ก่อนอื่นขอแนะนำก่อนเลยครับ ผมมีเพื่อนที่เป็นผู้หญิงคนนึง ซึ่งเขามีอายุมากกว่าผม10ปี เราเรียนมหาลัยด้วยกันครับ ผมสนิทกับเธอมากที่สุดคนเดียวแล้วเธอก็สนิทกับผมคนเดียว(เธอบอกแบบนั้น) ช่วงแรกเราคุยกันทุกวัน ทั้งไลน์ทั้งโทร ปรึกษาปัญหาเรื่องราวต่างๆในชีวิต ไปกินข้าว ปิดเทอมหรือวันหยุดก็ไปเที่ยวด้วยกัน เราสนิทกันค่อนข้างไวครับ เธออยู่คนเดียว เลิกเรียนดึก ด้วยความเป็นห่วงผมไปส่งเธอที่หอบ่อยมากจนเขารู้สึกเกรงใจเรา แต่เราก็เต็มใจทำ ปกติเขานั่งแท็กซี่ไปกลับ ก็ประมาณ100บาท ผมก็กลัวเขาคิดมากเลยคิดค่าไปรับไปส่งแค่20บาท บางทีไปติวหนังสือ ไปทำงานที่หอของเขาดึกๆดื่นๆ มีน้องที่เป็นผู้หญิงอีกคนไปด้วย ผมไม่เคยคิดล่วงเกินอะไรเขานะครับ แต่รู้สึกรักเพื่อนคนนี้มาก ด้วยความที่เขาก็ดีกับเราด้วยรึป่าวไม่รู้ เขาชอบซื้อของมาให้กิน พาไปเลี้ยงร้านนั้นร้านนี้บ่อยๆ เราก็เลยอยากตอบแทนเขาบ้าง ผมไปห้องเขาบ่อยๆบางทีน้ำกินไม่มี เพราะเขาซื้อมาทีละขวดสองขวดเล็กๆ มีครั้งนึงเขาไปผ่าฟันคุด ด้วยความที่เราเป็นห่วงเพื่อน กลัวจะกินไรลำบาก ไปหาของกินทีก็ต้องเดินไปปากซอย ก็ไม่ไกลกันเท่าไหร่ แต่เราก็เป็นห่วงไง เลยซื้อกระติกน้ำร้อนไฟฟ้า โจ๊กซองสำเร็จรูป น้ำเปล่าไป2แพ็ค รวมๆก็ไม่ถึง1พันบาท เราก็คิดว่า เขาเลี้ยงเราเสียเงินมากกว่านี้ ทำไมแค่นี้เราจะซื้อให้ไม่ได้ ก็เอาไปให้เขา เขาก็ดูตกใจ ว่าซื้อมาทำไม ไม่เอา ไม่อยากได้ เราก็ยัดเยียดให้เขาไป เขาก็บอกขอบคุณมาก ไม่เคยมีใครทำให้เขาแบบนี้ปลื้มปริ่มมม (เขาว่างั้นนะ) เราก็ไม่ได้อะไร แต่พอมาอีกวันเขามาซีเรียสใส่เรา ว่าเราไปคิดอะไรกับเขาหรือเปล่า เราก็บอกว่าเปล่า เพราะเราก็มีแฟนอยู่แล้ว (จริงๆเขาก็มีแฟนอยู่แล้ว แต่เขาไม่บอก ตอนนั้นเขาบอกว่าโสด) เขาบอกกับเราว่า ไม่ชอบให้ทำแบบนี้ คนอื่นอาจจะชอบ อาจจะรู้สึกดี แต่กับเขาไม่ใช่ อย่ามาทำแบบนี้อีก ไม่ชอบ (ในความรู้สึกเราตอนัน้นแบบว่าเหมือนดิ่งลงเหว เหมือนกับเราทำผิดแบบใหญ่หลวง) เราก็บอกว่าไม่เป็นไร เราเต็มใจทำให้ เป็นห่วง เขาก็บอกว่า มันไม่ใช่หน้าที่ของเพื่อนที่ต้องทำอะไรแบบนี้ให้ ถ้าเป็นแฟนทำให้เขาจะดีใจมาก แต่นี่เราไม่ใช่ เขาไม่ชอบ (กลับกลายเป็นว่าเราต้องขอโทษเขาที่เราทำอะไรแบบนี้) หลังจากนั้นก็เฟลๆไปหลายวัน เขาชอบมาบ่นว่า เครียด เบื่อ เศร้า เหงา เซ็ง กับเราบ่อยๆช่วงดึกๆ แต่พอเราถามไปว่าเป็นอะไรเขาก็ไม่พูดไม่ตอบ มาว่าหาว่าเราไปอยากรู้เรื่องของเขาอีก ผมก็เลยไม่รู้จะทำไง เลยปล่อยผ่านไป มาวันนึงอยู่ๆเจอหน้ากันที่เรียน เขาก็ไม่พูดด้วย ไม่มองหน้า ไม่ทักไม่ทาย ไม่ไลน์มา ผมก็ถามว่าเป็นอะไร มีปัญหาอะไรรึป่าว เขาบอกไม่ได้เป็นไร (แต่สีหน้ามันดูออกไงว่าเป็น) พอเขาไม่พูดไม่จากับเรา เราก็เงียบๆไป (คล้ายๆทำแบบเดียวกับเขา) เขาก็มาว่าหาว่าเราเป็นอะไร ผมก็ถามไปว่า พี่น่ะเป็นอะไรผมไม่ได้เป็นอะไรเลย พี่เป็นแบบนี้จะให้ผมมีความสุขเหรอ เขาก็บอกว่าเขาไม่ได้เป็นอะไร แต่แค่มีเรื่องที่เล่าให้ฟังไม่ได้(มันดูเป็นความลับขั้นสุด) ผมไม่ทราบแม้กระทั่งที่ทำงานของเขา หรือเรื่องอะไรที่เขาทุกข์ใจที่มาระบายให้เราฟัง แต่ก็ไม่พูดไม่บอกว่ามันคือเรื่องอะไร (ผมรู้สึกว่า แล้วเราจะช่วยอะไรได้? มันดูไม่มีประโยชน์อะไรกับเขาเลย) เขาบอกว่า เขามีวงกลมในชีวิตเขา คนที่อยู่ในวงกลมคือเพื่อนที่เขาพร้อมจะเล่าให้ฟังทุกเรื่อง ส่วนคนอื่นเขาคิดว่ามันไม่ใช่เพื่อน (ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้บอกว่ามีเราเป็นเพื่อนสนิทคนเดียว) ผมเลยเสียความรู้สึกว่า เขาคงไม่เห็นเราเป็นเพื่อนของเขา เขาบอกกับผมว่า กับเพื่อนแรกๆเขาจะเต็ม100มาก แต่หลังๆมันจะลดลง ผมก็เลย งง ว่า การเป็นเพื่อนกันมันมีโปรโมชั่นด้วยเหรอ? ครั้งแรกที่เขาไม่คุยกับเราประมาณ ไม่เกิน3วัน ก็ปรับความเข้าใจกัน (ทั้งๆที่มันไม่ได้มีเรื่องอะไรเลย เขาเลือกที่จะเงียบหายไปเองแล้วเขามาว่าเรา ว่าเราไม่เข้าใจเขา) ครั้งที่2ก็เป็นอีก เขามาบ่นเรื่องแฟนเขาครับ เป็นครั้งแรกที่ผมรู้ว่าเขามีแฟน เขาบอกว่าแฟนเขาไม่สนใจ อยู่ไกลกัน ไม่เคยมาดูแลหรืออะไร บ่นมาต่างๆนาๆ เราก็ให้ได้แค่คำปรึกษาพอถามเขาว่าแฟนคือใคร ทำอะไรอยู่ที่ไหนเขาก็ไม่บอก ว่าผมหาว่าผมไปอยากรู้เรื่องของเขาอีก ผมก็งง แบบเอ้าาาา มาปรึกษาเรา