เรื่องมันมีอยู่ว่า คือแฟนผมเธออยากย้ายที่ทำงานใหม่ครับ ช่วงก่อนจะลาออกก็สมัครไว้หลายที่ แต่ก็มีที่หนึ่ง เป็นงานสาย management ซึ่งสรุปว่าเธอก็ได้ครับ แต่ผลคือเงินเดือนน้อยกว่าที่เก่า ตอนแรกแฟนผมก็จะไม่เอาที่นี่ครับ แต่เมเนเจอร์บริษัทนั้นก็เสนอเพิ่มเงินเดือนก้อนใหญ่ให้ แต่เธอก็ยังลังเลและมาปรึกษาผมบ่อยๆ แต่สุดท้ายเมเนเจอร์ที่นั่นก็เล้าลื้อว่าอยากได้ตัวไปทำงานด้วยมาก เธอก็เลยตัดสินใจไปทำที่นั่นครับ ผมก็ว่ามันแปลกๆแต่ก็ไม่ได้เอะใจอะไร ซึ่งก็โอเครเธอย้ายงานใหม่ แต่ทุกสิ่งทุกอย่างมันกำลังจะเปลี่ยนแปลง!!! คือปรากฎว่าพอเธอเริ่มทำงานที่นี่ เธอแทบไม่มีเวลาให้ผมเลยครับ จากที่เคยเจอกันแทบจะทุกวัน กลับเหลือแค่อาทิตย์ละครั้งหรือแทบไม่เจอกันเลยทั้งอาทิตย์ ผมก็ยังเชื่อใจแฟนผมอยู่ว่าเออคงทำงานหนัก แต่มาหลังๆเริ่มไม่ใช่ เธอทำงานเลิกดึกขึ้นทุกวัน บางวันเลิกตี1 ผมเลยงงว่างานไรกันแน่วะเลิก ตี1 ตี2 แถมเมเนเจอร์ยังใจกล้าขับรถมาส่งอีก ซึ่งผมไม่โอเครเลย ผมก็เลยบอกว่าให้ลาออกเหอะ แต่เธอไม่ฟังผมครับ เธอบอกว่าอยากพิสูจน์ตัวเองกับที่นี่อยากหาความมั่นคงในชีวิตซึ่งผมก็เลยต้องปล่อยเลยตามเลย จนเมื่อพ.ย.ปีที่แล้วแฟนบอกผมว่า เธอ เราต้องไปประชุมงานที่ต่างประเทศครับ เมเนเจอร์เราบอกให้เราไปทำงานนี้คนเดียวเพื่อฝึกงานจะได้เก่งโดยไม่มีพี่เลี้ยง ผมก็แปลกใจเธอเพิ่งจะเริ่มทำงานได้แค่ 2 เดือนกว่าๆแต่ปล่อยให้ไปรับงานใหญ่ๆแบบนี้ได้ไงยังไม่ผ่านโปรด้วยซ้ำ ผมจึงถามต่อว่า แล้วเมเนเจอร์เธอไปด้วยไหม เธอก็ตอบว่าไม่ จนวันกลับมา ผมเห็นในเฟสเธอเซลฟี่และมีมือผู้ชายในรูปครับ ผมก็เลยถามว่านั่นมือใคร เธอตอบว่า พี่ที่ทำงาน ผมเลยซัดถามกลับไปอีกว่าไหนมาคนเดียว จนผมเค้นความจริงเรื่อย เธอจึงยอมรับครับว่านั้นคือมือ เมเนเจเอร์เธอเองซึ่งไปประชุมงานกับเธอด้วยกัน ผมเลยปรี๊ด!!!เลย ก็พูดว่า ไหนเธอบอกไปคนเดียวไง ทำไมต้องโกหกเรา เธอบอกว่าถ้าเราบอกเธอ ผมคงไม่สบายใจ ผมก็แบบโอ้ยอะไรวะ นี่มันไม่ใช่แล้ว แฟนก็เลยสวนกลับมาว่าถ้าไม่ไว้ใจเราก็เลิกกันไป ผมก็ซุดสิครับ แต่ด้วยความรักและความเชื่อใจที่มีให้เธอ ผมก็ยังเชื่อใจ แถม เมเนเจอร์แฟนผมเค้ามีลูกมีเมียแล้ว ผมก็เลยคิดว่าแกน่าจะไม่ใช่คนผิดศีลธรรมอะไรจะมากินเด็กอย่างแฟนผมหรอก อายุแกก็ปาเข้าไป 40 แล้ว
