คือว่า หลายๆคนคงมีความเชื่อเกี่ยวกับความฝันหลากหลายรูปแบบ
เราเองก็เป็นหนึ่งในนั้น เป็นบุคคลนึงที่เชื่อเรื่องแปลกๆ
ก่อยที่จะฝันแปลกๆ มันมีเหตุการณ์ก่อนหน้าที่เราคิดว่ามีบางอย่างแปลกๆ คือเราหลับตาลงในขณะที่กำลังนอนแล้วในตอนนั้นเองก็ดันเห็นแสงในตา หมายถึงเวลาหลับตาแสงมันจะวูบๆวาบๆ เหมือนตอนนั่งสมาธิ แล้วเราก็ดันไปเพ่ง พอเพ่งไปมากๆ มันกลับลึกเข้าไปๆ ๆๆ จนเริ่มรู้สึกแปลกๆละ มัยวูบวาบไปหมด จนกระทั่งเกิดภาพที่เราก็รู้ว่าจินตนาการไหมแต่ตอนนั้นไม่ได้รู้เรื่องสมาธิเท่าไหร่ ภาพที่เกิดคือเราเห็นมือเป็นล้านๆ มือ เหมือนมันจะอยู่รอบๆตัวเรา แล้วมันก็พาเราเข้าไปสู่อีกที่ คือเราเห็นเซลล์ประสาทตาของเราทำงาน ในตาตั้งแต่สีดำจนถึงสีน้ำตาลแล้วลงไปในเส้นเลือด น่าจะนะ จากนั้นเราก็สะดุ้ตื่นงแล้งรีบรุกไปนอนตรงกลางระหว่างแม่กับพ่อเพราะกลัวมากๆ มันแปลกใช่ไหมหมละ พอดวลาผ่านไปเราก็ลืม
หลังจากนั้นไม่นาน ดันไปดูหนังที่มันออกจะปนะสาท คือ ดอกเตอสเตรนจ์ แล้วตอนที่อาจารย์ผลักดอกเตอร์ แล้วดอกก็หลุดไปในห้วงหลายๆห้วง ทำผมสะดุ้งแล้วนึกถึงฝันอันนั้น ผมฝันอะไรอยู่กันแน่ครับ มันเหใอนกันมากๆ จนบางทีเราดว่ามันแปลกเกินไป และเรื่องราวก็เริ่มจากตรงนี้แหละ
ต่อมาพอเวลาผ่านมาสักสองสามเดือน วันนั้นเรากลับจากมหาลัยเหนื่อยมาก ตามปกติของเด็กปี 3 (ตอนนี้จะฝึกงานแล้วปี4) ประมาณพลบค่ำสัก ห้าโมงกว่าจะหกโมงเห็นจะได้ เรานอนหลับในห้องคนเดียว พ่อกับแม่ก็ทำกับข้าวรอ ในระหว่างนั้นก็หลับได้สักระยะนึง เราเริ่มรู้สึกอึดอัดเหงื่อไหลร้อนไปหมด ทั้งๆที่แอเปิด 20 21 22 อยู่แล้ว สักพักก็มีเสียง ผญ พูดดังมากว่า "ตื่น ตื่นได้แล้ว ไม่มีเวลามากนะ ตื่นๆ!" เราก็ตื่น แล้วเห็น ผญ ชุดคลุมแดงๆประหลาดๆ ยืนปลายเตียงหันหลังให้เรา แล้วเหลียวหลังมามองพร้อมพูดว่า " จำระยะทางไปกลับลอนดอนให้ดี " พูดย้ำอยู่สี่ห้ารอบได้ แล้วดราก็ขยับไม่ได้ ตอนปรกนึกว่าโดนผีอำ เราก็เลยสวดมนต์ชินบัญชร แผ่เมตตาก็แล้ว นึกถึงพระในบ้านก็แล้วพ่อแม่ ก็ไม่หลุด แต่พอหมดเสียงพูดไปผมก็รุกขึ้นนั่งได้ แล้วจากนั้นเราก็กลัวมากเพราะเสียงมันน่ากลัว เราวิ่งไปที่ประตูเพื่อจะหนีออกไปหาแม่กับป๊าข้างนอกห้อง ประตูดันเปลี่ยนเคลื่อนไปที่อื่นที่สูงกว่าภายในห้อง ทั้งห้องหมุนติ้วไปหมด จากนั้นเราก็หนีไปที่หน้าต่งหัวเตียงพอวิ่งไปมันก็ย้ายหนี