แล้วเราจะบอกอะไรถูกได้ไง รอบนี้หนักมาก อยู่ๆก็ไม่คุยกับผมประมาณ อาทิตย์นึง เราก็ไม่รู้ว่าเราทำอะไรผิดรึป่าว? หรือเขาไม่พอใจอะไร ทำไมต้องทำแบบนี้ ผมเสียใจหนักมากครับ พูดกับเขาก็เหมือนเขาไม่อยากคุยด้วย ถามคำตอบคำ รู้สึกอึดอัดมาก ผมเลยเงียบใส่เขาไปเลย ทำเหมือนที่เขาทำกับผม ปกติเลิกเรียนก็กลับด้วยกันตลอด ตอนหลังเขากลับไปเลยโดยที่ไม่บอกไม่กล่าวซักคำ ขนาดจะลงลิฟด้วย เขายังปิดลิฟหนีเลย ผมเสียใจมาก ไปปรึกษาเพื่อนคนอื่นๆที่เราพอจะคุยได้ว่าจะทำไงดี เพื่อนก็แนะนำให้ต่างคนต่างอยู่ แต่ใจเราทำแบบนั้นไม่ได้ไง(เหมือนกับรารักเพื่อนคนนี้มาก) สุดท้ายเราก็ไประบายกับเขา ว่าเรารู้สึกยังไง เราไปปรึกษาคนอื่นบ่อยมากจนบางทีเพื่อนคนอื่นอาจจะรำคาญด้วยซ้ำไป เราก็บอกเขา เขาก็ไปปรึกษาเพื่อนที่เราไปปรึกษาด้วย เพื่อนคนนั้นก็บอกกับเขาเหมือนที่บอกกับเรา เหมือนเขาคิดว่าเราผิดตลอดเวลา ผิดที่เราคิดมาก คิดเยอะ แต่เขาไม่เคยมองดูตัวเองเลย ว่าทำอะไรไปบ้าง พอเขาไปปรึกษาเพื่อนคนนั้น เขาเลยโทรมาคุยกับเรา เลยได้คุยกันปรับความเข้าใจกัน ผมก็บอกกับเขา ว่าต่อไปจะขอไม่ไปที่หอเขาอีกนะ เพราะกลัวเขาจะมีปัญหากับแฟนเขา เราไม่อยากเป็นปัญหาให้ใคร เขาก็ไม่เข้าใจ ทำไมต้องมีระยะห่าง ผมก็บอกไปว่าถ้าผมรู้แต่แรกว่าเขามีแฟน ผมก็จะมีระยะให้ เพื่อกันการมีปัญหา นู้นนี่นั่น ผมก็บอกไปว่า ถ้าแฟนผมมีเพื่อนสนิทที่เป็นผู้ชาย ผมก็คงจะหึงเหมือนกัน มันอาจจะไม่มีอะไร แต่มันก็สามารถสร้างปัญหาให้กันได้ หลังจากนั้นมาเราก็คุยกันปกติ แต่มีระยะห่างพอสมควร เขาก็ไม่ได้กลับบ้านกับผม โดยที่เขาก็แค่บอกว่า กลับแล้วนะ แล้วก็เดินไปเลย ทุกอย่างมันไม่เหมือนเดิม ไม่ค่อยได้คุยไลน์หรือโทรคุยกันเหมือนเดิม อึดอัดเหมือนกันครับมันเหมือนกับว่าเราเป็นแค่เพื่อนที่ร่วมห้องเรียนกัน แต่ไม่ใช่เพื่อนกันจริงๆ ผมก็รู้สึกสับสนในตัวเองอยู่นะ หรือว่าเรารู้สึกอะไรกับเขามากไปรึป่าว เลยต้องมานั่งคิดมากแบบนี้ ช่วงหลังผมก็พยายามห่างออกมา เนื่องด้วยผมก็มีแฟนแล้ว แฟนผมกับเขาก็รู้จักคุ้นเคยกันดี ผมก็ไม่อยากมีปัญหาอยู่ห่างๆอย่างห่วงๆ เขาก็ทำตัวไม่เหมือนเดิมครับ แต่เขาให้ผมทำสิ่งๆหนึ่งให้เกี่ยวกับเอกสารการทำงานผมก็ทำให้ จนกระทั่งล่าสุดเปิดเรียนมาหลังปีใหม่ เขาก็เปลี่ยนที่นั่งไปนั่งไกลจากผม(ตอนแรกนั่งโต๊ะเดียวกัน) เขาก็ไม่พูด ไม่มอง ไม่อะไรกับผมเลย ทั้งๆที่ก่อนเข้าห้องเรียนยังไลน์คุยกันอยู่เลย เขาไปอยู่กับกลุ่มเพื่อนอีกฝั่งนึง โดยที่ข้างๆผมไม่มีใคร ผมนั่งคนเดียว จนมีน้องที่รู้จักมานั่งเป็นเพื่อน เพราะสงสารที่ผมนั่งคนเดียว แต่ก็มาได้วันสองวัน น้องเขาก็กลับไปนั่งที่เดิม เพราะที่ผมนั่งมันตรงแอร์พอดี ผมก็รอดูว่าเขาจะกลับมานั่งด้วยกันมั้ยเขาก็ไม่มาครับ ทิ้งผมนั่งคนเดียว มีไลน์มาครั้งสองครั้ง ถามเรื่องเอกสารที่ขอให้ผมช่วย ว่าดำเนินการเสร็จเรียบร้อยหรือยัง แค่นั้นเอง ไม่มีการคุยเรื่องอื่น ผมเลยคิดว่าที่เขามาคุยเพราะเรื่องของเขา ที่เรามีผลประโยชน์ให้หรือเปล่า แล้วพอเราหมดประโยชน์แล้ว เขาก็ทิ้งเราไป ผมคิดว่า เพื่อนกันก็ไม่น่าทำอะไรแบบนี้เลย ผมก็เห็นความอัพเดตเขากับเพื่อนกลุ่มใหม่ตลอดเวลาในไลน์กลุ่ม ซึ่งมีผมอยู่ด้วย ซึ่งเราก็เห็นแล้ว มันก็รู้สึก....เจ็บๆ แต่พูดไม่ออก พูดไม่ได้

มันกินเวลามาเกินครึ่งเดือนครับ ผมเริ่มทำใจได้แล้วกับการที่นั่งคนเดียว โดยที่ไม่มีเขา แต่ก็อดคิดถึงเขาไม่ได้ ว่าเขาไปอยู่กลุ่มนั้น เขาสบายใจดีมั้ย เขาจะเข้ากับคนอื่นได้รึป่าว แล้วถ้าเขาไปทำแบบนี้กับคนอื่นมันจะเป็นยังไง เป็นห่วงต่างๆนาๆ ก็คิดว่า เขาใจร้ายกับเราขนาดนี้แล้ว ทำไมเราต้องไปเป็นห่วงเขาด้วย ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน คิดได้3วัน เขาก็ไลน์มาหา ว่าขอบคุณเรื่องเอกสารที่ช่วย อยากเลี้ยงขอบคุณเรา ผมบอกไปว่า ไม่เป็นไร บอกแล้วว่าจะช่วยก็ช่วยให้ถึงที่สุด เรื่องเลี้ยงไม่เป็นไร เกรงใจ ไม่อยากไปนั่งให้อึดอัด ผมก็บอกเขาไปแบบนี้ จนได้คุยกันใหม่อีกครั้ง เขาก็บอกว่าไม่ได้สบายใจเลยที่ย้ายไป เขาก็ไม่ได้สนิทกับใคร เขายังรู้สึกว่าสนิทกับผมคนเดียวเหมือนเดิม (มาแนวเดิมอีกแล้ว) เราก็ใจอ่อนคุยกับเขา ทั้งๆที่คิดไว้แล้วว่าจะตัดเขาออกจากความคิดไปตั้งแต่แรก ก็คุยกัน เขาบอกว่า เราใส่ใจเขาเยอะเกินไปทำให้เขาอึดอัด