เรื่องเกิดที่หอสมุด ม.ย่านบางเขน เราเจอคนคนนึงบ่อยมาก บังเอิญสบตากันตลอด จนตอนนี้มันเริ่มทำให้หัวใจเราเต้นแล้วแหละ.....

มีเรื่องหนึ่งที่ค้างคาใจผมมาเกือบ 20 ปี ตอนนี้ผมอายุ 41 จนถึงวันนี้ผมยังลืมสายตาคู่นั้นไม่ได้เลยครับ ผมฝันเห็นเงาสีดำๆ แต่ผมมองไม่เห็นหน้าเขา แค่รู้มันเป็นเงาของผู้ชาย ผมตกใจตื่น หัวใจมันยังเต้นแรงผมเ

คือ เราจะชอบสบตากับเพื่อนผช. คนนึงบ่อยมาก แล้วตอนเดิน เราจะไปฝั่ง เค้าก็จะไปฝั่งนี้ คือไม่รู้เป็นอะไร 

   เราเจอเขาในที่ทำงาน​ค่ะ​ ไม่เคยคุยกันเลย ก่อนหน้าเคยเจอบ่อย​ แต่ก็ไม่ได้อะไร​ เพราะพี่เขาหล่อมาก​ เราคิดว่าน่าจะมีแฟนแล้วมั้ง​ หรือไม่งั้นก็ต้องมีคนแอบชอบเยอะแน่ๆ​ เราก็เฉยๆ​นะ​ แต่อยู่ดี

**อ่านเพื่อความเข้าใจเพิ่มเติม**คือต้องเล่าก่อนว่าตอนเราอยู่ ป.6 เราสอบไม่ติดที่ที่เพื่อนส่วนใหญ่ติดกัน แล้วพอมาตอน ม.2 เราก็เพิ่งย้ายเข้าไป ก็คือเราก็แทบไม่ต้องแนะนำตัวกับใครมากเลยเพราะมีแต่คนรุ้จักเ

ไม่รู้ว่าตั้งเพื่อปรึกษา ขอความเห็นหรือจะมาเล่านะคะ แบบอยากเล่ามากกว่า 555555 คือ..มีน้องที่เขาทำงานที่เดียวกับเราน่ะค่ะ เข้าทำงานพร้อมกัน ตอนนี้ก็ 3 สัปดาห์แล้ว ไม่เคยคุยกันเลย ชื่ออายุก็ไม่รู้จัก ร

แฟนเก่าคนนี้ คบกันเป็นระยะเวลานานพอสมควรค่ะ เราเป็นคนทิ้งเค้า เค้าเสียใจมาก  แต่ทุกวันนี้ก็เป็นเพื่อนกันนะคะ แต่ไม่ได้ถึงกับคุยอะไรกันมากมาย ทักทายตามโอกาส ไม่ได้โกรธ เกลียดอะไรกัน เพราะมันก็ผ่าน

คือผมเลิกกับแฟนได้3เดือนแล้ว ผมก็พยายามง้อมาตลอด พักไม่ทักเป็นเดือน พอทัก ผมจะโดนบล็อคทุกครั้งแต่เขาก็ปลดเอง แต่ครั้งนี้ปีใหม่ที่ผ่านมา ผมก็ทักไปแฮปปี้นิวเยียเขา เขาก็ตอบกลับแฮปปี้นิวเยีย แต่รอบนี้ผมพ

ในยุคที่คาเฟ่เยอะกว่า (ร้านสะดวกซื้อ?) "คาเฟ่แบบไหน" ที่มัดใจคุณได้ และอะไรคือ "หัวใจ" ที่ทำให้ร้านอยู่รอด? สวัสดีค่ะเพื่อนๆ ชาวพันทิป สังเกตกันไหมคะว่าช่วง 1-2 ปีมานี้ "คาเ

Kagami no Kuni no Harisugawa เป็นอีกเรื่องที่ผมอ่านได้เรื่อยๆไม่ข้ามตอน ขำ ลุ้น ดราม่า ครบเลย เรื่องนี้ตอนกลางเกือบๆท้ายเรื่องบังเอิญคล้ายๆชีวิตผมตอนนี้ด้วยเพียงแต่ผมไม่ได้ไปติดในกระจกแถมอายุผมจะ 30 แ