สวัสดีเราแค่อยากมาระบายน่ะ เรากับแฟนคบกันมาได้ 4 ปี แล้ว ตลอดเวลาที่เราคบกันมา เราก็มีทะเลาะบ้าง โกรธบ้าง (อยากบอกว่าเราขี้หึงมาก) จะทะเลาะกันเรื่องนี้ประจำ ในอดีตเราเคยทำไม่ดีกับเขาหลายๆอย่า มากจนไม่น่าให้อภัย และทุกครั้งที่เราทะเลาะกัน เราเองที่เป็นฝ่ายหาเรื่องตลอด ชอบบอกเลิกเขาตลอด ตอนนั้นต้นปี 60 วันนั้นเป็นวันที่เราทะเลาะหนักมากจริงๆ พอมันมาถึงจุดนึงที่คนๆนึงมันทนไม่ไหว เขาเลยเลือกที่จะไป ตอนนั้นเราหน้าชาเลย เหมือนโลกมันหยุดหมุนไปเลย เราร้องไห้เสียใจหนักมาก จนเราอยู่ไม่ไหว เราไปขอคืนดีกับเขา เราไม่อยากเสียเขาไป เรารู้เลยว่าความผิดพลาดครั้งนั้น เราเป็นคนทำมันเองทั้งหมด ทำไปเพราะอารมณ์ของตัวเองทั้งนั้น เราขอโอกาสเขา โอเครเขาให้โอกาสเรามา เราก็พยายามปรับเปรียนตัวเองให้มันเข้าใจเขามากขึ้น หาเหตุผลให้มันมากๆขึ้น แต่เหมือนความรู้สึกคนๆนึงที่มันเสียไป มันยาก ที่จะกลับมาเป็นเหมือนเดิมอีก ตลอดเวลาที่เขากลับมาตอนนั้น เราพยายามดูแลเขาให้มากขึ้น ใส่ใจให้มากขึ้น จนทุกอย่างมันเริ่มโอเคร เมื่อต้นปี 61 มาถึง เขาบอกกับเราว่าต้องฝึกงาน 4 เดือนนะ เราก็โอเคร ในที่สุดเวลาที่ฉันกลัวมากที่สุดก็มาถึง
เขาจะต้องพบเจอคนอีกมากมาย เรากลัวเขาเปิดใจรับคนอื่นเข้ามาเพราะในอดีตที่ผ่านมาเราทำร้ายเขา และแล้วเวลาฝึกงานเขาก็มาถึง เขาบอกกับเราว่า ฝึกงานเขาขอกลับไปนอนบ้านเขานะ โอเคร ตอนแรกเราก็ไม่อยากให้ไปเท่าไหร่เพราะเรานอนด้วยกันตลอด แต่พยายามหาเหตุผลของมันมา ที่เขาไปนอนที่บ้านเพราะต้องไปฝึกงานนะ แต่สุดท้ายมันก็จะพังที่เราทุกที คืนนั้นเขาทักมาบอกกับเราว่า เราต้องห่างกันซักพักนะ แล้วเราเป็นคนอารมณ์ร้อนด้วยอยู่แล้ว ตอนนั้นเราไม่คิดถึงสิ่งที่มันจะตามมา เราบอกกับเขาไปว่า ต้องห่างนานขนาดไหน หึ ! ใช่สิ มันคงถึงเวลาแล้วสิที่ต้องไปอ่ะ เราเอาอารมณ์ใส่เขาอย่างเดียว จนเขาทนไม่ไหว เขาก็พิมในสิ่งที่เขาบอกมา "เลิกเถอะ" "จบกันเถอะ" เรานี่ทำอะไรก็พลาดไปหมดทุกอย่าง คืนนั้นเราร้องไห้แทบตายนอนก็ฝันร้าย ยังสะดุ้งตื่นขึ้นมา แล้วก็ร้องไห้หนักมาก พอมาอีกวัน เราขอเขาคืนดี "กลับมาได้ไหม กลับมาหาเราเถอะนะ " เขาปฎิเสธกลับเราอย่างเดียว เขาบอกว่าเขาเหนื่อย โอเครเราเข้าใจที่เขาเหนื่อย แต่เรารักเขามาก ที่ผ่านมถึงเราทำตัวไม่ดีขนาดไหน แต่เราก็รักเขาคนเดียว ไม่เคยมีเรื่องเกี่ยวกับคนที่ 3 เข้ามาเลย เราวางอนาคตไว้ ว่าปีนี้เราจะต้องได้อย่างนี้ด้วยกันนะ ได้ไปที่นั่นด้วยกันนะ เดินจับมือกลับปัญหาไปด้วยกัน อีกแค่2เดือนเราก็จะเรียนจบแล้ว เราจะได้ทำในสิ่งที่เรารอมานาน เราร้องไห้อย่างหนัก กินไม่ได้นอนไม่หลับ แต่เราก็ขอให้เขากลับมาทุกวัน เขาก็ปฎิเสธกลับมาหาเราทุกที พอเราคิดถึงอนาคตที่เรากำลังจะทำ เราก็ร้องไห้ออกมาตลอด หลับตาก็เห็น ตื่นมาก็ต้องรับรู้ความจริงอยู่ทุกวัน นั่งเหม่อลอยเหมือนคนไม่มีสติมาหลายวัน ร้องไห้ตลอด โทษตัวเองตลอด ว่าทำไมเราต้องทำแบบนั้น เราพลาดตรงนั้นไป เราเป็นคนทำเขาเองทั้งหมด จนเราทนไม่ไหว เคยคิดที่จะฆ่าตัวตาย เพราะไม่อยากอยู่ แต่มันก็ทำไม่ได้ เราทำร้ายตัวเองจนช้ำไปทั้งตัว ในหัววนเวียนแต่เรื่องของเขาทั้งนั้น ทุกๆคนต่างบอกให้ฉันทำใจยอมรับความจริง ยอมปล่อยเขาไป ในเมื่อเขาเลือกทางเดินของเขาแล้ว เราก็ควรปล่อยเขา เราควรก้าวเดินต่อไปข้างหน้า เวลาจะช่วยให้เราดีขึ้น แต่เปล่าวเลย ยิ่งเวลาผ่านไปเท่าไหร่ เรากลับยิ่งแย่ เราไม่มีแรงเดินต่อไป เราไม่รู้จะเดินต่อยังไงดี เพราะเขาคือทุกอย่างของเรา คอยเป็นเพื่อน เป็นพี่ คอยเป็นแม่ให้เรา (เราไม่ได้อยู่กับแม่และพ่อ) คอยไล่ปัญหาให้เรามาโดยตลอด เราไม่ยอมรับความเป็นจริงกับสิ่งที่มันเกิดขึ้น เราไม่ยอมปล่อยเขาไป เราทำไม่ได้ เราเจ็บมาก เราเสียใจ นั่งโทษตัวเองอยู่แบบนั้น คิดหาคำตอบสำหรับตัวเอง ว่าทำไมมันเดินไปด้วยกันไม่ได้หรอ ทำไมไม่เดินไปพร้อมกัน อุปสรรคข้างหน้าของเธอ เราก้าวผ่านมันไปด้วยกันไม่ได้หรอ ทำไมต้องอยากเดินคนเดียวด้วย เราหาเหตุผลของคำถามที่เกิดขึ้นในใจเราไม่ได้เลย ได้แต่ร้องไห้อยู่แบบนั้น เขาคือรอยยิ้มของเรา เขาคือโลกใบใหม่ของเรา เขาคือกำลังใจของเราในทุกๆวัน ตื่นนอนมาเจอเขา เราก็ยังอุ่นอยู่ในใจว่าเขายังอยู่กับเรา แต่พอกลับมาปัจจุบันเราตื่นนอนขึ้นมา เหมือนโดนบอกเลิกซ้ำๆอยู่แบบนั้น อยู่ตรงไหนของบ้านก็เจอไปหมด ไม่รู้จะทำยังไงแล้วจริงๆ เกรียจตัวเองเพื่อเป็นแบบนี้ เราขอให้เขากลับมาอีกครั้งสุดท้าย สุดท้ายจริงๆ เราอยากแก้ไขในสิ่งที่อดีตมันเคยทำพลาดไป เราอยากทำให้มันดีกว่านี้ แต่เขาบอกกับเราว่า พอเถอะ อย่าฝืนเลย อยากอยู่คนเดียวแล้ว เราไม่รู้จะทำยังไง เขาอยู่ได้เราอยู่ไม่ได้ ทุกๆวันเราขอเขาให้กลับมาตลอด จนในที่สุด เขายอมกลับมา แต่เขาบอก ครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายจริงๆ ถ้าทุกอย่างมันพังลง เขาจะเดินไปไม่กลับมามองอีกเลย ตอนนั้นเราดีใจมาก แต่มันก็แค่แปปเดียว อีกใจนึงเรารักเขามาก อีกใจนึงก็บอกให้ปล่อยเขาไป ตอนนี้เขากลับมา แต่เรากำลังทำให้มันดีขึ้น ทุกๆอย่างมันต้องผ่านไปด้วยดีเรากำลังทำในสิ่งที่เมื่อก่อนเราไม่กล้าทำ เราบอกเขาว่า อย่าพยายามเอาใครอีกคนเข้ามาเกี่ยวข้องกับเรื่องของเรา ปล่อยให้มันเป็นเวลาของมัน ปล่อยให้มันเป็นอนาคต แต่ถ้าในอนาคต มันไม่จบแบบสวยงาม เราก็พร้อมจะปล่อยให้เธอไป จบ.