แต่!!!!!!! ผ่านประมาณ 2 อาทิตย์รูปผมกับแฟนในเฟสบุค ที่ลงรูปครบรอบ1ปีกัน ผมถูกลบไปครับ สเตตัสอะไรที่เคยแทกให้กัน ผมถูกลบออกหมดเลยผมเลยถามว่าทำไมทำแบบนี้ ไม่รักกันแล้วใช่ไหม ทำไมต้องลบรูปเราออกด้วย เธอตอบว่า เราสับสนอ่า อ้าว!!! เห้ สับสนอะไรวะ ก้เราเป็นแฟนกันมีไรให้คิดอีกอ่อวะ เธอยอมรับความจริงกับผมว่า เธอเริ่มมีคนคุยมาสักพักแล้ว ผมนี่เสียงสั่น มือสั่น น้ำตาคลอเบ้าเลยครับ และก็พูดออกไปว่าเราเลิกกันเถอะ ช่วงนั้นนี่คือกินนอนไม่ได้ ทำงานช้าจนโดนหัวหน้าตำหนิ เพื่อนๆพี่ๆที่ทำงานเริ่มเป็นห่วงแต่ก็ดีที่ผ่านมาได้เพราะคอยช่วยเหลือคอยปลอบผม
และ!!!!!!!หลังจากเลิกกับผมไปไม่นานประมาณ2อาทิตย์อีกเช่นกัน เพื่อนผมไลน์มาถามว่าโอเครป่าววะ ผมก็เลยถามเพื่อนผมครับว่ามีไรวะ เพื่อนบอกใจเย็นๆนะ เพื่อนเลยส่งรูปในอินสตราแกรมกะในเฟสเธอมาให้ผม (ที่ไม่เห็นเพราะผมอันเฟรนไปแล้ว) ผมแทบล้มทั้งยืนเลยครับปรากฎว่ามันคือ รูปที่เค้าลงคู่ด้วยกันพร้อมแคปชั่นอันแสนหวานนับสิบรูป แค่ 2 อาทิตย์ ลงไปขนาดนี้ สมัยคบกับผมนับครั้งได้เลยครับ วันนั้นผมเลยโทรไปหาเธอ ว่าทำไมเธอทำแบบนี้วะ เขามีลูกมีเมียแล้ว อยากเป็นน้อยเค้ามากนักหรอ ผมด่าเธอสาระพัดเลยครับด้วยความโกรธ เธอสวนกลับมาว่าก็เขาเลิกกับเมียแล้ว ผมงงเลยครับก็เมื่อเดือนที่แล้วเธอยังเล่าให้ฟังเลยว่าแกยังไปรับลูกไปหาเมียเค้าอยู่เลยอะไรมันจะเลิกกันเร็วปานนั้น เธอตอบกลับมาแค่ว่า อย่าเสียเวลากับเราเลยเราไม่มีทางกลับไปคบเทอหรอก ที่ผ่านมาก็เสียเวลามากพอแล้ว แต่คราวนี้ผมไม่รู้สึกเสียใจเลยครับผมกลับสมเพชเธอด้วยซ้ำ ยอมลดศักดิ์ศรี ลดคุณค่าตัวเองไปเป้นเมียน้อยเค้า แถมทำบ้านเค้าแตกอีก ผมละเวทนาผู้หญิงแบบนี้จริงๆ
จึงอยากขอเตือนทุกคนเลยนะครับว่า ต่อให่คบกันมากขนาดไหนเราไม่มีวันรู้เลยว่าเค้าจะเปลี่ยนไปมากขนาดไหน บางคนอาจจะรู้จักกันดีในวันนี้แต่วันข้างหน้าเราอาจจะไม่รู้จักเขาเหมือนในแบบที่เราเคยรู้จักอีกเลย กาลเวลาเปลี่ยนคนเราก็เปลี่ยนครับ เขาจะเจออะไรใหม่ๆในชีวิตจนวันนึงเขาเริ่มรู้แล้วว่าทางที่เขาเคยเดินมันไม่ใช่สำหรับเขาอีกต่อไป
หลังจากนี้ผมคงอยู่คนเดียวสักพักพอก่อนกับคำว่ารัก ไม่คิดว่าเรื่องน้ำเน่าพันธุ์นี้จะเกิดกับตัวเองเลย