จากนั้นเราไปที่หน้าต่างอีกบานมันกลับเล็กลงจนเท่าทางเดินท่อแอร์ แล้วมีมุ้งลวดกั้น เราเลยไม่ไหวละ ใช้สองมือและนิ้วฉีกมันออกแล้วรีบออกมา พอออกมาได้ นึกว่าหน้าห้อง เปล่าเลย เป็นทางเดินลาดยาวที่คล้ายกับทางเดินของห้องาอบตอนมัธยม เราก็เดินไปเรื่อยๆจน ภายในห้องมีเด็กๆต่างสัญชาตินั่งเคร่งครัดอยู่ในห้องเหมือนกำลังสอบ ผมก็เดินไปจนสุดมันเป็นทางที่เดินไปซ้ายได้ หรือจะตรงไปก็ได้ พอถึงมุมห้อง ก็เป็นที่นั่งสอบเฉยเลย พอผใเดินเข้าไป มี ผญ วัยเดียวกันชาวต่างชาติผมสีบลอนทองวิ่งมาจูงมือพามานังสอบ พร้อมพูดว่า " มาสายนะเรากำลังรออยู่ " จากนั้นอยูาดีดีก็มีอาจารบอกว่า " เริ่ม " แล้วผมก็ยั่งสอบเฉย อยู่ดีๆก็มีดินสอในกระเป๋าเสื้อ จากนั้นก็สอบ ข้อสอบแปลกๆ ถามเกี่ยวกับ ระยะทางอะไรสักอย่าง จากนั้น ภาพในหัวตอนที่เจ๊เสื้อแปลกๆบอกว่าให้จำระยะทางเหมือนผมเห็นป้ายในห้องนอน เหมือนมันจะเป็นอักษรสามตัวภาษาอังกฤษกับเลขอิกสองตัว รวมแล้ว 5 ตัว เรียงกันคละๆเช่น BK2G3 แบบนี้ แล้วในคำตอบดันมีผมเลือกอันนั้นจากนั้นเราก็สะดุ้งตื่นพร้อมเหงื่อเตมตัว
แล้วรึบออกไปหาแม่ แต่ไม่พูดอะไร นั้งตรงโชฟา แล้วทบทวนพร้อมใจเต้นและจดจำมันได้ดี จากนั้นแม่ถาม "ไม่นอนแล้วหรอ เห็นเข้าไปนอนไม่ถึงห้านาทีละนะลูก?" เราก็งงตาแตก เราบ้าหรอ?อยากรู้ แล้วจำรายละเอียดได้อะไรขนาดนี้ งงมากจ้าตอบที?
พอดวลาผ่านไปเราก็ลืมๆไปสักสองเดือนได้ ก็ฝันอีกว่า มองไปบนท้องฟ้ารอบๆเป็นต้ยไม้เขียวชอุ่มตลอดสองข้างทาง ฟ้าสดใส พอมองลงมาพบว่าเรากำลังนั้งอยู่บนรถ ในรถมีเราพ่อแม่และน้องชาย กำลังไปที่ไหนสักที่ พอไกล้ถึง บนฟ้าผมเห็นเหมือนหอคอยสูงมาก แต่เป็นแสงออร่าส่องลงมาที่ๆเรากำลังเดอนทางไป พอถึงไอ่ตรงแสงนั้น มันกลับเป็นแสงที่ส่องลงมาที่ก้อนเมฆที่เป็นรูปพระพุทธรูปองใหญ่พอๆกับเขาหิมาลัยได้ จากนั้นเราก็ลงจากรถ พ่อปม่พาเราสองคนไปส่ง แล้วมีคนออกมารับ คล้ายคนคุมพวกในเรือนจำ แต่เรานึกว่าเรากับน้องสองคน ที่ไหนได้ เด็กๆเยอะมากกกกกกกกกกก มาจากไหนไม่รู้ พ่อแม่มาส่ง แล้วก็เข้าไปในที่ๆคล้ายกุฏิในนั้นโล่งกว้าง มันมีอยู่หลายหลังนะ เด็กโดนจับแยกกันไป เข้ามานั่งรอได้สักพัก ก็มีคนคุมเรียกให้ออกไปอีกฝั่งตรงข้ามประตูที่เข้าจากด้านหน้ากุฏิ ด้านหลังนั่นเอง พอเราออกไปกลับเป็นทางรถไฟ คือไม่ใช่แฮรรี่ แต่เป็นรถไฟเหมือนไปกาญนบุรี ประมาณนั้น ให้เด็กๆขึ้นไป แต่เราวิ่งหนีกับน้อง มันน่ากลัวน่าเอาจริงๆ อยากให้เห็นภาพ เราวิ่งหนีไปตรงที่มีแสงกับพระพุทฑรูปก้อนเมฆ มันใหญ่มากกก ใหญ่เกินไป ถ้าจำไม่ผิดน่าจะปางที่เอามือสองมือวางไว้ที่ตักซ้ายขวา แล้วผมกับน้องยืนอึ้งอยู่นานพร้อมคิดว่าแม่ป๊สทิ้งเราหรอ น้ำตาคล แล้วสดุ้งตื่น รายละเอียดมันฝังอยุในสมองแล้ววววว งงงงง
