เป็นเด็กซิ่วนี่มันดูแย่มากหรอคะ?

เริ่มตั้งแต่ตอนแรกเลยคือ เราใกล้จะจบมอหกแล้วก็ไม่รู้ว่าจะเรียนอะไร เลยเลือกเรียนสิ่งที่คิดว่าน่าจะถนัดที่สุด ก็คือจิตวิทยาอุตสาหกรรม ในมหาวิทยาลัยใกล้บ้าน เอาจริงๆตอนแรกก็ไม่ได้จริงจังอะไรเลย แล้วดูเหมือนที่บ้านก็ไม่ได้สนใจเท่าไหร่ว่าจะเรียนจบอะไร แค่อยากให้เรียนๆให้ได้ใบปริญญามาก็พอ และความจริงตอนนี้ก็อยู่ปีสองแล้ว ปรึกษาใครเขาก็ต่างบอกว่าทำไมไม่เรียนๆให้จบก่อนค่อยไปเลือกเรียนสาขาที่ชอบตอนจบแล้วก็ได้ เสียดายเวลาอีกแค่สองปีก็จบแล้ว แต่มันไม่ได้ค่ะ ในความคิดเรายังไงมันก็ไม่ได้ เพราะที่เราจะซิ่วไปเรียนก็คือ paramedic มันเกี่ยวกับเวชศาสตร์ฉุกเฉิน ตั้งใจว่าจะเลือกลงมอพะเยา ตอนนี้ก็เหลือแค่สอบ gat-pat กับยื่นแอดมิชชั่นเท่านั้น แต่ระหว่างนี้เราดูเหมือนว่างในสายตาพ่อกับแม่มากเลย 555555 เอาแต่บอกว่าไม่เรียนแล้วทำไมไม่หางานทำ จริงๆก็รู้สึกผิดอยู่เหมือนกัน แต่ตอนที่ยังเรียนอยู่เราก็ไม่ได้รบกวนพวกท่านเท่าไหร่เพราะเราก็สอบทุนได้ บวกกับกู้ กยศ. ด้วยเลยไม่ได้หนักใจตรงส่วนนั้นเท่าไหร่ แต่คำพูดพวกนี้พอได้ยินมากๆเข้ามันก็เหมือนเป็นการกดดันตัวเองเหมือนกันนะคะ มันคล้ายๆการสะกดจิตตัวเองทุกวัน พวกพี่ที่รู้จักก็เอาแต่พูดว่าทำไมไม่หางานทำ เรียนไม่รอดก็ไม่ต้องเรียนแล้ว มันค่อนข้างบั่นทอนจิตใจอยู่เด้อ หลายคนก็ไม่เข้าใจว่าเราจะออกทำไม แต่ในความรู้สึกเรา มันไม่ใช่อ่าค่ะ ถึงจะไม่ได้เรียนดีอะไรมากมาย ที่เปลี่ยนใจอยากซิ่วจริงๆก็เพราะเจอ ตัวเมเจอร์ Anatomy ที่พอเรียนไปก็แบบ เออ กูเข้าใจ กูก็เรียนได้นิ่ แล้วผลการเรียนที่ออกมาก็ทำให้เรามีกำลังใจมากขึ้น นี่แหละค่ะคือจุดเปลี่ยนเลย อีกอย่างคือเราก็ทำกู้ภัยอยู่ด้วย ทำมาได้เกือบๆสี่ปีแล้ว เลยฉุกคิดได้ว่าหรือจริงๆเราจะชอบแบบนี้ ทำมาได้ตั้งสี่ปี เพิ่งรู้ตัว ทำไมโง่ 5555555 นั่นแหละค่ะ ด้วยคำพูดหลายๆอย่างที่เจอมาว่าเสียดายมั่งแหละ เรียนไม่รอดมั่งแหละ ไม่มีความรับผิดชอบมั่ง ที่หนักใจสุดๆเลยคือ พ่อแม่จะอยู่รอถึงวันที่จบไหม? เจอคำนี้ไปก็จุกเลยค่ะ 55555 แต่ก็มีบางคนที่บอกว่าให้ลองดู แต่ก็นั่นแหละค่ะ ตอนนี้ก็เลยเขวมาก อยากรู้ว่าคนทั่วไปเขามองเด็กซิ่วยังไง มันดูเลวร้ายอย่างที่เราคิดไหม หรือมันดูเหมือนพวกไม่เอาอ่าว ทำอะไรไม่ประสบความสำเร็จlักที หรือความคิดของเรามันดูรีบร้อนเกินไป ทำอะไรดูไม่คิดหน้าคิดหลังรึเปล่า ขอคำปรึกษาด้วยนะคะ