แฟนนอกใจไปคบกับเจ้านายที่ทำงาน
แต่!!!!!!! ผ่านประมาณ 2 อาทิตย์รูปผมกับแฟนในเฟสบุค ที่ลงรูปครบรอบ1ปีกัน ผมถูกลบไปครับ สเตตัสอะไรที่เคยแทกให้กัน ผมถูกลบออกหมดเลยผมเลยถามว่าทำไมทำแบบนี้ ไม่รักกันแล้วใช่ไหม ทำไมต้องลบรูปเราออกด้วย เธอตอบว่า เราสับสนอ่า อ้าว!!! เห้ สับสนอะไรวะ ก้เราเป็นแฟนกันมีไรให้คิดอีกอ่อวะ เธอยอมรับความจริงกับผมว่า เธอเริ่มมีคนคุยมาสักพักแล้ว ผมนี่เสียงสั่น มือสั่น น้ำตาคลอเบ้าเลยครับ และก็พูดออกไปว่าเราเลิกกันเถอะ ช่วงนั้นนี่คือกินนอนไม่ได้ ทำงานช้าจนโดนหัวหน้าตำหนิ เพื่อนๆพี่ๆที่ทำงานเริ่มเป็นห่วงแต่ก็ดีที่ผ่านมาได้เพราะคอยช่วยเหลือคอยปลอบผม
และ!!!!!!!หลังจากเลิกกับผมไปไม่นานประมาณ2อาทิตย์อีกเช่นกัน เพื่อนผมไลน์มาถามว่าโอเครป่าววะ ผมก็เลยถามเพื่อนผมครับว่ามีไรวะ เพื่อนบอกใจเย็นๆนะ เพื่อนเลยส่งรูปในอินสตราแกรมกะในเฟสเธอมาให้ผม (ที่ไม่เห็นเพราะผมอันเฟรนไปแล้ว) ผมแทบล้มทั้งยืนเลยครับปรากฎว่ามันคือ รูปที่เค้าลงคู่ด้วยกันพร้อมแคปชั่นอันแสนหวานนับสิบรูป แค่ 2 อาทิตย์ ลงไปขนาดนี้ สมัยคบกับผมนับครั้งได้เลยครับ วันนั้นผมเลยโทรไปหาเธอ ว่าทำไมเธอทำแบบนี้วะ เขามีลูกมีเมียแล้ว อยากเป็นน้อยเค้ามากนักหรอ ผมด่าเธอสาระพัดเลยครับด้วยความโกรธ เธอสวนกลับมาว่าก็เขาเลิกกับเมียแล้ว ผมงงเลยครับก็เมื่อเดือนที่แล้วเธอยังเล่าให้ฟังเลยว่าแกยังไปรับลูกไปหาเมียเค้าอยู่เลยอะไรมันจะเลิกกันเร็วปานนั้น เธอตอบกลับมาแค่ว่า อย่าเสียเวลากับเราเลยเราไม่มีทางกลับไปคบเทอหรอก ที่ผ่านมาก็เสียเวลามากพอแล้ว แต่คราวนี้ผมไม่รู้สึกเสียใจเลยครับผมกลับสมเพชเธอด้วยซ้ำ ยอมลดศักดิ์ศรี ลดคุณค่าตัวเองไปเป้นเมียน้อยเค้า แถมทำบ้านเค้าแตกอีก ผมละเวทนาผู้หญิงแบบนี้จริงๆ
จึงอยากขอเตือนทุกคนเลยนะครับว่า ต่อให่คบกันมากขนาดไหนเราไม่มีวันรู้เลยว่าเค้าจะเปลี่ยนไปมากขนาดไหน บางคนอาจจะรู้จักกันดีในวันนี้แต่วันข้างหน้าเราอาจจะไม่รู้จักเขาเหมือนในแบบที่เราเคยรู้จักอีกเลย กาลเวลาเปลี่ยนคนเราก็เปลี่ยนครับ เขาจะเจออะไรใหม่ๆในชีวิตจนวันนึงเขาเริ่มรู้แล้วว่าทางที่เขาเคยเดินมันไม่ใช่สำหรับเขาอีกต่อไป
หลังจากนี้ผมคงอยู่คนเดียวสักพักพอก่อนกับคำว่ารัก ไม่คิดว่าเรื่องน้ำเน่าพันธุ์นี้จะเกิดกับตัวเองเลย