สวัสดีค่ะ เรื่องมีอยู่ว่า เราคุยกับเพื่อนคนนึ่ง ประมาณปีกว่าๆเกือบสองปี เราคุยกันทางโซเชียล หลังจากจบ ม.6 ก็ติดต่อทางนี้ตลอดเพราะเราต้องมาเรียนเชียงใหม่เลยไม่ค่อยได้พบกัน จนเมื่อปีที่แล้วหลังจากที่ไม่ได้เจอมา1ปี ก็นัดเจอกันไปดูหนังด้วยกัน คือตอนเวลาที่ผ่านมาเราจะคิดเสมอว่าเขาคิดกับเราแค่เพื่อนนะ มันเป็นไปมากว่านี้คงไม่ได้ เราเองก็คิดว่าถ้ามีคนมาจีบเราคงจะคิดกับเขาแบบเพื่อนจริงๆ แต่มันก็ทำไม่ได้อะ มีคนเข้ามาก็จริงในช่วงนี้แต่พอลองคุยแล้วมันก็รู้สึกผิดต่อเขา เลยเลิกคุยไป พอคอดถึงเขาตลอด ตอนแรกๆก็คิดว่าคงจะหลงชั่วคราว เพราะเขาเองก็ไม่มีท่าทีว่าจะชอบเรา จนตอนนี้เราอยู่ปี2แล้ว เขามาเชียงใหม่กับครอบครัวเพราะพี่สาวรับปริญญาแต่พอดีช่วงที่เขามาเราก็งานยุ่งพอๆกันเพราะพี่บัณฑิตก็นัดกินเลี้ยง แล้วมีคืนนึ่ง ที่เรามีกินงานเลี้ยงของเมเจอร์ แล้ววันพรุ่งนี้เขาก็จะกลับแล้ว เราบอกเขาว่างานอาจจะเลิกประมาณ4ทุม อยากเจอกันหน่อบมั้ย แต่เขาบอกว่าคงต้องนอนเร็วเพราะพรุ่งนี้ต้องไปถ่ายรูปกับพี่ที่มอ เราก็เลิกออกจากงานเลี้ยงมาก่อนเวลาแล้วขี่รถไปหาเขาที่พัก เขาก็ลงมาหาเราข้างล่างนะเพราะเราไม่กล้าขึ้นไปหาเขา ตอนแรกก็คิดว่าคงมาเจอมาคุยด้วยสักพักแล้วก็กลับ แต่เปล่าเลยเขาบอกจะไปเซเว่น เราก็เลยไปด้วย คิดว่าไปซื้ออะไรกินคงจะกลับโรงแรมเลย เขาก็บอกว่ายังไม่อยากกลับขอเดินเล่นแถวนี้ก่อน มีที่ไหนให้เดินเล่นบ้าง เราก็เลยพาเขาเดินเล่นแล้วก็คุยไปพรางๆ คือไม่คิดว่าจะมาไกลแบบนี้จากที่คิดว่าคุยแปปเดียวก็กลับแต่รู้สึกดีมากกว่านั้น เราอยากปรึกษาหน่อยคือที่เราพยายามหาเวลาว่างเพื่อนมาเจอเขาทั้งๆที่เราก็ติดงาน แบบนี้เขาเรียกว่ารักหรือเปล่าหรือเราหลงเขาเฉยๆกันแต่ เป็นแบบนี้มานานแล้ว เป็นไปได้ที่เราอาจจะคิดไปเอง ช่วยบอกหน่อยนะ ขอบคุณนะคะที่อ่านจนจบ
ปรึกษา อยากรู้ว่าแบบนี้เขาเรียกว่า รัก หรือเปล่า