ขอบคุณที่รับฟังค่ะ.😭
ผู้หญิง กับ ผู้หญิง และอนาคตไม่แน่นอน (ระบาย)
เขาจะต้องพบเจอคนอีกมากมาย เรากลัวเขาเปิดใจรับคนอื่นเข้ามาเพราะในอดีตที่ผ่านมาเราทำร้ายเขา และแล้วเวลาฝึกงานเขาก็มาถึง เขาบอกกับเราว่า ฝึกงานเขาขอกลับไปนอนบ้านเขานะ โอเคร ตอนแรกเราก็ไม่อยากให้ไปเท่าไหร่เพราะเรานอนด้วยกันตลอด แต่พยายามหาเหตุผลของมันมา ที่เขาไปนอนที่บ้านเพราะต้องไปฝึกงานนะ แต่สุดท้ายมันก็จะพังที่เราทุกที คืนนั้นเขาทักมาบอกกับเราว่า เราต้องห่างกันซักพักนะ แล้วเราเป็นคนอารมณ์ร้อนด้วยอยู่แล้ว ตอนนั้นเราไม่คิดถึงสิ่งที่มันจะตามมา เราบอกกับเขาไปว่า ต้องห่างนานขนาดไหน หึ ! ใช่สิ มันคงถึงเวลาแล้วสิที่ต้องไปอ่ะ เราเอาอารมณ์ใส่เขาอย่างเดียว จนเขาทนไม่ไหว เขาก็พิมในสิ่งที่เขาบอกมา "เลิกเถอะ" "จบกันเถอะ" เรานี่ทำอะไรก็พลาดไปหมดทุกอย่าง คืนนั้นเราร้องไห้แทบตายนอนก็ฝันร้าย ยังสะดุ้งตื่นขึ้นมา แล้วก็ร้องไห้หนักมาก พอมาอีกวัน เราขอเขาคืนดี "กลับมาได้ไหม กลับมาหาเราเถอะนะ " เขาปฎิเสธกลับเราอย่างเดียว เขาบอกว่าเขาเหนื่อย โอเครเราเข้าใจที่เขาเหนื่อย แต่เรารักเขามาก ที่ผ่านมถึงเราทำตัวไม่ดีขนาดไหน แต่เราก็รักเขาคนเดียว ไม่เคยมีเรื่องเกี่ยวกับคนที่ 3 เข้ามาเลย เราวางอนาคตไว้ ว่าปีนี้เราจะต้องได้อย่างนี้ด้วยกันนะ ได้ไปที่นั่นด้วยกันนะ เดินจับมือกลับปัญหาไปด้วยกัน อีกแค่2เดือนเราก็จะเรียนจบแล้ว เราจะได้ทำในสิ่งที่เรารอมานาน เราร้องไห้อย่างหนัก กินไม่ได้นอนไม่หลับ แต่เราก็ขอให้เขากลับมาทุกวัน เขาก็ปฎิเสธกลับมาหาเราทุกที พอเราคิดถึงอนาคตที่เรากำลังจะทำ เราก็ร้องไห้ออกมาตลอด หลับตาก็เห็น ตื่นมาก็ต้องรับรู้ความจริงอยู่ทุกวัน นั่งเหม่อลอยเหมือนคนไม่มีสติมาหลายวัน ร้องไห้ตลอด โทษตัวเองตลอด ว่าทำไมเราต้องทำแบบนั้น เราพลาดตรงนั้นไป เราเป็นคนทำเขาเองทั้งหมด จนเราทนไม่ไหว เคยคิดที่จะฆ่าตัวตาย เพราะไม่อยากอยู่ แต่มันก็ทำไม่ได้ เราทำร้ายตัวเองจนช้ำไปทั้งตัว ในหัววนเวียนแต่เรื่องของเขาทั้งนั้น ทุกๆคนต่างบอกให้ฉันทำใจยอมรับความจริง ยอมปล่อยเขาไป