ไม่ต้องเป็นห่วงเราแล้ว 🙂

เราคงอยู่ที่บ้านอีกยาว
เปลี่ยนเบอร์ไปแล้วด้วย
เราดูแลตัวเองได้

ขอบคุณที่ช่วยเรานะ
ขอบคุณพี่ ๆ น้อง ๆ ที่ทำงานใหม่ด้วย

ที่เราตอบว่า "อยู่บ้าน"
เราก็อยากจะหัวเราะด้วยนะ แต่หัวเราะไม่ออกนะ
โทษทีที่ไม่ได้หัวเราะด้วย คงลืมไปแล้วมั้งนี่
ช่างเถอะ แต่ก็ขอบคุณนะ

รู้สึกจะวุ่นวายไปหน่อย
กับการโดนทดสอบ
เราก็โกรธอยู่เหมือนกันว่ามาทดสอบเราทำไม
แต่ก็เข้าใจ เพราะเราเป็นแบบนี้ แปลก ๆ ไม่เหมือนชาวบ้าน
ก็ไม่ได้โกรธอะไร รู้สึกตลกมากกว่า

ที่บอกว่า "รู้ตั้งแต่วันแรก"
เพราะพี่เขามาเล่นมุก "ปริ้นท์บุ๊คตั้งแต่แรกผิดหมด แล้วมาถูกเอาอันสุดท้าย"
แล้วบรรยากาศที่เปลี่ยนไป มันดูอึมครึม แต่พอเลิกงานมาหัวเราะกันคิกคัก
เราก็เลยรู้ตั้งแต่วันแรก

ที่เราถามว่า "พี่ที่ชิดลม โทรมาเหรอ"
เราอยากให้เรื่องมันจบสักที
แต่ทีนี้มันพลิกล็อคไปหน่อยว่าไหม

ขอโทษที่ทำหน้าดุ ๆ ตอนชวนไปกินหมูกระทะ
ไม่ได้ตั้งใจนะคะ ขอบคุณที่ช่วยนะคะ

เพลงที่มีเสียงขลุ่ย ทิ้งไว้กลางทาง ทุกคนเคยร้องไห้
ก่อนหน้านั้นมีเพลงแสงสุดท้าย (ไม่น่าเกี่ยวมั้ง)
good doctor เวอร์ชั่นฝรั่ง กินข้าวบ้างนะ พี่เป็นห่วง
Hint (คำใบ้) ชวนไปกินข้าว

อุตส่าห์ตั้งกระทู้หลอกไปก็ตั้งหลายกระทู้
รู้ตั้งแต่ที่เราตั้งกระทู้แรก ๆ เลยใช่ไหม?

จัดฉากเนียนสู้พวกเขาไม่ได้หรอก

ตอนแรกที่เขาบอกว่า "ไม่มี Re-QC แล้ว มีแต่ Checker" นี่เรายังไม่รู้สึกอะไรนะ
แต่พอไปทวงเงิน น้องผู้หญิงบอกว่า "ไม่มี Re-QC แล้ว" นี่แอบเสียใจเหมือนกัน
อุตส่าห์บอกเรื่อง Java นะเนี่ย
นี่พี่ไปทะเลาะกับเขา จนเขาตัด Re-QC ออกไปเลยเหรอ?

ไม่รู้พี่ใช้วิธีไหน ก็อบที่เราเขียนไปให้เขาอ่าน หรือว่าพี่ไปเถียงกับเขา

วันที่พี่ที่ทำงานใหม่บอกว่า "กลับบ้านก่อน ฝากด้วยนะ"
เราคิดว่า "ต้องมีเรื่องอะไรไม่ดีเกิดขึ้นแน่"

จบตรงนี้แล้วกันนะ ที่จริงก็จบตั้งแต่เราเล่าจบแล้ว
ไม่รู้จะเขียนทำไมอีก

ขอบคุณอีกครั้งค่ะที่ช่วย