จากนั้นไม่นาน สักสามเดือนได้จะปลายปีละ ก็ฝันอีก แต่ฝันอันนี้ฝันซ้ำกันสองครั้ง เหมือนกันทุกครั้ง คือฝัยว่ามาอยู่ในบ้านร้างๆบ้านนึง มีกลุ่มนักเรีบนสองกลุ่ม จากนั้นก็เดินแยกกันไปคนละห้องภายในบ้านหลังนั้นแยกกลุ่มไป สักพักก็วางแผนอะไรกันไม่รู้ อยู่ดีๆ ก็ไล่ฆ่ากันจริงจัง โดยแบ่งเป็นสองกลุ่ม เรากำลังโดนอีกคนเอาไม้มสทถบหัวขณะสะดุดล้ม แต่น้องชายเราที่อยู่กลุ่มเดียวกัน กลับมาช่วยไว้แล้วก็มีชายแก่คนนึงบอก พอได้แล้วสำหรับววันนี้ เสียงน่ากลัวแต่แก่ คล้ายครูพละ จากนั้นก็สะดุ้งงตื่นและฝันแบบนี้อีกรอบซ้ำกันสคริปเดอมเป๊ะ!! มันคืออะไรวะบอกที เราหลอนไปเองใช่ไหม?
ใครเคยฝันแปลกๆไหม แล้วมันฝันเป็นเรื่องเป็นราวเป็นEp
เราเองก็เป็นหนึ่งในนั้น เป็นบุคคลนึงที่เชื่อเรื่องแปลกๆ
ก่อยที่จะฝันแปลกๆ มันมีเหตุการณ์ก่อนหน้าที่เราคิดว่ามีบางอย่างแปลกๆ คือเราหลับตาลงในขณะที่กำลังนอนแล้วในตอนนั้นเองก็ดันเห็นแสงในตา หมายถึงเวลาหลับตาแสงมันจะวูบๆวาบๆ เหมือนตอนนั่งสมาธิ แล้วเราก็ดันไปเพ่ง พอเพ่งไปมากๆ มันกลับลึกเข้าไปๆ ๆๆ จนเริ่มรู้สึกแปลกๆละ มัยวูบวาบไปหมด จนกระทั่งเกิดภาพที่เราก็รู้ว่าจินตนาการไหมแต่ตอนนั้นไม่ได้รู้เรื่องสมาธิเท่าไหร่ ภาพที่เกิดคือเราเห็นมือเป็นล้านๆ มือ เหมือนมันจะอยู่รอบๆตัวเรา แล้วมันก็พาเราเข้าไปสู่อีกที่ คือเราเห็นเซลล์ประสาทตาของเราทำงาน ในตาตั้งแต่สีดำจนถึงสีน้ำตาลแล้วลงไปในเส้นเลือด น่าจะนะ จากนั้นเราก็สะดุ้ตื่นงแล้งรีบรุกไปนอนตรงกลางระหว่างแม่กับพ่อเพราะกลัวมากๆ มันแปลกใช่ไหมหมละ พอดวลาผ่านไปเราก็ลืม
หลังจากนั้นไม่นาน ดันไปดูหนังที่มันออกจะปนะสาท คือ ดอกเตอสเตรนจ์ แล้วตอนที่อาจารย์ผลักดอกเตอร์ แล้วดอกก็หลุดไปในห้วงหลายๆห้วง ทำผมสะดุ้งแล้วนึกถึงฝันอันนั้น ผมฝันอะไรอยู่กันแน่ครับ มันเหใอนกันมากๆ จนบางทีเราดว่ามันแปลกเกินไป และเรื่องราวก็เริ่มจากตรงนี้แหละ
