แชร์ประสพการณ์ "โรคซึมเศร้า" จากการผิดพลาดในความรัก

ผมเคยเป็นโรคซึมเศร้าครับ ชีวิตนี้ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะเป็น จนกระทั้งตอนที่ผมเลิกกับแฟนที่คบกันมา 4 ปี อยุ่ด้วยกันทุกวัน แต่เราก็เลิกกันเพราะเริ่มทำงานและไม่มีเวลาให้กัน ผมจึงขอเธอเลิกเพราะคิดว่า เธอไม่รักผมแล้ว ซึ่งตอนเลิกกันแรกๆก้อไม่แย่มากเท่าไหร่คับ แต่ยิ่งเรามีเวลาอยุ่ตัวคนเดียวมากขึ้น มันยิ่งทำให้เรามีเวลามานั่งคิดทบทวนในสิ่งต่างที่เคยทำกับแฟนเก่า มันเริ่มชัดว่าผมเองแหละที่มีส่วนผิด เคยติดเกมไม่เอาใจใส่เธอ ติดเพื่อน จนมันอาจทำให้ความรักที่เธอมีให้มันหมดไป ซึ่งความคิดพวกนี้แหละที่มันทำให้ผมปิดกั้นตัวเองจากโลกภายนอก ทำให้รู้สึกว่าอยากกลับไปแก้ไขอดีต จนมันทำให้ผมคิดว่าตัวเองคงต้องอยุ่คนเดียวไปตลอดชีวิต เปื่อยตาย เน่าตายไปคนเดียวให้โลกค่อยๆลืมเราไปที่ละนิด ผมเบื่อชีวิตถึงขั้น ไม่ยอมออกไปไหน ไม่อยากเจอใคร ข้าวก้อไม่ค่อยหิว เรี่ยวแรงก้อไม่ค่อยจะมีถึงเวลานอนแต่ละครั้งผมโครดจะทรมานเลย ไม่รุ้ว่าในหัวเรามันจะคิดอะไรนักหนา คิดเรื่องที่ผ่านมาแล้วกลับไปแก้ไม่ได้ คิดว่าเราจะมีพรุ่งนี้ไปทำไมวะ คิดว่าอยุ่ไปเพื่ออะไรวะ คิดถามพวกนี้แม้งเข้ามาในหัวผมทุกครั้งที่ผมพยายามจะข่มตาหลับ แต่คำตอบของคำถามทั้งหมด ผมไม่เคยตอบได้ซักครั้งว่าทำไม ที่ทำได้แค่ถามตัวเองวนไปวนมาอยุ่อย่างนั้นทุกวัน เป็นอย่างงี้อยุ่ปีกว่า จนแม่ผมเห็นอาการผมไม่ดีขึ้นเลย ยิ่งแย่ลงทุกวันด้วยซ้ำ แม่ผมแกเลยบอกให้ผมไปหาจิตแพทย์ลองดูมั้ยเผื่อมันจะดีขึ้น ซึ่งผมเองจิงๆแล้วก้อไม่ได้อยากจะอยุ่ในสภาพแบบนั้นเหมือนกัน ผมเลยลองไปหาจิตแพทย์ตามที่แม่ผมแนะนำ สำหรับผมนั้นผมคิดว่าในระหว่างการรักษาของคุณหมอนั้นมันไม่ได้เป็นการช่วยผมให้ดีขึ้นเลยซักนิด มันเหมือนคุณหมอตอกย้ำคำถามที่ผมหาคำตอบนั้นอยุ่ตลอดเวลา เค้าจะคอยถามว่า คุณรู้สึกยังไง คิดอะไรอยุ่ แต่ก้อนะ ขนาดตัวผมเองยังหาคำตอบไม่ได้ คุณหมอก้อเช่นกันแหละครับ แกก้อบอกได้แค่ผมเป็นโรคซึมเศร้า ควรที่จะต้องทานยาอย่างต่อเนื่องเพื่อควบคุมอารมณ์ ผมเลยไปหาหมอแค่ครั้งเดียวเพราะรุ้สึกว่ามันไม่ได้ช่วยอะไรเลยซักนิด