ถ้าเป็นเพื่อนคนอื่นอาจจะชอบที่เราใส่ใจแต่เขาไม่, ชอบนอยด์กันบ่อย(อันนี้ผมไม่เห็นด้วยเพราะมันเริ่มจากที่เขาเงียบและไม่พูดด้วยทำเหมือนคนไม่พอใจกัน) ผมก็ระบายให้เขาฟังว่าที่ผ่านมาผมรู้สึกยังไงบ้าง ตอนสุดท้ายเขาบอกว่า เขาขออยู่ที่เดิม(คือที่ใหม่ที่เขาย้ายไป)ไม่กลับมานั่งกับเรา ผมก็รู้สึกเจ็บนะ คือแบบว่า ถ้าเป็นแบบนี้ ก็ไม่ต้องมาคุยด้วยกันแต่แรกดีกว่า มันเหมือนเราก็โดนทิ้งอยู่ดี เขาบอกว่า เพื่อนสนิทจำเป็นต้องนั่งใกล้กันเหรอ? ผมก็เลยบอกเขาไปว่า ผมก็ไม่เห็นกลุ่มเพื่อนคนอื่นที่อยู่ในห้อง ที่เขาไม่สนิทกันแล้วนั่งด้วยกันเลย เขาก็เงียบไป

ผมรู้สึกว่า ผมเหมือนไม่ใช่เพื่อนของเขา
รู้สึกว่า ไม่มีค่าอะไรในสายตาเขาเลย
เขามาพูดให้รู้สึกดี แล้วจบแบบนี้ ผมเสียใจมาก ผมบอกเขาว่า ไม่ต้องเป็นเพื่อนกันดีกว่ามั้ย ถ้าเป็นแบบนี้ มาถึงตอนนี้ ถึงเขาจะนั่งหรือไม่นั่งด้วย มันก็อึดอัดทั้ง2ทาง มันเสียความรู้สึกไปหมด เหมือนโดนลูบหลังก่อน แล้วค่อยตบหัว มันทำอะไรไม่ถูกเลย เขาเหมือนไม่ได้คิดอะไรเลย เขาว่าเราคิดมากอยู่ฝ่ายเดียว ตอนแรกเขากลัวผมจะทิ้งเขาถ้ามีเพื่อนใหม่ ผมมีนะ แต่ผมก็ไม่ได้ทิ้งเขา เหมือนที่เขาทิ้งผมเลย

ผมควรทำไงดีครับ เมื่อคืนผมก็นอนไม่หลับ อยากจะลืมเขาออกจากใจ อยากลบเขาออกจากความคิด ไม่อยากคิดมากเพราะเขาอีกแล้ว ผมรู้สึกว่าทำไมเราไม่รักตัวเองบ้าง เพราะต้องไปเรียนทุกวัน เจอกันทุกวัน มันทำใจลำบาก ผมไม่ถนัดการใส่หน้ากากเข้าหาคนอื่น ผมมีแต่ความจริงใจที่มีให้ ผมเหมือนคนโง่เลยที่มาคิดทำร้ายตัวเองให้เป็นแบบนี้ หรือผิดที่ผมทำอะไรให้เขาเยอะมากเกินไป หรือผมคิดมากเกินไปรึป่าว

ปล.เรื่องที่เล่าอาจจะไม่ทั้งหมดเพราะมีรายละเอียดเยอะมาก ผมเล่าคร่าวๆมาให้ครับแบบว่า เครียดมาก วันนี้ก็ไม่ได้ไปเรียน เพราะทำใจเจอหน้าเขาไม่ได้
พยายามคิดว่า เรามาเพื่อเรียนให้จบ แต่ในระหว่างทางกว่าจะเรียนจบ ก็ต้องเจอเขาตลอดเวลา อยากตั้งใจเรียน โดยที่ไม่มีเรื่องอะไรพวกนี้มาเครียดอีกแล้วครับ รู้สึกท้อใจมาก ขอคำแนะนำทีครับ ไม่ว่าจะออกมาด้านบวกหรือลบกับผม ผมยินดีรับฟังครับ ขอบคุณครับ