ต่อมาพอเวลาผ่านมาสักสองสามเดือน วันนั้นเรากลับจากมหาลัยเหนื่อยมาก ตามปกติของเด็กปี 3 (ตอนนี้จะฝึกงานแล้วปี4) ประมาณพลบค่ำสัก ห้าโมงกว่าจะหกโมงเห็นจะได้ เรานอนหลับในห้องคนเดียว พ่อกับแม่ก็ทำกับข้าวรอ ในระหว่างนั้นก็หลับได้สักระยะนึง เราเริ่มรู้สึกอึดอัดเหงื่อไหลร้อนไปหมด ทั้งๆที่แอเปิด 20 21 22 อยู่แล้ว สักพักก็มีเสียง ผญ พูดดังมากว่า "ตื่น ตื่นได้แล้ว ไม่มีเวลามากนะ ตื่นๆ!" เราก็ตื่น แล้วเห็น ผญ ชุดคลุมแดงๆประหลาดๆ ยืนปลายเตียงหันหลังให้เรา แล้วเหลียวหลังมามองพร้อมพูดว่า " จำระยะทางไปกลับลอนดอนให้ดี " พูดย้ำอยู่สี่ห้ารอบได้ แล้วดราก็ขยับไม่ได้ ตอนปรกนึกว่าโดนผีอำ เราก็เลยสวดมนต์ชินบัญชร แผ่เมตตาก็แล้ว นึกถึงพระในบ้านก็แล้วพ่อแม่ ก็ไม่หลุด แต่พอหมดเสียงพูดไปผมก็รุกขึ้นนั่งได้ แล้วจากนั้นเราก็กลัวมากเพราะเสียงมันน่ากลัว เราวิ่งไปที่ประตูเพื่อจะหนีออกไปหาแม่กับป๊าข้างนอกห้อง ประตูดันเปลี่ยนเคลื่อนไปที่อื่นที่สูงกว่าภายในห้อง ทั้งห้องหมุนติ้วไปหมด จากนั้นเราก็หนีไปที่หน้าต่งหัวเตียงพอวิ่งไปมันก็ย้ายหนี จากนั้นเราไปที่หน้าต่างอีกบานมันกลับเล็กลงจนเท่าทางเดินท่อแอร์ แล้วมีมุ้งลวดกั้น เราเลยไม่ไหวละ ใช้สองมือและนิ้วฉีกมันออกแล้วรีบออกมา พอออกมาได้ นึกว่าหน้าห้อง เปล่าเลย เป็นทางเดินลาดยาวที่คล้ายกับทางเดินของห้องาอบตอนมัธยม เราก็เดินไปเรื่อยๆจน ภายในห้องมีเด็กๆต่างสัญชาตินั่งเคร่งครัดอยู่ในห้องเหมือนกำลังสอบ ผมก็เดินไปจนสุดมันเป็นทางที่เดินไปซ้ายได้ หรือจะตรงไปก็ได้ พอถึงมุมห้อง ก็เป็นที่นั่งสอบเฉยเลย พอผใเดินเข้าไป มี ผญ วัยเดียวกันชาวต่างชาติผมสีบลอนทองวิ่งมาจูงมือพามานังสอบ พร้อมพูดว่า " มาสายนะเรากำลังรออยู่ " จากนั้นอยูาดีดีก็มีอาจารบอกว่า " เริ่ม " แล้วผมก็ยั่งสอบเฉย อยู่ดีๆก็มีดินสอในกระเป๋าเสื้อ จากนั้นก็สอบ ข้อสอบแปลกๆ ถามเกี่ยวกับ ระยะทางอะไรสักอย่าง จากนั้น ภาพในหัวตอนที่เจ๊เสื้อแปลกๆบอกว่าให้จำระยะทางเหมือนผมเห็นป้ายในห้องนอน เหมือนมันจะเป็นอักษรสามตัวภาษาอังกฤษกับเลขอิกสองตัว รวมแล้ว 5 ตัว เรียงกันคละๆเช่น BK2G3 แบบนี้ แล้วในคำตอบดันมีผมเลือกอันนั้นจากนั้นเราก็สะดุ้งตื่นพร้อมเหงื่อเตมตัว
แล้วรึบออกไปหาแม่ แต่ไม่พูดอะไร นั้งตรงโชฟา แล้วทบทวนพร้อมใจเต้นและจดจำมันได้ดี จากนั้นแม่ถาม "ไม่นอนแล้วหรอ เห็นเข้าไปนอนไม่ถึงห้านาทีละนะลูก?" เราก็งงตาแตก เราบ้าหรอ?อยากรู้ แล้วจำรายละเอียดได้อะไรขนาดนี้ งงมากจ้าตอบที?
