ต้องเล่าก่อนว่า พ่อกับแม่แยกกันอยู่ ไม่ได้แยกทางกันนะ แต่ด้วยหน้าที่การงาน เราอยู่กับพ่อ ส่วนแม่อยู่กับน้อง พี่ๆก็ทำงานหมดแล้ว เป็นพี่น้องที่ไม่ค่อยคุยกันเท่าไหร่ สำคัญมั้ย?? ไม่รู้

เรื่องเริ่มจากประมาณกลางปีที่แล้ว ไปเที่ยว ตจว. นั่งรถของพ่อกันไปทั้งครอบครัว พี่เราเปิดเพลงฟังโดยเชื่อมต่อบลูทูธกับรถแล้วได้ไปเห็นลายชื่อแปลกชื่อนึงพี่และเราเห็น แต่ไม่พูดอะไร นั้นคือครั้งแรกที่เอะใจ แล้วก็มีรายละเอียดยิบย่อยนิดหน่อย
จนถึงเมื่อต้นปีนี้แม่มาหาพ่อ ปกติจะไปๆมาๆอยู่แล้วเวลาน้องปิดเทอม แม่เขาจับได้จากรายชื่อการโทรแล้วแอบบันทึกเสียงระหว่างโทรของพ่อ(ที่บริษัท) เลยทำให้แม่คิดจะแยกทางกับพ่อแล้วก็มีปัญหากัน [Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้ทะเลาะกันแค่วาจาไม่มีถึงขั้นตบตีกัน พ่อไม่ยอมเพราะเขายังรักไม่อยากให้ไปไหน แต่ที่ทำไปเพราะสภาวะที่ต้องบริหารเงินบริษัทไม่พอจึงต้องยืมคนคนนั้นมา แต่แม่ทั้งด่าว่า จะให้เลิกยุ่งกับคนนั้น [Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้สำหรับเราเข้าใจพ่อแค่ว่าที่เลิกยุ่งอย่างเด็ดขาดไม่ได้เพราะว่า เงินยืมนั้นก็ไม่ใช่น้อยๆ ถ้าเลิกยุ่งอย่างเด็ดขาดอาจถึงขั้นกฎหมายบานปลายไปกันใหญ่ทางบ้านอาจจะแย่หนัก ถ้าจะให้เลิกคงต้องใช้เวลา
ทางแม่ก็เข้าใจว่าเป็นใครๆก็เสียใจถ้าแฟนแอบมีคนอื่นหรือโกหก จนพ่อเกิดอาการน้อยใจคิดจะฆ่าตัวตาย
พ่อบอกนี้คือทางออก, เรา "มันไม่ใช่ทางออกแต่นี่มันหนีปัญหามากกว่า ไหนจะน้องอีกคน", พ่อตอบ"ใกล้จบแล้วรีบหางานดูแลน้องนะ" เราก็ดึงรั้งพ่อไว้ไม่ให้ทำอะไรแบบนั้น จนต้องเรียกแม่ (เก็บตัวอยู่ในห้อง) พอแม่มากลับยิ่งประชด[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้เข้าใจแหละว่าเสียใจ แต่ทำไมไม่นึกถึงความรู้สึกผมกับน้องบ้างว่าจะรู้สึกยังไง ทำให้ยิ่งหนักไปกว่าเดิมอีก พอบอกว่าพ่อคิดจะฆ่าตัวตายแม่ก็ช่วยรั้งไว้แต่ก็ยังประชดอยู่ จนกระทั่ง ผมไปเรียกน้าให้มาช่วย พ่อจึงสงบลง[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้พ่อคงอายเพราะไม่เคยร้องให้ใครเห็นเก็บตัวอยู่ในห้อง ส่วนแม่ก็ออกมาคุยกับน้า ตอนนั้นเราไม่ไหวเลยขอกลับบ้านก่อน แล้วมาระบายเนี่ยแหละ

เราควรทำไงดี เราเป็นห่วงน้องไม่อยากให้เป็นเด็กบ้านแตกตัว เราโตแล้วพอทนได้ แต่ไอน้องเนี่ยแหละ ไม่อยากให้น้องเสียใจ เอาตรงๆในบ้านเรารักน้องมากที่สุด

---

เป็นกระทู้แรก พิมพ์อะไรไม่เข้าใจก็ขออภัยด้วย