    จนวันนึงเพื่อนผมแนะนำให้ผมเล่นแอพหาคู่ เพื่อนผมบอกว่า "อย่างน้อยก้อมีคนคุยนะ อย่าไปคิดมาก" โดยที่ผมก้อไม่ได้คิดว่าจะได้เจอคนที่ใช่หรือเจอคนที่เราจะคบได้ แค่รู้สึกว่า ลองดูก้อไม่เสียหายหนิ ลองดูวะ!! เอาไงเอากัน!! คงไม่แย่ไปกว่าที่เป็นอยู่หรอกมั้ง หลังจากเล่นอยุ่หลายเดือน ผมก้อได้ลองคุยกับผู้หญิงในแอพอยุ่หลายคนแต่ก้อไม่ได้รู้สึกว่าพิเศษอะไรกว่าแค่คนคุยกัน แล้วผมก้อได้เจอผู้หญิงคนนึง เธอเป็นผู้หญิงที่รูปร่างน่ารัก ตัวสูง รูปร่างดี ซึ่งเธอเป็นคนนิสัยร่าเริ่ง (ยิ้มเก่งมากกกกก) ตอนนั้นผมก้อคิดว่าเธอน่ารักดีนะ แต่คงจะไม่จิงจังอะไรกับเราหรอก คงคุยเล่นไปวันๆ ผมเลยลองทักเธอไป เราก้อเริ่มคุยกันได้ 2-3 วัน ซึ่งก้อไม่ได้มีอะไรมากไปกว่าการคุยทั้วไป เช่น ทำอะไรอยุ่ครับ กินข้าวยังครับ ฝันดีนะครับ ตอนนั้นผมรู้สึกอยากจะลองรู้จักเธอให้มากขึ้นกว่าเดิม ผมเลยขอไลน์เธอไป หลังจากที่ผมขอไป เธอก้อเงียบไปพักใหญ่ ส่วนผมตอนนั้นนี่ใจจดใจจ่อ รอเธอตอบกลับ และแล้วเธอก้อตอบกลับมาเป็น ไอดีไลน์ของเธอ!! หลังจากนั้นเราก้อคุยกันมากขึ้น รู้สึกว่าความสัมพันธ์ของเธอกับผม มันเกิดขึ้นเร็วมากๆคุยกันแทบจะทุกเวลาเลยก้อว่าได้ จนวันนึงผมอยากเห็นหน้าเธอ ไม่ใช่แค่อยุ่ในรูป ผมเลยลอง video call หาเธอดูเป็นครั้งแรก (ใจผมเต้นรัวยังกับจะหลุดออกมาจากอก) ซึ่งตอนนั้นผมกับเธออยุ่แถวทองหล่อเหมือนกัน แต่เธอกำลังจะกลับบ้านแล้ว เธอรับสาย "กำลังจะกลับบ้านแล้วนะคะ” ผมเลยตอบกลับไป “โอเคครับ กลับบ้านดีๆนะครับ” ตอนนั้นผมรู้สึกว่า เห้ออ ถ้าเราโทรไปเร็วกว่านี้อาจจะได้เจอกันก้ได้ แต่ก้อไม่เป็นไร แค่นี้ก้อแฮปปี้แล้วววว จากนั้นเราก้อ video call กันทุกวัน ทุกคืน จนมันทำให้ผมรู้สึกว่าอยากคุยกับเธอแบบนี้ไปนานๆ ไม่อยากให้เธอหายไปไหน อาจเป็นเพราะ เวลาที่ผมคุยกับเธอผมรู้สึกสบายใจแบบบอกไม่ถูก สามารถคุยกับเธอได้ทุกเรื่อง ปรึกษาได้เวลาไม่สบายใจ ที่สำคัญเลยเวลาคุยกับเธอทุกครั้งมันเหมือนตัวเองยิ้มอยุ่ตลอดเวลา หัวเราะทั้งวันเหมือนคนบ้า ทั้งๆที่ก้อแค่คุยกันปกติทั้วไป ซึ่งมันช่างแตกต่างกับช่วงก่อนหน้าที่ได้รู้จักกับเธออย่างกับผมเป็นคนละคน ผมก้อตอบไม่ได้เหมือนกันว่าทำไม อาจเป็นเพราะความร่าเริ่งสดใสของเธอ หรือ อาจจะเป็นแก้มตุ่ยๆของเธอที่ผมรู้สึกว่าโครดดดดดดดน่ารักเลย  แล้วในที่สุด!! วันแรกที่เราได้เจอกัน ก้อมาถึง!! วันนั้นผมไปรับเธอที่ออฟฟิสของญาติเธอ แวปแรกที่ผมเห็นเธอตัวเป็นๆผมคิดในใจ “อยากกัดแก้มจังเลย” (5555555 หรือผมกลายเป็นคนโรคจิตไปแล้ว) หลังจากนั้นเราก้อไปกินข้าวกันที่ร้านอาหารแถวออฟฟิสญาติเธอ  เวลาผ่านไปเร็วยังกับเพิ่งผ่านไปแค่ไม่กี่นาที แต่ผมก้อต้องจากเธอซะแล้ววว (ทำไมต้องเศร้าด้วยยวะ) ผมเริ่มสงสัยและถามกับตัวเอง “ หรือว่ากุจะเริ่มรักเค้าแล้วเหลอวะ?? ” หลังจากนั้นเราก้อได้เจอกันบ่อยขึ้น แทบจะทุกวันเลยก้อว่าได้ ตัวเราเริ่มติดกันยังกับตังเม 5555555  คำตอบของคำถามที่ผมถามตัวเองทุกคืนก่อนจะหลับมันเริ่มชัดขึ้นเรื่อยๆ จนมันทำให้ผมมันใจว่า เธอคนนี้แหละ คนที่ทำให้ผมไม่อยากจากไปไหนเลย อยากเห็นหน้าเธอทุกวัน อยากดูแลเธอเวลาเธอไม่สบาย อยากทำให้เธอยิ้มและหัวเราะ (เพราะเธอโครดน่ารักเลยเวลา ยิ้ม ) อยากจะเป็นทุกๆอย่างให้เธอถึงแม้เธอจะไม่ได้ขอเลยก้อตาม จนในที่สุดผมก้อตัดสินใจขอเธอเป็นแฟน และเธอตอบตกลง ตอนนี้เธอคือตอบของทุกคำถามของผมแล้วครับ ที่มีชีวิตอยุ่คงเพราะเพื่อจะได้เจอเธอและหัวเราะไปด้วยกัน อยากจะให้ถึงพรุ่งนี้เร็วๆจะได้พาเธอกินกินของอร่อยๆ อยากอยุ่ไปนานๆเพื่อที่จะดูแลเธอ (ความรักชนะทุกอย่างล่ะมั้งคับ5555)
    ใครที่กำลังรู้สึกว่า โลกนี้ไม่มีที่สำหรับเรา คิดว่าไม่มีคนที่ต้องการเรา คิดว่าเราควรต้องอยุ่คนเดียวไปตลอดชีวิต ผมก้อเคยคิดเหมือนอย่างพวกคุณมาก่อนครับ โรคซึมเศร้าไม่ใช่เรื่องตลกซักนิด มันไม่ใช่ว่าเป็นแล้วจะหายกันได้ง่ายๆ คนไม่เคยผ่านมาก่อนจะไม่มีทางเข้าใจได้เลยว่ามัน ทรมาน!! แค่ไหน ผมเป็นกำลังใจช่วยนะครับ ผมคิดว่าทุกคนสามารถผ่านมันไปได้ ถึงมันจะยากแค่ไหนแต่เมื่อมันถึงเวลาทุกอย่างจะดีขึ้นเองครับ จงรอคอยคนคนนั้นของคุณ ไม่มีมนุษย์คนไหนเกิดมาเพื่ออยุ่คนเดียวหรอกครับ ไม่มีใครไม่เคยผิดพลาดมาก่อนครับ ทุกคนเคยผิดพลาดหมดนะผมว่า มันแค่ขึ้นอยุ่กับตัวคุณเองว่า คุณจะยอมรับความผิดพลาดของคุณได้รึยัง ว่าคนเราไม่สามารถกลับไปแก้ไขอะไรที่เราเคยพลาดไปแล้วได้ จงเรียนรู้ความผิดพลาดของคุณและยอมรับมัน สู้ๆนะครับ มีใครสักคนรอที่จะเจอเราอยุ่แน่นอนครับ