พอดวลาผ่านไปเราก็ลืมๆไปสักสองเดือนได้ ก็ฝันอีกว่า มองไปบนท้องฟ้ารอบๆเป็นต้ยไม้เขียวชอุ่มตลอดสองข้างทาง ฟ้าสดใส พอมองลงมาพบว่าเรากำลังนั้งอยู่บนรถ ในรถมีเราพ่อแม่และน้องชาย กำลังไปที่ไหนสักที่ พอไกล้ถึง บนฟ้าผมเห็นเหมือนหอคอยสูงมาก แต่เป็นแสงออร่าส่องลงมาที่ๆเรากำลังเดอนทางไป พอถึงไอ่ตรงแสงนั้น มันกลับเป็นแสงที่ส่องลงมาที่ก้อนเมฆที่เป็นรูปพระพุทธรูปองใหญ่พอๆกับเขาหิมาลัยได้ จากนั้นเราก็ลงจากรถ พ่อปม่พาเราสองคนไปส่ง แล้วมีคนออกมารับ คล้ายคนคุมพวกในเรือนจำ แต่เรานึกว่าเรากับน้องสองคน ที่ไหนได้ เด็กๆเยอะมากกกกกกกกกกก มาจากไหนไม่รู้ พ่อแม่มาส่ง แล้วก็เข้าไปในที่ๆคล้ายกุฏิในนั้นโล่งกว้าง มันมีอยู่หลายหลังนะ เด็กโดนจับแยกกันไป เข้ามานั่งรอได้สักพัก ก็มีคนคุมเรียกให้ออกไปอีกฝั่งตรงข้ามประตูที่เข้าจากด้านหน้ากุฏิ ด้านหลังนั่นเอง พอเราออกไปกลับเป็นทางรถไฟ คือไม่ใช่แฮรรี่ แต่เป็นรถไฟเหมือนไปกาญนบุรี ประมาณนั้น ให้เด็กๆขึ้นไป แต่เราวิ่งหนีกับน้อง มันน่ากลัวน่าเอาจริงๆ อยากให้เห็นภาพ เราวิ่งหนีไปตรงที่มีแสงกับพระพุทฑรูปก้อนเมฆ มันใหญ่มากกก ใหญ่เกินไป ถ้าจำไม่ผิดน่าจะปางที่เอามือสองมือวางไว้ที่ตักซ้ายขวา แล้วผมกับน้องยืนอึ้งอยู่นานพร้อมคิดว่าแม่ป๊สทิ้งเราหรอ น้ำตาคล แล้วสดุ้งตื่น รายละเอียดมันฝังอยุในสมองแล้ววววว งงงงง
จากนั้นไม่นาน สักสามเดือนได้จะปลายปีละ ก็ฝันอีก แต่ฝันอันนี้ฝันซ้ำกันสองครั้ง เหมือนกันทุกครั้ง คือฝัยว่ามาอยู่ในบ้านร้างๆบ้านนึง มีกลุ่มนักเรีบนสองกลุ่ม จากนั้นก็เดินแยกกันไปคนละห้องภายในบ้านหลังนั้นแยกกลุ่มไป สักพักก็วางแผนอะไรกันไม่รู้ อยู่ดีๆ ก็ไล่ฆ่ากันจริงจัง โดยแบ่งเป็นสองกลุ่ม เรากำลังโดนอีกคนเอาไม้มสทถบหัวขณะสะดุดล้ม แต่น้องชายเราที่อยู่กลุ่มเดียวกัน กลับมาช่วยไว้แล้วก็มีชายแก่คนนึงบอก พอได้แล้วสำหรับววันนี้ เสียงน่ากลัวแต่แก่ คล้ายครูพละ จากนั้นก็สะดุ้งงตื่นและฝันแบบนี้อีกรอบซ้ำกันสคริปเดอมเป๊ะ!! มันคืออะไรวะบอกที เราหลอนไปเองใช่ไหม?