากิน หรือแม้แต่ของใช้ส่วนตัว อยากได้อะไรก็ซื้อให้ ตอนนั้นเราก็แอบคิดว่าทำไมเราไม่ได้ของที่เราอยากได้บ้างหรือเราควรซื้อให้ตัวเองบ้างไหม แต่พอกลับมาทบทวนเราก็คิดว่าเค้าดูมีความสุขที่ได้ เราก็สบายใจ เราใช้ชีวิตกันแบบนี้เรื่อยๆอยู่ประมาณ1ปีเศษๆ จนเราเริ่มคิดกันว่าจะช่วยกันขายของ ซึ่งตอนขาย เราก็เป็นคนขายส่วนมาก วันไหนเรากลับมาเรียนเย็นมากๆ เค้าก็จะเป็นคนจัดร้านแทน แต่ก็จะมีอารมณ์แบบไม่พอใจ เราไปไหนก็ต้องถ่ายรูปมาให้ดู ว่าได้ไปจริงหรือเปล่า นั่งรถอะไร ไปกับใคร คือเรายินดีที่จะทำ เพราะไม่มีอะไรปิดบัง แต่บางครั้งมันเกินไปหรือเปล่า ถ้าเราลืมถ่ายตอนเรานั่งรถเมล์ คือรถเมล์ตอนเย็นคนเยอะมาก เราต้องยืน แบกกระเป๋าหนังสือ มืออีกข้างก็โหนรถเมล์ คือไม่มีช่วงจังหวะที่เราจะหยิบโทรศัพท์มาถ่ายได้ พอเค้าไม่เห็นรูป เค้าก็จะโกรธ การโกรธของเค้าไม่รู้ว่าเรียกว่ารุนแรงกว่าคนทั่วไปหรือเปล่านะคะ คือเค้าจะถอนหายใจแรงๆ แล้วไม่พูดกับเรา พอเราถามว่าเป็นอะไร ก็จะตอบว่าไม่ได้เป็นไร เราก็จะบอกต่อว่าเป็นอะไรก็พูดกัน เค้าก็จะตอบว่า รู้แล้วจะถามทำไม คิดว่าสิ่งที่ทำมันดีมากป่ะ ทำไม แบบนี้วะ กูถาม ตอบดิ อารมณ์ที่ทะเลาะกันทุกๆครั้ง ก็จะประมาณนี้ เราไม่รู้ว่าเค้าโมโหมากไปหรือเปล่า บางทีเราไม่ได้ยิน เราก็ถามใหม่ว่า ห๊ะ อะไร ว่า เค้าก็ไม่พอใจ แล้วพูดการสนทนาแนวๆเดิม แล้วก็จะพูดว่าพอใจยัง สะใจยัง คือเราทำอะไรผิดมากขนาดนั้น ถึงต้องว่าเราแบบนี้ แล้วก็จะถามว่าที่ทำแบบนี้มีความสุขหรอ คือเราไม่คิดว่าคำพูดแบบนี้จะเป็นเรื่องได้ เราก็ตอบเค้าไป ตอบไป ร้องไห้ไป เค้าก็ไม่ได้ปลอบ ด่าเราต่อ บอกว่านี่กูใส่ร้ายหรอที่กูพูด คือเราจำไม่ได้ เพราะเราไม่ได้ยิน ก็พูดตามสัญชาตญาณว่า ห๊ะ อะไร คำบางคำอาจตกหล่น เช่นคำว่า ว่า เค้าก็จะบอกว่าเรา เราก็ตัดปัญหา ไม่อยากทะเลาะ พูดว่าขอโทษ เค้าก็ยังไม่ดี เราทำดีที่สุดก็คือนั่งอยู่เฉยๆ คือมันมีอีกหลายเหตุการณ์นะคะ กับคำพูดประมาณนี้ แล้วเค้าก็เป็นแบบนี้ทุกครั้ง คือเราไม่ได้พูดคำหยาบเลย เราก็ไม่เข้าใจว่าเราผิดตรงไหน อันนี้คือสิ่งที่เราอึดอัดอย่างแรก แล้วเหตุการณ์ที่จะทำให้เค้าอารมณ์ไม่ดีได้ คือเรื่องเงิน ที่บอกตั้งแต่ข้างต้นแล้วว่าครอบครัวเค้ามีปัญหาการเงิน แต่มีครั้งนึงที่เค้าเครียดมากๆ คือเราจะถูกไฟแนนซ์ยึด เดราะว่าแม่ของเค้าไม่ได้จ่ายค่างวดรถมาประมาณ4งวด เค้าก็มาลงที่เรา เราก็หาเงินให้เค้าเอาไปผ่อนรถ เค้าก็หาได้ครึ่งนึง อีกครึ่งนึงเราก็เติมให้ แล้วอีกเหตุการณ์นึง คือเราเล่นเกมส์ในโทรศัพท์แข่งกัน คือหน้าจอโทรศัพท์เค้ามันอ้าอยู่แล้ว พอเค้าเล่นแพ้เรา เค้าก็ดึงหน้าจอจรหลุดออกจากเครื่อง แล้วไม่พอใจ หาว่าเราชวนเค้าเล่น จนทำให้โทรศัพท์เค้าพัง ตอนแรกเค้าก็บอกให้ออกคนละครึ่ง เดี๋ยวยืมเงินเราก่อน เดี๋ยวขอแม่จะเอามาคืน เราก็ซื้อให้เค้าใหม่ ตอนนั้นก็ซื้อตระกูลแอปเปิ้ลที่รุ่นใหม่ที่สุดให้ไป พอแม่เค้าให้เงินคืนมาไม่ถึงครึ่งด้วยซ้ำ เราก็เอาเงินตรงนั้นไปจ่ายค่าห้อง ที่เราอยู่ด้วยกัน แล้วมีวันนึงเค้าเกิดอยากได้มอเตอร์ไซค์ เอาไว้ขี่ไปที่ใกล้ๆ แล้วไม่อยากผ่อน เราก็ซื้อเงินสดให้ จนมีอยู่เหตุการณ์นึงที่ถึงจุดเปลี่ยน คือเราห่างกันสักพัก เพราะด้วยนิสัยของเค้า เราเลยถอยออกมา ระหว่างนั้นคงมีคนมาคุยกับเค้าแบบไหน เราไม่รู้ พอเรากลับมาคุยกัน เราก็ถามว่าเลิกคุยยังตามประสาผู้หญิงคนนึงที่อยากแน่ใจ เค้าก็บอกว่าเลิกคุยแล้ว เราก็ไม่ได้อะไร แต่บางทีเค้าก็พูดแกล้งว่าคนนั้นน่ารัก นู่นนี่ เราก็งอน จนเค้าคิดว่าเราหาว่าเค้าไม่เลิกคุย ไม่เชื่อเค้า เค้าลุกขึ้นแล้วเตะอัดเข้าที่หน้าเรา ตอนนั้นเราคิดว่าเราต้องออกมาจากชีวิตเค้า เราออกมาโดยที่ไม่เอาของในห้องเลย ซึ่งทุกอย่างคือเงินที่เราซื้อ เค้าก็วิ่งมาลงมา บอกให้ไปคุยกัน พอไปคุยกันในรถ เค้าถามว่าจะกลับมาคบกันไหม คือเราไม่ได้ติดใจว่าเค้าจะคุยกับใคร แต่สิ่งที่เราอยากออกมาคือเค้าทำร้ายเรา เราเลยบอกว่าไม่เค้าก็โมโห จากนั้นเค้าก็ต่อยที่หน้าเรารัวๆ เราได้แต่ก้มหน้า เห็นเลือดหยด ก็จะเปิดประตุรถหนีออก เค้าก็ต่อยเราอีก จนเค้าอารมณ์เย็นขึ้น เค้าก็พาเราไปโรงพยาบาล โดยบอกพยาบาลที่ถามอาการว่า เราลม หน้าไปชนเสา แต่พอเราเข้าห้องตรวจ เค้าไม่ได้เข้าไปด้วย คุณหมอก็บอกว่าหมอรู้ เพราะบาดแผลแบบนี้ ต้องโดนจากการทำร้าย ไปเอกซเรย์คือกระดูกเบ้าตาอักเสบมาก แล้วให้ใบแจ้งความเรามาพอหาหมอเสร็จเค้าก็พาเรากลับมาที่ห้อง จนเราบอกว่าเราจะกลับบ้าน แล้วเราก็ออกมา ไม่กลับไปอีก เราไม่ได้แจ้งความ เราไม่อยากยุ่งอะไรกับเค้าอีก จนเรื่องผ่านไป6เดือน เค้าทักแชทเรามา ด้วยความที่เรารัก เราเลยใจอ่อนกลับไปคุย เค้าบอกว่าเปลี่ยน แต่เค้าเปลี่ยนจริงๆก็แค่เดือนเดียว หลังจากนั้นเค้าก็เหมือนเดิม ก็ยังมีเหตุการณ์ที่เค้าเดือดร้อนเรื่องเงินเค้ามาอีก คือขอยืมเงินเราไปดาวน์มอเตอร์ไซค์ เราก็ให้ พอถามก็บอกว่าก็รู้ว่าแม่เค้าไม่มีเงิน ก็ไม่ได้คืนไง คือเราก็ปล่อยผ่านเค้าก็มาอยู่ห้องเรา ไม่ได้ช่วยออก ออกค่าไฟแค่ครึ่งนึง คือเราเคยทะเลาะกัน จนเค้าบอกให้เก็บของ ของเค้าออกมา เราก็เก็บจนหมด แต่เค้าก็กลับมา บอกว่าเราไม่คิดจะยื้อเค้าเลย เค้าไม่มีที่ไป จนตอนนี้คือเราทนไม่ไหว คือเราควรออกจากห้องเองหรือเราต้องทำยังไง?