ความรักมันช่างตลกเสียจริง

เราเป็นเพศที่สาม ในปี2559 ได้เจอคนนึง เห็นปุ๊บก็เหมือนจะรัก แต่เราแต่มองเค้าห่างๆ จนวันนึงเค้าจากเราไปซึ่งเค้าไม่รู้เลยว่าเราแอบมองเค้าทุกวัน แต่วันที่เค้าไปนั้น เราก้อต้องดำเนินชีวิตต่อไป แต่ปี2560เค้ากลับมาเราดีใจปนเสียใจเพราะเรารู้เค้านิสัยเป็นยังไง แต่เราไม่เคยคุยกันเลยจนเจอกันบ่อยๆก็เริ่มที่จะคุยกันเรื่อยๆ จนเราสนิทกันมาก มากจนเข้าใจกันสิ่งที่เค้ากล่าวมาก็เรื่องจริงที่เค้าแย่ แต่เมื่ออยู่กะเรา เรารู้ว่าการเลี้ยงดูของพ่อแม่อาจไม่ดีพอ เลยรู้นิสัยกัน แล้วเราก็ตกลงเป็นแฟนกัน ก็คุยกันทุกๆวัน จนันนึงเราไม่สบาย ต้องไปรักษาตัวที่โรงพยาบาล แล้วไปพักฟื้นที่บ้าน เทียวไปเทียวมาหา พอวันสุดท้ายที่ได้เจอ มันรู้สึกเหมือนจะไม่ได้เจอกันอีกแล้ว พอมาครั้งนี้ไปหาเค้า สรุปว่าเค้าไม่อยู่ ทักไปก็ไม่ตอบ โทรไปก็ไม่รับ ตอนนี้รู้สึกใจมันโดนเหล็กแหลมๆมาแทง เราอยากเจอเค้า เราต้องไปหาเค้าดีมั้ย