ในเมื่อเขาเลือกทางเดินของเขาแล้ว เราก็ควรปล่อยเขา เราควรก้าวเดินต่อไปข้างหน้า เวลาจะช่วยให้เราดีขึ้น แต่เปล่าวเลย ยิ่งเวลาผ่านไปเท่าไหร่ เรากลับยิ่งแย่ เราไม่มีแรงเดินต่อไป เราไม่รู้จะเดินต่อยังไงดี เพราะเขาคือทุกอย่างของเรา คอยเป็นเพื่อน เป็นพี่ คอยเป็นแม่ให้เรา (เราไม่ได้อยู่กับแม่และพ่อ) คอยไล่ปัญหาให้เรามาโดยตลอด เราไม่ยอมรับความเป็นจริงกับสิ่งที่มันเกิดขึ้น เราไม่ยอมปล่อยเขาไป เราทำไม่ได้ เราเจ็บมาก เราเสียใจ นั่งโทษตัวเองอยู่แบบนั้น คิดหาคำตอบสำหรับตัวเอง ว่าทำไมมันเดินไปด้วยกันไม่ได้หรอ ทำไมไม่เดินไปพร้อมกัน อุปสรรคข้างหน้าของเธอ เราก้าวผ่านมันไปด้วยกันไม่ได้หรอ ทำไมต้องอยากเดินคนเดียวด้วย เราหาเหตุผลของคำถามที่เกิดขึ้นในใจเราไม่ได้เลย ได้แต่ร้องไห้อยู่แบบนั้น เขาคือรอยยิ้มของเรา เขาคือโลกใบใหม่ของเรา เขาคือกำลังใจของเราในทุกๆวัน ตื่นนอนมาเจอเขา เราก็ยังอุ่นอยู่ในใจว่าเขายังอยู่กับเรา แต่พอกลับมาปัจจุบันเราตื่นนอนขึ้นมา เหมือนโดนบอกเลิกซ้ำๆอยู่แบบนั้น อยู่ตรงไหนของบ้านก็เจอไปหมด ไม่รู้จะทำยังไงแล้วจริงๆ เกรียจตัวเองเพื่อเป็นแบบนี้ เราขอให้เขากลับมาอีกครั้งสุดท้าย สุดท้ายจริงๆ เราอยากแก้ไขในสิ่งที่อดีตมันเคยทำพลาดไป เราอยากทำให้มันดีกว่านี้ แต่เขาบอกกับเราว่า พอเถอะ อย่าฝืนเลย อยากอยู่คนเดียวแล้ว เราไม่รู้จะทำยังไง เขาอยู่ได้เราอยู่ไม่ได้ ทุกๆวันเราขอเขาให้กลับมาตลอด จนในที่สุด เขายอมกลับมา แต่เขาบอก ครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายจริงๆ ถ้าทุกอย่างมันพังลง เขาจะเดินไปไม่กลับมามองอีกเลย ตอนนั้นเราดีใจมาก แต่มันก็แค่แปปเดียว อีกใจนึงเรารักเขามาก อีกใจนึงก็บอกให้ปล่อยเขาไป ตอนนี้เขากลับมา แต่เรากำลังทำให้มันดีขึ้น ทุกๆอย่างมันต้องผ่านไปด้วยดีเรากำลังทำในสิ่งที่เมื่อก่อนเราไม่กล้าทำ เราบอกเขาว่า อย่าพยายามเอาใครอีกคนเข้ามาเกี่ยวข้องกับเรื่องของเรา ปล่อยให้มันเป็นเวลาของมัน ปล่อยให้มันเป็นอนาคต แต่ถ้าในอนาคต มันไม่จบแบบสวยงาม เราก็พร้อมจะปล่อยให้เธอไป จบ.
ขอบคุณที่รับฟังค่ะ.😭