ต้องไปทำงานที่ๆไกลจากบ้านมากๆ เกือบชายแดน ไม่รู้จักใครเลย

เล่าพื้นฐานนะครับ ผมเป็นคนกรุงเทพ แต่แรกๆก็เป็นคนเมืองแต่อยู่ต่างจังหวัดครับ มาอยู่ กทม.ทีหลัง
ก็หลายปี จนทำให้ตัวเองก็เริ่มชินชากับที่อยู่ตอนนี้ ผมอายุ 21 ปีครับ อยู่ในช่วงวัยกำลังเรียน
ล่าสุดผมไปเรียนที่ จว.ชลบุรี พอตำแหน่งออกมา ผมต้องไปบรรจุที่ จว.ตราด ช็อกมากเลยครับ
เมื่อก่อนก็ไม่เคยเข้าใจอารมณ์ของคนที่สอบแล้วไม่ได้แบบที่หวังนะว่ามันเป็นยังไง
มาวันนี้แหละ ที่เพิ่งรู้สึกตัวเอง หลังจากที่ผลตำแหน่งออกมา เริ่มพูดคุยกับใครน้อยลง
ไม่มีสมาธิเวลาทำอะไร ล่าสุดเพื่อนพาไปกินเลี้ยงสังสรรค์ ผมรู้สึกว่าอะไรๆก็ไม่สนุกเลย
ผมเดินออกมาจากงานเงียบๆคนเดียวโดยที่ไม่ได้กินอะไร มันมึน งง ไปหมดเลยครับ

จากตอนที่เราอยู่ กทม.เป็นวัยรุ่นคนนึง ติดเพื่อน ติดเที่ยว อยากได้อะไรก็ได้หมดทุกอย่าง
มีเงิน มีทุกอย่าง หรืออยากไปไหนก็ไป

จนมาวันนึงที่ชีวิตเราต้องหักเห เดินสู่เส้นทางอีกรูปแบบนึง อยู่ในกฏระเบียบ มีความรับผิดชอบ
เปลี่ยนมุมมองของตัวเอง จากที่ไม่เคยใส่ใจสิ่งรอบข้าง หรือไม่เคยใส่ใจคนรอบข้าง
เปลี่ยนใหม่หมด เป็นต้องใส่ใจกับสิ่งรอบข้าง ใส่ใจกับผู้คนในการทำงาน

ระบายเฉยๆนะครับ ขอบคุณสำหรับคนที่อ่าน