สวัสดีครับเพื่อนๆ พี่ชาวพันทิปทุกคนครับ กระทู้นี้เป็นกระทู้แรกในชีวิตของผม ซึ่งถ้าขาดตกอะไรไปก็ขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะครับ
ผมกับแฟนเก่าคบกันมา 2ปี 11เดือน อีก2วันจะเป็นวันที่ผมกับน้องเค้าจะคบกันครบ 3 ปีก็ได้เลิกกัน น้องเค้าเป็นเด็กที่ตั้งใจเรียน เป็นลูกที่ดี เป็นแฟนที่น่ารัก ดูแลผมทุกๆเรื่องไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตามถ้าผมมีปัญหา น้องก็จะเข้ามาช่วยตลอด ตลอด 2 ปีกว่าๆที่เราคบกันมีทะเลาะกันบ้างเป็นบางครั้งแต่ก็ปรับความเข้าใจกันได้ตลอดจนมาถึงครั้งที่เลิกกันตอนนั้นคือช่วงที่ผมได้เข้าปี 1 ไปใหม่ๆเป็นน้องเฟรชชี่ เราได้เลิกกันเพราะปัญหาที่เราไม่เข้าใจกัน และระยะทางที่ค่อนข้างไกล ไม่ค่อยได้เจอกัน(ไม่ใช่ปัญหามือที่ 3) หลังจากที่เลิกกันได้ 1 เดือนแรกผมยอมรับเลยครับว่าช่วงนั้นเหงามาก แต่ก็ไม่ได้คิดถึงน้องเค้าอะไรมากมาย จนก็ได้ไปเจอเพื่อนรุ่นเดียวกันซึ่งคุยกันถูกคอ เลยคุยกับเพื่อนคนนั้นมาตลอดตั้งแต่นั้นมา ช่วง 1 เดือนแรกที่ ผมกับออ(นามสมมุติ)ได้อยู่ด้วยกัน เธอเข้ากับผมได้ค่อนข้างดี ไปไหนมาไหน
ออก็ทำให้ผมยิ้มได้และมีความสุขอีกครั้ง จนเข้าเดือนที่ 2 ผมเริ่มรู้สึกคิดถึงน้องเค้า นอนไม่หลับ คิดถึงทุกๆอย่างที่เกี่ยวกับน้อง ผมเลยไปคุยกับเพื่อน เพื่อนก็บอกว่า "ช่วงแรกๆ เลิกกันใหม่ๆก็คิดถึงเป็นธรรมดา ลองเปิดใจให้คนใหม่หรือยัง ต้องเปิดใจอย่าคิด ถ้าตัดใจแล้วก็ต้องปล่อยน้องเค้าไป" ผมก็กลับมาคิดและก็พยายามเปิดใจให้กับคนใหม่ ซึ่งออเธอก็เป็นคนที่น่ารัก แต่อาจจะเป็นคนละรูปแบบกับน้องเค้า ผมก็พยายามไม่บอกออเรื่องนี้ จนถึงปัจจุบันก็เป็นเวลา 3 เดือนที่ผมกับออได้คุยกัน เป็นเวลา 4 เดือนที่ได้เลิกกับน้องเค้า ผมต้องพูดก่อนเลยว่าผมเป็นคนที่ต่อมน้ำตาไม่ได้ใช้งานมานานมากตั้งแต่ดูโดเรม่อน ตอน ความทรงจำของคุณย่า ก็ไม่ได้ร้องให้มาอีกเลย แต่ช่วงนี้แค่ฟังเพลงเศร้าแล้วคิดตามน้ำตาก็ไหลออกมาเอง เหมือนคนโรคจิต5555+ มองกระดาษชอตโน๊ตของในห้องสมุดก็ร้องให้ออกมา คิดถึงตอนที่น้องเค้าชอบเอาขนมมาเซอร์ไพรส์ผมและติดชอตโน๊ตพร้อมกับคำให้กำลังใจน่ารักๆมา^^ เรียนๆอยู่นั่งเหม่อมองขวดน้ำเพื่อนก็คิดถึงขวดน้ำแบบเดียวกันที่น้องเค้าชอบเอามาให้ตอนแข่งกีฬาพร้อมกับเขียนที่ฝาให้กำลังใจ ไปไหนมาไหนก็คิดว่าทำไมไม่มีน้องเค้ามาเดินด้วยข้างๆว่ะก็ร้องอีก5555+ ช่วงนี้น้ำตาผมปั้มไม่ทันกันเลยครับ ที่มาบ่นนี้ก็อยากจะเอานิยายน้ำเน่าของผมเนี่ยมาให้เพื่อนๆได้คิดเตือนสติตัวเองก่อนจะเลิกกับใครให้คิดดีๆ คิดดีๆจริงๆนะครับ เพราะถ้าเราเลิกกันด้วยปัญหา ลองมองปัญหานั้นดูก่อนครับ ใจเย็นๆมองปัญหานั้นก่อนนะครับ ว่าเราสามารถแก้ไขมันได้ไหม เรื่องเลิกอยากจะให้เป็นเรื่องสุดท้าย สุดท้ายจริงๆครับ คนดีๆที่เข้ากับเราจริงๆหายากนะครับ สำหรับผม ผมรู้ดีครับว่าผมค่อนข้างเด็กที่จะมาพูดอะไรแบบนี้ แต่เด็กน้อยอย่างผมก็สัมผัสถึงคนที่เราเรียกว่า"คนดีๆที่เข้ากับเราจริงๆ"มาแล้ว ผมรู้นะครับว่าผมมันนิสัยไม่ค่อยดีเท่าไหร่ที่เอาความรู้สึกแบบนี้มาคิดทั้งๆที่มีคนใหม่อยู่แล้ว และคนใหม่เค้าก็ไม่ได้ผิดอะไร แถมเป็นคนดีสะอีก แต่ทำไงได้เนอะครับ ความรู้สึกมันห้ามกันไม่ได้จริงๆ ผมก็คงได้แต่มองน้องเค้าอยู่ห่างๆละทำตัวให้ดีกับคนใหม่ของผม เมื่อไหร่คำว่าช่วงแรกๆของเพื่อนที่พูดกับผมจะจบลงสักที5555+ แล้วน้ำตาก็ไหลอีกครับ มันฝืนไหมกับคนใหม่ ผมก็ว่ามันไม่ได้ฝืนมากนะครับ แต่ความผูกผันกับคนเก่ามันมีมากกว่า นั้นแหละครับก็ขอบคุณพื้นที่ดีๆตรงนี้ที่ให้ผมได้มาระบายความอัดอั้นตันใจนี้นะครับ สุดท้ายนี้ก็อย่าลืมนะครับ ว่าเราจะมาเจอกันในการผจญภัยครั้งต่อไป กับ!!...... -ขอบคุณครับ
3 ปี หรือ 4 เดือน
ผมกับแฟนเก่าคบกันมา 2ปี 11เดือน อีก2วันจะเป็นวันที่ผมกับน้องเค้าจะคบกันครบ 3 ปีก็ได้เลิกกัน น้องเค้าเป็นเด็กที่ตั้งใจเรียน เป็นลูกที่ดี เป็นแฟนที่น่ารัก ดูแลผมทุกๆเรื่องไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตามถ้าผมมีปัญหา น้องก็จะเข้ามาช่วยตลอด ตลอด 2 ปีกว่าๆที่เราคบกันมีทะเลาะกันบ้างเป็นบางครั้งแต่ก็ปรับความเข้าใจกันได้ตลอดจนมาถึงครั้งที่เลิกกันตอนนั้นคือช่วงที่ผมได้เข้าปี 1 ไปใหม่ๆเป็นน้องเฟรชชี่ เราได้เลิกกันเพราะปัญหาที่เราไม่เข้าใจกัน และระยะทางที่ค่อนข้างไกล ไม่ค่อยได้เจอกัน(ไม่ใช่ปัญหามือที่ 3) หลังจากที่เลิกกันได้ 1 เดือนแรกผมยอมรับเลยครับว่าช่วงนั้นเหงามาก แต่ก็ไม่ได้คิดถึงน้องเค้าอะไรมากมาย จนก็ได้ไปเจอเพื่อนรุ่นเดียวกันซึ่งคุยกันถูกคอ เลยคุยกับเพื่อนคนนั้นมาตลอดตั้งแต่นั้นมา ช่วง 1 เดือนแรกที่ ผมกับออ(นามสมมุติ)ได้อยู่ด้วยกัน เธอเข้ากับผมได้ค่อนข้างดี ไปไหนมาไหนออก็ทำให้ผมยิ้มได้และมีความสุขอีกครั้ง จนเข้าเดือนที่ 2 ผมเริ่มรู้สึกคิดถึงน้องเค้า นอนไม่หลับ คิดถึงทุกๆอย่างที่เกี่ยวกับน้อง ผมเลยไปคุยกับเพื่อน เพื่อนก็บอกว่า "ช่วงแรกๆ เลิกกันใหม่ๆก็คิดถึงเป็นธรรมดา ลองเปิดใจให้คนใหม่หรือยัง ต้องเปิดใจอย่าคิด ถ้าตัดใจแล้วก็ต้องปล่อยน้องเค้าไป" ผมก็กลับมาคิดและก็พยายามเปิดใจให้กับคนใหม่ ซึ่งออเธอก็เป็นคนที่น่ารัก แต่อาจจะเป็นคนละรูปแบบกับน้องเค้า ผมก็พยายามไม่บอกออเรื่องนี้ จนถึงปัจจุบันก็เป็นเวลา 3 เดือนที่ผมกับออได้คุยกัน เป็นเวลา 4 เดือนที่ได้เลิกกับน้องเค้า ผมต้องพูดก่อนเลยว่าผมเป็นคนที่ต่อมน้ำตาไม่ได้ใช้งานมานานมากตั้งแต่ดูโดเรม่อน ตอน ความทรงจำของคุณย่า ก็ไม่ได้ร้องให้มาอีกเลย แต่ช่วงนี้แค่ฟังเพลงเศร้าแล้วคิดตามน้ำตาก็ไหลออกมาเอง เหมือนคนโรคจิต5555+ มองกระดาษชอตโน๊ตของในห้องสมุดก็ร้องให้ออกมา คิดถึงตอนที่น้องเค้าชอบเอาขนมมาเซอร์ไพรส์ผมและติดชอตโน๊ตพร้อมกับคำให้กำลังใจน่ารักๆมา^^ เรียนๆอยู่นั่งเหม่อมองขวดน้ำเพื่อนก็คิดถึงขวดน้ำแบบเดียวกันที่น้องเค้าชอบเอามาให้ตอนแข่งกีฬาพร้อมกับเขียนที่ฝาให้กำลังใจ ไปไหนมาไหนก็คิดว่าทำไมไม่มีน้องเค้ามาเดินด้วยข้างๆว่ะก็ร้องอีก5555+ ช่วงนี้น้ำตาผมปั้มไม่ทันกันเลยครับ ที่มาบ่นนี้ก็อยากจะเอานิยายน้ำเน่าของผมเนี่ยมาให้เพื่อนๆได้คิดเตือนสติตัวเองก่อนจะเลิกกับใครให้คิดดีๆ คิดดีๆจริงๆนะครับ เพราะถ้าเราเลิกกันด้วยปัญหา ลองมองปัญหานั้นดูก่อนครับ ใจเย็นๆมองปัญหานั้นก่อนนะครับ ว่าเราสามารถแก้ไขมันได้ไหม เรื่องเลิกอยากจะให้เป็นเรื่องสุดท้าย สุดท้ายจริงๆครับ คนดีๆที่เข้ากับเราจริงๆหายากนะครับ สำหรับผม ผมรู้ดีครับว่าผมค่อนข้างเด็กที่จะมาพูดอะไรแบบนี้ แต่เด็กน้อยอย่างผมก็สัมผัสถึงคนที่เราเรียกว่า"คนดีๆที่เข้ากับเราจริงๆ"มาแล้ว ผมรู้นะครับว่าผมมันนิสัยไม่ค่อยดีเท่าไหร่ที่เอาความรู้สึกแบบนี้มาคิดทั้งๆที่มีคนใหม่อยู่แล้ว และคนใหม่เค้าก็ไม่ได้ผิดอะไร แถมเป็นคนดีสะอีก แต่ทำไงได้เนอะครับ ความรู้สึกมันห้ามกันไม่ได้จริงๆ ผมก็คงได้แต่มองน้องเค้าอยู่ห่างๆละทำตัวให้ดีกับคนใหม่ของผม เมื่อไหร่คำว่าช่วงแรกๆของเพื่อนที่พูดกับผมจะจบลงสักที5555+ แล้วน้ำตาก็ไหลอีกครับ มันฝืนไหมกับคนใหม่ ผมก็ว่ามันไม่ได้ฝืนมากนะครับ แต่ความผูกผันกับคนเก่ามันมีมากกว่า นั้นแหละครับก็ขอบคุณพื้นที่ดีๆตรงนี้ที่ให้ผมได้มาระบายความอัดอั้นตันใจนี้นะครับ สุดท้ายนี้ก็อย่าลืมนะครับ ว่าเราจะมาเจอกันในการผจญภัยครั้งต่อไป กับ!!...... -ขอบคุณครับ