ผมว่าผมไม่ควร มีใคร

(ผมหวังว่าเรื่องของผมจะเป็นบทเรียนให้ผู้ชายหลายๆคนได้) โลกส่วนตัวสูง เห็นแก่ตัว หรือ อะไร หลายอย่างฯ ก่อน อื่น ผมจะไม่ขอโทษ แต่ผมต้องขออภัย ทุกท่านที่เข้ามาอ่านด้วย อาจเป็นเรื่อง น่าเบื่อ  สำหรับ บางท่าน เริ่มเล่าเลยนะครับ ชีวิตผม เคยมีแฟน ที่ใกล้เคียงคำว่าแต่งงาน มาแล้ว 2 คน คนแรก ผม อายุ 19  แฟน 20  คบกันประมาณ2ปี ผู้ใหญ่ ก็เข้าไปคุย มีแผนจะแต่งงาน พวกเราก็เลยพากันไปทำงาน หาเงินแต่ง แต่ ตอนนั้น ความรับผิดชอบ ผม ยังไม่มากพอ  พอทำงานก็ขาดๆหาย ส่วนแฟน ดีมากครับ ทำงานทุกวัน ขาดงานน้อยมาก พอถึงกำหนด ผม ก็หาเงินไม่ทัน ต้องบอกก่อน ว่าครอบครัวผม เป็นคนมีฐานะ ใช่ครับ อย่างที่ทุกท่านคิด  ฐานนะยากจน  คือพ่อแม่มีอาชีพทำนา ด้วยความคิดที่ยังไม่รู้จักโต ผมก็ไปขอให้  ท่านช่วย พ่อแม่ก็บากหน้าไปบ้านแฟน  ( บ้านแฟนอยู่คนล่ะอำเภอ ) พอไปถึงท่านก็ไม่มีเงิน ก็คุยกับทางนั้น ขอผูกแขนกันได้ไหม  เหมือนเป็นการมัดมือชกแฟนกับครอบครัว  ตอนนั้นแฟนผมเสียใจมาก ร้องให้ หนักมาก ผมสงสารเธอนะครับ แต่ผมพูดไรไม่ออก สุดท้ายทางนั้นก็ยอม  แล้วเราก็ไป หางานทำกันใหม่ เราเช่าห้องอยู่ด้วยกัน  คราวนี้ ผมได้งานบริการที่โรงแรม แห่งหนึ่งในตัวจังหวัด เป็นโรงแรม ค่อนข้างหรู  ส่วนแฟน ทำงานร้านก๋วยเตี๋ยว ในเมืองเหมือนกัน ทำงานได้สัก3-4เดือน ผมเริ่มเจอ คนมากหน้าหลายตา น้องคนนั้นน่ารักจัง คนนี้สวยจัง สันดารผมเริ่มออกล่ะ เริ่มกลับบ้านไปตรงเวลา มีหนีเที่ยวคืน เริ่มทะเลาะกันกับแฟน เริ่มบ่อย แล้วก็ปากไม่ดีทะเลาะกันชอบท้าให้แฟนเลิก แรกๆแฟนร้องให้ ตลอดแต่ไม่ยอมเลิกกับผม พอมันถี่มากๆแฟนเริ่ม เฉยชา แต่ผมก็ยังไม่สำนึก มีครั้งหนึ่งผมไม่กลับห้องเลย 1คืน กลับมาเช้า แฟน  ผมไม่ด่าผมสักคำ ผมก็แปลกใจ หลายวันต่อมา เราทะเลาะกัน เรื่องผม งี่เง่าไม่ได้ไปรับเค้า ผมก็ปากหมาพูดกับแฟนไป บอกว่ากูไม่ดีก็เลิกกับกูไปสิ  รอบนี้แฟน พูดเองเลย บอกว่าเลิกก็ได้  ตอนนั้นผมใจหายวับเลย ไม่คิดว่าแฟนจะพูดตอบมาแบบนั้น ผมกลัวเสียฟอร์มไงคิดว่า ยังไงก็ทิ้งเราไม่ได้แน่ ผมเลย เก็บของกลับบ้าน คิดว่าสัก2อาทิตย์ เดียวมันก็ง้อเรา พอสัก2อาทิตย์แฟนผมไม่โทรมาเลย ผมเริ่มใจเสีย เลยฟอร์มแกล้งยิงไปหาเค้าดู แต่แฟนก็ไม่โทรกลับ ผมเลยตัดสินใจโทรไปหาเค้า  แฟนผมรับโทรศัพย์ แต่การพูดคุยไม่เหมือนเดิม ถามคำตอบคำ ผมเลยเข้าคำถาม ถามว่าขอกลับไปอยู่ด้วยได้ไหมแฟนผมบอกไม่ได้ ผมก็สงสัย ว่าทำไมแต่ก็ไม่ได้ไป เซ้าซี้เค้า ไม่นานเพื่อนที่อยู่ในตัวเมืองมาบอกผม ว่าเห็นแฟนผมไปกับผู้ชายใครไม่รู้เคยเห็นหน้า ผมโกรธมาก ลืมคิดไปเราเลิกกันแล้ว โทรไปหาแฟน แกล้งถามว่าไปหาได้ไหม แฟนบอกไม่ได้ ผมเลยถามว่า มีใครรึเปล่า แฟนเงียบไปพักใหญ่ ผมเลยบอกว่า ถ้ามีใครก็บอกไม่โกรธหรอก แฟนจึงบอกว่าคบคนอื่นแล้ว เท่านั้นล่ะ คุณเคยอยู่ดีๆๆแล้วไม่มีแรงไม่ ผมกำลังเป็นแบนั้นในตอนนั้น ไม่มีแม้แรงจะคลาน ผมเสียใจมาก ต้องบอกก่อน ถึงผมจะเลวหลายอย่าง แต่ผมไม่เคยนอกกายเธอเลย ที่จริงผมจีบเด็กฝึกงานอยู่คนหนึ่งตอนนั้น แต่เรื่องที่ผมเลิกกับแฟนทำไห้ผมไม่อยากคุยกับใครแม้แต่น้องคนนั้น สุดท้าย กลายเป็นว่า แฟนผมก็มีคนใหม่ ผมเสียใจออกจากงาน น้องที่ผมจีบพอผมหายไปนานๆเค้าก็หายไปอีกคน กลายเป็นว่าผม ไม่เหลือใครสักคน ผมกลับมาอยู่บ้าน เดือนกว่าๆก็ไปหางานทำที่กรุงเทพ เปลี่ยนงาน2-3ที่ ผ่านไป2ปีผมไม่มีแฟนเลย ไม่ใช่ผมทำใจไม่ได้แต่กลายเป็นว่าผมไม่ความมั่นใจในการเข้าไปคุยกับผู้หญิง  จนผมได้ได้งานใหม่ที่ ที่หนึ่งผมเป็นลูกน้องผู้รับเหมา ทำเกี่ยวกับตกแต่งบ้าน ผมอยู่กับพี่เค้าได้6-7เดือนพอดีที่บ้านพี่เค้ามีงานแต่ง พี่เค้าชวนลูกน้องทุกคนไปบ้านแก แล้วผมก็เจอ แฟนคนที่2 แฟนคนที่2นี้เหมือนกรรมจะตามผมทัน เดียวผมมาเล่าให้ฟังใหม่