กระทู้นี้จะออกแนวตัดพ้อหน่อยแต่วอนขอกำลังใจและคำแนะนำดีๆจากพี่ๆน้องๆทุกคนหน่อยนะคะ เครียดมากตอนนี้
เรื่องของเรื่องก็คือว่า..
ตอนนี้เราทำงานออฟฟิศต่างชาติ (French) เงินเดือนปัจจุบัน 12k กับระยะเวลางาน 2 ปี 3 เดือน ออฟฟิศอยู่ไกลจากที่พัก 15 กิโล บริษัทไม่มีค่ารถหรือรถรับส่ง ทุกคนคิดว่ายังไง?
ซึ่งงานที่เราทำก็ ทุกอย่างอ่ะที่ได้รับคำสั่งมา (จนไม่รู้ว่าจะเรียกตัวเองว่าตำแหน่งอะไร) โดนบ่นโดนด่ามาก็เยอะนะ แต่ไม่ใช่ว่าเราไม่ปรับนะ เราพยายามอย่างสุดฤทธิ์อ่ะ น้ำตาตกในก็หลายหน หลายครั้งมากที่เราท้อและคิดเหมือนกันว่าเราจะทนอยู่ไปทำไม แต่รู้ไหมว่า ที่เราทนทำอยู่เพราะเราอยากอยู่ช่วยงานพวกเขา แต่นั่น ก็ยิ่งดูว่าเราเป็นตัวถ่วงอยู่ดี จริงๆแล้วเราไม่ได้คาดหวังที่จะมานั่งทำงานอยู่แต่ในออฟฟิศนะ เพราะตอนแรกที่เราสมัครเข้ามาคือพนักงานประจำบู้ทขาย เพราะเราชอบแบบนั้น และภาษาอังกฤษถึงแม้จะไม่เก่งมากแต่เราก็พอตัว (จะเอาอะไรกับคนที่เรียนจากYoutube) แต่เขาก็ปิดบู้ทและย้ายพนักงานทุกคนมาทำในออฟฟิศ เราก็อึดอัดนะ ทุกๆเช้าที่ลืมตาตื่นรู้สึกตัวขึ้นมา เราไม่อยากมาทำงาน เราเหมือนจะร้องไห้ (คล้ายๆเด็กอนุบาลที่ต้องฝืนตื่นไปร.ร.)
และทุกๆเดือน เราต้องส่งให้ยายกับตา ให้แม่อีก แถมต้องแบ่งใช้หนี้กยศ.ด้วย และเราก็อยากเรียนต่อให้จบปริญญาตรีซึ่งอีกแค่ 2 ปี (เราจบ ปวส.) แต่ เพราะเงินเดือนเราไม่พอ ใช้เดือนชนเดือน บ่อยครั้งที่เงินช็อต บวกกับงานที่เราทำแล้วไม่มีความสุข และเราไม่มีเงินเก็บเลย ซึ่งเราก็มีความฝันอยากที่จะมีบ้าน มีรถ เหมือนคนอื่นๆ
ตอนนี้ ทั้งแม่และคนรอบข้างก็บอกนะว่า ทำไมเราไม่ออกมาทำอะไรสักอย่างที่เราถนัดล่ะ เพราะเราเป็นคนชอบภาษา ชอบพบป่ะผู้คน เป็นคนคุยเก่ง อัธยาศัยดี แถมภาษาก็พอได้ เรามีโอกาศทำเงินได้มากกว่า และอาจได้ทำงานที่รัก รวมถึงได้พัฒนาตัวเองไปในตัวด้วย เราก็คิดนะ อยากเขียนใบลาออก ณ ตอนนี้เลย แต่ยอมรับว่ายังไม่กล้าพอ น้าเราก็บอกตลอดนะว่า ''รักงานได้ แต่อย่ารักบริษัท'' ใช่..
ทุกๆวันนี้ เรากดดันมาก ไม่มีความสุขเลย
ทำไงต่อไปกับชีวิต?
เรื่องของเรื่องก็คือว่า..
ตอนนี้เราทำงานออฟฟิศต่างชาติ (French) เงินเดือนปัจจุบัน 12k กับระยะเวลางาน 2 ปี 3 เดือน ออฟฟิศอยู่ไกลจากที่พัก 15 กิโล บริษัทไม่มีค่ารถหรือรถรับส่ง ทุกคนคิดว่ายังไง?
ซึ่งงานที่เราทำก็ ทุกอย่างอ่ะที่ได้รับคำสั่งมา (จนไม่รู้ว่าจะเรียกตัวเองว่าตำแหน่งอะไร) โดนบ่นโดนด่ามาก็เยอะนะ แต่ไม่ใช่ว่าเราไม่ปรับนะ เราพยายามอย่างสุดฤทธิ์อ่ะ น้ำตาตกในก็หลายหน หลายครั้งมากที่เราท้อและคิดเหมือนกันว่าเราจะทนอยู่ไปทำไม แต่รู้ไหมว่า ที่เราทนทำอยู่เพราะเราอยากอยู่ช่วยงานพวกเขา แต่นั่น ก็ยิ่งดูว่าเราเป็นตัวถ่วงอยู่ดี จริงๆแล้วเราไม่ได้คาดหวังที่จะมานั่งทำงานอยู่แต่ในออฟฟิศนะ เพราะตอนแรกที่เราสมัครเข้ามาคือพนักงานประจำบู้ทขาย เพราะเราชอบแบบนั้น และภาษาอังกฤษถึงแม้จะไม่เก่งมากแต่เราก็พอตัว (จะเอาอะไรกับคนที่เรียนจากYoutube) แต่เขาก็ปิดบู้ทและย้ายพนักงานทุกคนมาทำในออฟฟิศ เราก็อึดอัดนะ ทุกๆเช้าที่ลืมตาตื่นรู้สึกตัวขึ้นมา เราไม่อยากมาทำงาน เราเหมือนจะร้องไห้ (คล้ายๆเด็กอนุบาลที่ต้องฝืนตื่นไปร.ร.)
และทุกๆเดือน เราต้องส่งให้ยายกับตา ให้แม่อีก แถมต้องแบ่งใช้หนี้กยศ.ด้วย และเราก็อยากเรียนต่อให้จบปริญญาตรีซึ่งอีกแค่ 2 ปี (เราจบ ปวส.) แต่ เพราะเงินเดือนเราไม่พอ ใช้เดือนชนเดือน บ่อยครั้งที่เงินช็อต บวกกับงานที่เราทำแล้วไม่มีความสุข และเราไม่มีเงินเก็บเลย ซึ่งเราก็มีความฝันอยากที่จะมีบ้าน มีรถ เหมือนคนอื่นๆ
ตอนนี้ ทั้งแม่และคนรอบข้างก็บอกนะว่า ทำไมเราไม่ออกมาทำอะไรสักอย่างที่เราถนัดล่ะ เพราะเราเป็นคนชอบภาษา ชอบพบป่ะผู้คน เป็นคนคุยเก่ง อัธยาศัยดี แถมภาษาก็พอได้ เรามีโอกาศทำเงินได้มากกว่า และอาจได้ทำงานที่รัก รวมถึงได้พัฒนาตัวเองไปในตัวด้วย เราก็คิดนะ อยากเขียนใบลาออก ณ ตอนนี้เลย แต่ยอมรับว่ายังไม่กล้าพอ น้าเราก็บอกตลอดนะว่า ''รักงานได้ แต่อย่ารักบริษัท'' ใช่..
ทุกๆวันนี้ เรากดดันมาก ไม่มีความสุขเลย